เมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก

เมื่อใบข้าวลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจ เมื่อพบว่าเธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยาย มาเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจในนามฟ่านซินหราน นางอยากเอาชนะฟ่านอิ้งเยว่ที่เป็นนางเอก ด้วยการวางยาปลุกกำหนัดซื่อจื่อพระเอกที่กำลังคบหาอยู่กับฟ่านอิ้งเยว่ จนนางและเขามีความสัมพันธ์กันเกิดขึ้น

นางก็แค่อ่านนิยายเรื่องพิษรักบุปผางาม ไม่คาดคิดว่าวิญญาณจะวาร์ปเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ แต่ว่าสิ่งที่ทำให้นางตกใจมากที่สุดก็คือ บุรุษผู้นี้ไม่ใช่ซื่อจื่อ! แต่ว่าเป็นตัวร้ายในนิยายนามว่าเสวียนอ๋อง ในนิยายนางร้ายตนนี้วางยาซื่อจื่อไม่ใช่หรือแล้วเหตุใด? จึงกลายเป็นเสวียนอ๋องไปได้

เสวียนอ๋องมองฟ่านซินหรานด้วยสายตาแข็งกร้าว ดวงตาที่เต็มไปด้วยไอสังหารราวกับว่า เขาอยากจะฉีกร่างของฟ่านซินหรานออกมาเป็นชิ้น ๆ สตรีแพศยาผู้นี้! เอาความกล้ามาจากที่ใดกัน! ถึงได้คิดวางยาปลุกกำหนัดเขา!

ทว่าพอเขากลับมาถึงจวนก็พบว่า มีสตรีผู้หนึ่งมานอนรอเขาอยู่แล้วอย่างยั่วยวนเพราะว่านางมิได้สวมใส่อาภรณ์แต่อย่างใด

เขาที่ร่างกายเริ่มทนไม่ไหว จึงตรงเข้าไปจัดการกับนางโดยทันที แม้จะรู้ว่าเป็นกับดัก แต่ร่างกายของเขาก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว และเมื่อพิษยาปลุกกำหนัดเริ่มคลายตัวลง เขาถึงได้รู้ว่านางคือคุณหนูใหญ่ฟ่านซินหรานพี่สาวของฟ่านอิ้งเยว่ เมื่อเขารู้เช่นนั้นความโกรธก็ปะทุขึ้นมา ร่างกายของเขาเริ่มแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างรุนแรง กระบี่ถูกกระชากออกมาจากฝักแล้วพาดลงบนลำคอของนางทันที

“เจ้ากล้าวางยาข้า ก็ย่อมเตรียมใจไว้แล้วสินะ ว่าจะไม่มีลมหายใจอีกต่อไป” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดุจพญามัจจุราชที่พร้อมจะพรากชีวิตได้ทุกเมื่อ

ใบข้าวในร่างฟ่านซินหรานตกใจจนใบหน้าซีดเผือด ร่างกายเริ่มสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยลูกด้วย เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือว่าเธอกำลังฝันร้ายอยู่ใช่หรือไม่ ต้องใช่แน่! คงเพราะดูซีรีส์และอ่านนิยายมากเกินไปจนเก็บมาฝัน แต่ว่ามันดูเหมือนจริงมากเลย อย่าบอกนะว่ามันเป็นเรื่องจริง สวรรค์!!

แต่ว่าทุกอย่างมันดูเหมือนจริงมากเลย เธอจะทำอย่างไรดี จะถูกเขาฆ่าตายหรือไม่นะ จะเป็นความฝันหรือเป็นเรื่องจริงก็ช่างเถอะ ตอนนี้ต้องหาวิธีเอาตัวเองให้รอดก่อน

“เสวียนอ๋องหม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจเพคะได้โปรดไว้ชีวิต! หม่อมฉันสัญญาว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้และจะไม่เรียกร้องให้พระองค์รับผิดชอบ และจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพระองค์อีกเลยเพคะ ได้โปรดปล่อยหม่อมฉันไปเถิดเพคะ” ฟ่านซินหรานก้มลงคำนับอยู่ซ้ำ ๆ เพื่อให้เขาเห็นใจ

เขาหรี่ตามองนางอย่างเย้ยหยัน คำพูดของสตรีไร้ยางอายเชื่อถือได้อย่างนั้นหรือ เขากดกระบี่ลงไปบนลำคอของนางทันที แม้จะไม่ลงน้ำหนักมากนัก แต่ว่าความคมของกระบี่ก็บาดลึกลงไปยังผิวอันบอบบางของนางจนเลือดสด ๆ ไหลทะลักอาบลงมาบนร่างของนางทันที

ฟ่านซินหรานกัดฟันอดทนกลั้นความเจ็บโดยที่ไม่กล้าร้องออกมา บุรุษผู้นี้น่ากลัวมากจริง ๆ ชื่อเสียงกิตติศัพท์ของเขาเป็นที่เลื่องลือ เพราะเขาคือตัวร้ายของเรื่อง หากว่านางรอดไปได้นางสาบานเลยว่าจะไม่เข้าใกล้เขาอย่างแน่นอน

“ไสหัวไป!” เขาตวาดออกมาดังลั่น ฟ่านซินหรานไม่รอให้เขาต้องบอกซ้ำ นางรีบคว้าหยิบอาภรณ์มาสวมใส่อย่างเร่งรีบ แล้วรีบวิ่งออกมาจากเรือนของเขาทันที นางไม่แม้แต่จะสวมใส่รองเท้าด้วยซ้ำเพราะความรีบ ทำให้ยามนี้รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาจากฝ่าเท้า เพราะถูกบางสิ่งบางอย่างทิ่มเข้าที่ฝ่าเท้า แต่ว่าความเจ็บปวดเพียงแค่นี้นางทนได้ นางขอเอาชีวิตให้รอดปลอดภัยเสียก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน

ฟ่านซินหรานหาวิธีปีนกำแพงเข้าจวนอย่างทุลักทุเล และสุดท้ายนางก็ปีนเข้ามาได้สำเร็จ งานเลี้ยงเลิกราไปนานแล้ว ยามนี้ทุกอย่างเงียบสงัด พรุ่งนี้นางต้องให้ฮุ่ยอันรีบต้มยาห้ามครรภ์ นางจะปล่อยให้ตนเองท้องไม่ได้เด็ดขาด นางร้ายคนนี้ทำตัวไร้ศักดิ์ศรีวางยาบุรุษ ในเมื่อนางมาอยู่ในร่างนี้แล้วก็ควรรีบหาทางป้องกัน

ฟ่านซินหรานรีบทำแผลให้กับตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอาภรณ์ชุดใหม่ จากนั้นก็รีบขึ้นไปนอนและเริ่มคิดทบทวนถึงเรื่องราวในนิยายอีกครั้ง นางร้ายฟ่านซินหรานอิจฉาริษยาผู้เป็นน้องสาว จึงคิดจะแย่งซื่อจื่อมาเป็นของตนเองด้วยการวางยา แต่ว่าเหตุใดบุรุษที่อยู่ที่นั่นถึงเป็นเสวียนอ๋อง นางงงไปหมดแล้ว ช่างเถอะนางควรมาคิดว่าต่อไปจะทำอย่างไรดี

ในเมื่อเธอมาอยู่ในร่างของนางร้ายแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องร้ายกาจเหมือนนางร้ายในนิยาย เพราะพระเอกอย่างซื่อจื่อบอกตามตรง เขาไม่ใช่บุรุษในอุดมคติของเธอเลยสักนิด นางยอมรับว่าเขาหล่อเหลามาก แต่เพราะเขาเป็นพระเอกในนิยายและเสวียนอ๋องก็คือตัวร้าย นางควรจะรีบออกห่างจากพวกเขาถึงจะดีที่สุด

นางร้ายตนนี้ถูกนักเขียนกำหนดให้รักพระเอกอย่างบ้าคลั่ง จนกล้าทำเรื่องไร้ศักดิ์ศรีไร้ยางอาย แต่ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนางร้ายจะไม่ถูกกำหนดโดยนักเขียนอีกต่อไปแล้ว เสียความบริสุทธิ์ไปแล้วนางไม่ใส่ใจเพราะมันคืออุบัติเหตุ เพราะคนที่ทำเรื่องเอาไว้คือนางร้ายในนิยาย นางจะต้องวางแผนใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้ดี

ฮุ่ยอันบ่าวรับใช้ข้างกายฟ่านซินหราน ยืนแอบมองอยู่ในมุมหนึ่งด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสะใจ คุณหนูผู้สูงศักดิ์ผู้มีนิสัยร้ายกาจเอาแต่ใจ ได้เวลาที่ข้าจะแก้แค้นท่านแล้ว มารดาของข้าถูกท่านสั่งโบยอย่างไร้ความปรานี จนนางล้มป่วยจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ความเจ็บแค้นนี้ข้าจดจำเอาไว้อย่างขึ้นใจ ข้ารอวันเวลาแก้แค้นอย่างใจเย็น ยาห้ามครรภ์ของท่านถูกข้าสับเปลี่ยนเป็นยาบำรุง อีกไม่นานท้องของท่านก็จะประจานความไร้ยางอายของท่านเอง