ตอนที่ 2 พอกันความพยายาม

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้าง แต่มันกลับไม่รู้สึกอบอุ่นเหมือนทุกวันที่ผ่านมา พิชชาลุกขึ้นจากเตียงด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย เธอไม่ได้นอนร้องไห้จนตาบวมอย่างที่วายุภัคคงจะจินตนาการไว้ ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาดเมื่อตัดสินใจตัดเนื้อร้ายทิ้ง

บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คหรูหรา มีซองเอกสารสีน้ำตาลวางรออยู่ พิชชาหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาสะบัดปลายปากกาเซ็นชื่อลงใน ‘ใบหย่า’ โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

“ห้าปีที่ฉันพยายามจะเป็นเมียที่ดี... แต่นับจากวินาทีนี้ ฉันจะเป็นแค่เจ้าหนี้ที่ตามทวงทุกอย่างคืน”

ขณะเดียวกัน ที่คอนโดหรูริมแม่น้ำของวายุภัค

เขานั่งนวดขมับอยู่บนโซฟา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันวุ่นในหัว แต่เมื่อหันไปเห็นรินลดาที่เดินออกมาจากห้องนอนในชุดเสื้อเชิ้ตของเขา พร้อมใบหน้าใสซื่อที่ตกแต่งมาอย่างดี ความรู้สึกนั้นก็จางไป

“วายุคะ... รินทำให้คุณลำบากใจหรือเปล่า ถ้าคุณพิชเขาโกรธ รินกลับไปอยู่ที่หอพักเก่าก็ได้นะคะ ถึงมันจะเปลี่ยวหน่อยแต่รินทนได้ค่ะ” รินลดาทำเสียงเศร้าพลางบีบน้ำตา

“ไม่ต้องหรอกริน พิชชาเขาก็แค่เอาแต่ใจ อีกเดี๋ยวพอไม่มีผมช่วยงานที่บริษัท เขาก็ต้องซมซานมาง้อผมเอง” วายุภัคกล่าวอย่างมั่นใจ เขาเชื่อเสมอว่าพิชชา ‘ขาดเขาไม่ได้’

แต่ความมั่นใจนั้นพังทลายลงเมื่อเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น

วายุภัคเปิดประตูออกมาพบกับ ‘คุณกานต์’ เลขาส่วนตัวของพิชชาที่ยืนหน้าตายพร้อมทนายความอีกสองคน

“มาทำไม? พิชชาให้มาตามผมกลับเหรอ บอกเจ้านายคุณด้วยนะว่าถ้าไม่มาขอโทษรินด้วยตัวเอง ผมไม่กลับ!”

คุณกานต์ไม่ได้มีสีหน้าสะทกสะท้าน เขาเพียงแต่ยื่นซองเอกสารให้วายุภัค “คุณพิชชาไม่ได้ให้มาตามครับ แต่ให้มาแจ้งว่า ‘กรุณาย้ายของออกไปจากคอนโดนี้ภายใน 24 ชั่วโมง’ เพราะคอนโดนี้เป็นสินเดิมของคุณพิชชา และนี่คือใบหย่าที่เธอเซ็นเรียบร้อยแล้วครับ”

วายุภัคเบิกตากว้าง “อะไรนะ! หย่าเหรอ? พิชชาเนี่ยนะจะหย่ากับผม?”

“ไม่ใช่แค่หย่าครับ” ทนายความเสริมขึ้น “คุณพิชชายังแจ้งระงับบัตรเครดิตทุกใบที่เป็นชื่อบัญชีรอง และยกเลิกสิทธิ์การเข้าถึงกองทุนหมุนเวียนในบริษัทอัครโยธินทั้งหมดของคุณด้วยครับ”

วายุภัคหน้าถอดสี “เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้! ผมทำงานให้บริษัทเธอนะ!”

“สิทธิ์ในฐานะภรรยาหมดลงแล้วครับ ส่วนสิทธิ์ในฐานะพนักงาน... คุณพิชชาฝากบอกว่า ‘คุณถูกไล่ออก’ ฐานประพฤติผิดจรรยาบรรณและยักยอกเงินส่วนกลางไปลงชื่อบุคคลที่สามครับ”

รินลดาที่ยืนฟังอยู่หลังกำแพงถึงกับหน้าซีดเผือด แผนการที่จะเสวยสุขบนกองเงินกองทองของพิชชาดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว

ตกเย็น ณ บาร์หรูใจกลางเมือง

พิชชาในชุดเดรสสีดำรัดรูปโชว์แผ่นหลังเนียนละเอียด นั่งจิบไวน์แดงราคาแพงอยู่เพียงลำพัง ความสวยของเธอโดดเด่นจนชายหนุ่มทั่วทั้งบาร์ต่างมองมาเป็นตาเดียว แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามา จนกระทั่ง...

“ไม่ยักษ์กะเชื่อ... ว่าจะเห็นนางเอกผู้แสนดีนั่งดริ๊งก์ย้อมใจเพราะผัวทิ้ง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทดังขึ้นข้างหู พิชชาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวแบบนี้มีอยู่คนเดียว

“ถ้าจะมาซ้ำเติมก็เชิญที่อื่น ภาวินทร์... ฉันไม่มีอารมณ์จะลับฝีปากกับนาย”

ภาวินทร์ ในชุดสูทสีเทาเข้มปลดกระดุมเม็ดบนออกดูแบดบอยและทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ เขานั่งลงบนเก้าอี้สตูลข้างเธอพลางส่งยิ้มมุมปากที่ทำให้สาวๆ ทั้งบาร์แทบละลาย

“ใครบอกว่าฉันจะมาซ้ำเติม? ฉันมาฉลองต่างหาก” เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นชนกับแก้วไวน์ของเธอเบาๆ “ฉลองที่ในที่สุดเธอก็ ‘ตาสว่าง’ เลิกควายสักที”

พิชชาหันไปค้อนขวับ “ปากเสียนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ นายประธานคู่แข่ง”

“คู่แข่งแค่เรื่องงาน... แต่เรื่องอื่น ฉันอาจจะเป็น ‘พันธมิตร’ ที่ดีที่สุดของเธอก็ได้นะพิชชา” ภาวินทร์โน้มตัวเข้าไปใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ รดพวงแก้มของเธอ “ได้ข่าวว่าสามีเก่าเธอกำลังจะฮุบสมบัติไปเลี้ยงชู้เหรอ? อยากให้ฉันช่วยขยี้มันไหมล่ะ?”

พิชชาจ้องเข้าไปในดวงตาคมปลาบของเขา เธอเห็นทั้งความเจ้าเล่ห์และความจริงจัง

“นายต้องการอะไรตอบแทน?”

ภาวินทร์หัวเราะในลำคอ สายตาเขาไล่มองริมฝีปากบางของเธออย่างเปิดเผย “ตอนนี้ยังนึกไม่ออก... แต่ไว้คืนนี้ถ้าเธอไปต่อกับฉัน ฉันอาจจะบอกเธอทีละอย่างก็ได้นะ”

คำพูดกึ่งชวนกึ่งท้าทายนั้นทำให้พิชชารู้สึกหน้าร้อนผ่าวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... บางทีการเริ่มต้นใหม่กับ ‘คนอันตราย’ แบบเขาก็ดูน่าตื่นเต้นกว่าชีวิตรักจอมปลอมที่ผ่านมาเยอะ!

_______________________