ตอนที่ 10 ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

ความวุ่นวายในงานเลี้ยงจบลงด้วยชัยชนะที่ขาวสะอาดของพิชชา แต่สำหรับวายุภัคและรินลดา มันคือจุดเริ่มต้นของนรกบนดิน หลังจากตำรวจเชิญตัวทั้งคู่ไปสอบปากคำ พิชชาก็เดินเลี่ยงออกมาที่ระเบียงกว้างของโรงแรมเพื่อรับลมเย็นๆ

เธอมองออกไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงไฟจากตึกสูง ความรู้สึกหน่วงในใจตลอดห้าปีที่ผ่านมาดูเหมือนจะปลิวหายไปกับสายลม

“มายืนตากลมคนเดียวแบบนี้ ระวังเป็นหวัดนะ... เดี๋ยวไม่มีแรงไปเซ็นสัญญาสำคัญพรุ่งนี้” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับความอบอุ่นจากเสื้อสูทตัวนอกที่ถูกวางลงบนไหล่บางของเธอ

ภาวินทร์ เดินมาหยุดยืนข้างๆ เขาไม่ได้มองวิว แต่กลับจ้องมองใบหน้าด้านข้างของพิชชาด้วยสายตาที่ปิดไม่มิดว่าเขารู้สึกอย่างไร

“ขอบคุณนะภาวินทร์... สำหรับทุกอย่าง ถ้าไม่มีนาย ฉันคงยังเป็นยัยบ้าที่โดนพวกนั้นหลอกสวมเขาไปอีกนาน” พิชชาหันมายิ้มให้เขาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก

“ฉันไม่ได้ช่วยเพราะสงสารนะพิชชา... ฉันบอกแล้วไงว่าฉัน ‘ลงทุน’ ในสิ่งที่คุ้มค่าเสมอ” ภาวินทร์ขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอพิงเข้ากับขอบระเบียง กักขังเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง “ตอนนี้ขยะก็กวาดไปหมดแล้ว ถึงเวลาที่เธอต้องตัดสินใจเรื่องของเราจริงๆ สักที”

“เรื่องของเรา?” พิชชาเลิกคิ้ว “หมายถึงเรื่องพาร์ทเนอร์ธุรกิจเหรอ?”

“นั่นมันแค่ข้ออ้างโง่ๆ ที่ฉันใช้เข้าใกล้เธอต่างหาก” ภาวินทร์หัวเราะหึในลำคอ “พิชชา... ฉันรอเธอมาตั้งแต่สมัยเรียน รอดูเธอรักผู้ชายห่วยๆ คนนั้นจนจบเหว บัดนี้เธอก็เป็นอิสระแล้ว ฉันมี ‘ข้อเสนอ’ ใหม่ที่เธอจะปฏิเสธไม่ได้”

พิชชาใจเต้นรัว “ข้อเสนออะไร?”

“มาเป็น ‘ที่ปรึกษาข้างกาย’ ของประธาน PK Group ตลอด 24 ชั่วโมง... ในฐานะผู้หญิงของฉัน” ภาวินทร์โน้มหน้าลงมาจนหน้าผากชนกัน “ฉันจะยกหุ้น 10% ของโปรเจกต์ใหม่ให้เธอ และที่สำคัญ... ฉันจะดูแลเธอดีกว่าที่ไอ้วายุภัคเคยทำเป็นพันเท่า”

“นายกำลังขอฉันเป็นแฟนเหรอ? หรือขอแต่งงาน?” พิชชาพยายามแกล้งทำเป็นใจดีสู้เสือ

“เรียกมันว่า ‘การทำพันธสัญญาใจ’ ก็ได้นะ” ภาวินทร์ใช้นิ้วเรียวสวยเกลี่ยปอยผมของเธอ “ฉันไม่รีบให้เธอตอบตอนนี้... แต่คืนนี้ ฉันขอมัดจำไว้ก่อนได้ไหม?”

สายตาที่สื่อความหมายอย่างลึกซึ้งของภาวินทร์ทำให้อากาศรอบตัวเริ่มร้อนผ่าว เขาไม่รอคำอนุญาตแต่กลับประทับริมฝีปากลงมาอย่างนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน จูบครั้งนี้ต่างจากในห้องประชุม มันอ่อนหวาน ลึกซึ้ง และทำให้พิชชารู้สึกว่าเธอคือ ‘ผู้หญิงที่ถูกรัก’ จริงๆ ไม่ใช่แค่เครื่องมือทางธุรกิจ

“อื้ม...” พิชชาหลับตาลงรับสัมผัสจากเขา มือเรียวเผลอคว้าปกเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น

“คืนนี้... ไปนอนที่บ้านฉันนะ” ภาวินทร์กระซิบชิดริมฝีปาก “ฉันไม่อยากให้เธออยู่คนเดียวในบ้านที่มีแต่ความทรงจำเน่าๆ นั่นอีกแล้ว”

พิชชาพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ เธอรู้ดีว่าการก้าวเข้าสู่โลกของภาวินทร์อาจจะอันตรายกว่าเดิม แต่หัวใจของเธอกลับบอกว่า... นี่คือที่ที่เธอควรจะอยู่มาตั้งนานแล้ว

เกมล้างแค้นอาจจะจบลงครึ่งทาง แต่เกมรักบทใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น... และดูเหมือนว่าท่านประธานจอมกวนคนนี้ จะไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดมือไปง่ายๆ เสียด้วย!

______________________