โดนผีสิงหรือ

ความสงสัยก่อตัวในอกของหญิงสาวมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเวลานี้จะต้องหาทางแก้ปัญหาที่ร่างเดิมทิ้งไว้ตรงหน้าก่อน

“ที่ผ่านมาข้าอาจพูดจาไม่ดีกับพวกเจ้าไว้มาก วันนี้ข้าสำนึกได้แล้วจึงถือโอกาสนี้ในการเอ่ยขออภัยพวกเจ้าทุกคน” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงใจ “ต่อจากนี้ข้าอยากให้พวกเราอยู่ร่วมกันดี ๆ เท่านั้น”

“วันนี้เจ้าโดนผีสิงหรืออย่างไรเย่วชิง”

“นั่นสิ แปลกยิ่งนัก”

เหล่าสาวใช้ขมวดคิ้วมองหน้ากันอย่างแปลกใจ ก่อนเย่วชิงกล่าวต่อ

“พวกเจ้าอาจยังไม่หายโกรธข้า ดังนั้นวันนี้ข้าขออาสาไปจ่ายตลาดแทนพวกเจ้าเองถือเป็นการไถ่โทษกับเรื่องไม่ดีที่ผ่านมา แต่หากพวกเจ้าไม่ยินยอมรับการขอโทษก็ไม่ปะ...”

“ตกลง”

“ใช่ ข้าก็ตกลง”

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าพวกนางผ่อนคลายลง งานจ่ายตลาดคือภาระหนัก ต้องแบกของสดและถุงข้าวสารกลับจวน ไม่มีผู้ใดอยากทำงานหนักเช่นนั้นอยู่แล้ว

เหล่าสาวใช้ที่ยืนขวางพากันแยกย้ายไปทำงานอื่น ปล่อยให้นางยกสำรับไปยังเรือนคุณชายได้ตามตั้งใจในที่สุด

เมื่อทำความสะอาดเรือนแม่ทัพน้อยของจวนเสร็จ เย่วชิงในอาภรณ์ผ้าฝ้ายเรียบง่ายก้าวออกจากเรือนพร้อมแผ่นกระดาษในมือซึ่งเต็มไปด้วยรายนามสิ่งของที่ต้องซื้อจากตลาด วันนี้นางมีเพียงบ่าวชายผู้หนึ่งร่วมทางมาช่วยถือของตามหน้าที่กับรถม้าเก่า ๆ หนึ่งคัน

ขณะกำลังจะก้าวขึ้นรถ เสียงทุ้มนุ่มกลับดังขึ้นจากด้านหลัง

“แม่นางเย่วชิง”

เจ้าของชื่อหันไปมองต้นเสียง เห็นบ่าวชายร่างสูงในอาภรณ์สีน้ำตาลหม่นเดินตรงมา ใบหน้าคมเข้มของเขาประดับรอยยิ้มบาง

“เอ่อ...เจ้าคือใครหรือ”

“จำข้าไม่ได้หรือ ข้าลู่เพ่ยอย่างไรเล่า”

เย่วชิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ลู่เพ่ย? ในหนังสือไม่มีตัวละครนี้นี่นาความงุนงงฉายชัดในดวงตา แต่ยังคงพยักหน้ารับด้วยมารยาท

“อืม จำได้สิ ช่วงนี้ข้าเครียดสมองเลยมึนเบลอ”

ลู่เพ่ยมองนางด้วยแววตาที่อ่อนลง “เราเคยเป็นสหายกันเมื่อก่อน ข้าได้ยินว่าเจ้าจะไปจ่ายตลาด ข้าเสร้จงานช่วงเช้าแล้ว ขออาสาช่วยถือของให้เจ้าวันนี้”

น้ำเสียงนั้นเรียบง่ายมาก แต่ในส่วนลึกแฝงความใส่ใจที่มิได้ปิดบัง

ในความเป็นจริงลู่เพ่ยแอบเฝ้ามองนางมานาน ตั้งแต่ก่อนนางจะได้เป็นสาวใช้อุ่นเตียงเสียอีก เพียงแต่ไม่เคยมีโอกาสได้ใกล้ชิดมากนักเพราะสายตาที่มองเขาราวกับไม่อยากสุงสิงด้วย ทว่าวันนี้เมื่อได้ยินว่านางจะออกไปตลาด จึงหาเหตุผลมาร่วมทางด้วยทันที

เย่วชิงเหลือบมองเขาอีกครั้งก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าขนของ “ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด”

รถม้าคันเก่าโยกเบา ๆ เมื่อทั้งสามขึ้นประจำที่ เสียงม้าสะบัดบังเหียนดัง เพียะ ก่อนจะเคลื่อนไปตามทางหินกรวดออกสู่ถนนใหญ่ มุ่งตรงสู่ตลาดเช้าย่านกลางเมือง กลิ่นหอมของขนมปังอบและเสียงพ่อค้าแม่ค้าขายของเริ่มดังแว่วมาแต่ไกล

เย่วชิงนั่งมองผู้คนที่คึกคักนอกม่านรถ พลางครุ่นคิด ดูท่าบางเรื่องในโลกนี้ก็มิได้เดินตามตัวอักษรในนิยายเสมอไปแถมยังมีอีกหลายด้านที่ในนิยายไม่ได้เขียนอธิบายเอาไว้

หลังตระเวนซื้อของตามรายการครบถ้วน เย่วชิงก็หันไปกล่าวกับสหายชายทั้งสองที่แบกหอบสัมภาระเต็มสองมือ

“ข้าขอตัวไปซื้อของส่วนตัวสักครู่ พวกเจ้ากลับไปรอที่รถม้าก่อนได้หรือไม่”

ทั้งสองพยักหน้ารับโดยไม่เอะใจ “ได้สิแม่นางเย่วชิง”

ครั้นแยกจากกันแล้ว นางจึงหันก้าวย้อนกลับไปยังตรอกเล็กเงียบสงบ ฝุ่นจับตามขอบหินโบราณที่ปูพื้น เมื่อเลี้ยวมุมหนึ่งก็พบป้ายไม้เก่าแก่แขวนอยู่หน้าร้านเล็กตัวอักษรหมึกจาง ๆ เขียนว่า ‘ร้านหนังสือมือสอง’

มุมปากนางยกขึ้นบาง ๆ นี่แหละจุดประสงค์ที่แท้ของวันนี้ เรียกได้ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทั้งสร้างสัมพันธ์กับบ่าวในจวน และออกมาเดินนอกเรือนโดยมีข้ออ้างสมเหตุสมผล ไม่ต้องขออนุญาต

เสียงกระดิ่งโลหะดังแผ่วเมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกซีดตลบอบอวลทั่วร้าน แผงไม้เรียงรายแน่นขนัดด้วยม้วนตำราเก่าเก็บ

หลังเคาน์เตอร์มีชายชราผิวคล้ำ หนวดเคราหงอกขาว เงยหน้ามองพลางยิ้มต้อนรับ

“แม่นางต้องการตำราประเภทใดหรือ”

เย่วชิงขยับเข้าใกล้ “ข้าอยากดูประเภทตำราข้างหมอน หรือหนังสือเกี่ยวกับเรื่องชายหญิงเจ้าค่ะ เอามาให้หมดเลยนะเถ้าแก่”

เถ้าแก่ชรากะพริบตาเล็กน้อย ก่อนหัวเราะในลำคอ “ของเช่นนั้นมีแต่เก็บไว้ด้านใน เชิญแม่นางตามมา”

นางจึงตามเขาไปยังชั้นหลังร้าน ที่ซึ่งม้วนตำราและสมุดปกผ้าเรียงอยู่ในหีบไม้เก่า เถ้าแก่เปิดให้ดูทีละเล่ม เย่วชิงพลิกอ่านหัวข้ออย่างตั้งใจ บางเล่มมีภาพประกอบวาดด้วยฝีมือประณีตจนแก้มร้อนผ่าว

ในที่สุดนางก็เลือกมาสองสามเล่ม เล่มหนึ่งว่าด้วยศิลป์แห่งการปรนนิบัติในเรือนหอ อีกเล่มเป็นตำรากลยุทธ์เอาใจบุรุษ และอีกเล่มเป็นภาพตำราข้างหมอนเก่าแก่ที่หายาก

นางหยิบเงินออกจากถุงผ้าคาดเอวอย่างไม่ลังเล เงินจำนวนนี้นับเป็นสมบัติที่ร่างเดิมเก็บไว้จากการขอจากมารดาอย่างเย่วซินเพื่อนำไปซื้อของประทินโฉมในอดีต ทว่าคราวนี้กลับถูกใช้เพื่อจุดประสงค์ใหม่โดยสิ้นเชิง

เถ้าแก่รับเงินแล้วห่อหนังสือด้วยผ้าสีหม่นให้ นางรับมาอย่างระมัดระวัง ก่อนซ่อนห่อผ้าไว้ใต้กระโปรงซ้อนชั้นใน จัดชายกระโปรงให้เรียบ

เมื่อก้าวออกจากร้าน แสงแดดอุ่นยามสายสาดต้องใบหน้า นางยิ้มกริ่มกับตนเอง

คืนนี้...ถึงเวลาสอนบทเรียนแรกให้แม่ทัพเวอร์จิ้นเสียที