ตอนที่2 [คลุมถุงชน] เมียแต่งไร้สถานะ

“นี่คุณปู่จะบังคับผม ให้แต่งงานกับยัยเด็กบ้านนอกนั่นให้ได้เลยใช่ไหมครับ คุณปู่หลงอะไรเด็กนั่นนักหนาครับ” ปริญญ์เอ่ยเสียงสั่น เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมคุณปู่ถึงได้ให้ความสำคัญ และเอ็นดูยัยเด็ก ‘กาฝาก’ นั่นนัก รับมาอุปการะ แถมยังส่งเสียให้เรียนสูง ๆ เทียบชั้นกับเขาเลยด้วยซ้ำ จนบางครั้งปริญญ์ก็เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา เมื่อรู้สึกว่า รินรดีจะได้รับความสำคัญจากคุณปู่มากกว่าตัวเอง

“นี่แกคิดจะขัดคำสั่งปู่ ให้ได้เลยใช่ไหม หนูรินทั้งนิสัยดี เรียนก็เก่ง งานบ้านงานเรือนก็เพียบพร้อมทุกอย่าง ทำไมแกถึงไม่มองน้องในแง่ดี ๆ บ้าง” ท่านเจ้าสัวพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กับความหัวรั้นเอาแต่ใจของหลานชาย

“แค่นั้นมันยังไม่พอหรอกครับ สำหรับคนที่จะต้องใช้ชีวิต อยู่ด้วยกันจนตาย” ปริญญ์เอ่ยเสียงหยัน เขาไม่เข้าใจคุณปู่ เขาไม่เคยสนใจยัยเด็กบ้านนอกตัวดำ ๆ คนนั้นเลย

“ยังไงแกก็ต้องแต่งกับหนูริน เดือนหน้าน้องก็จะเรียนจบ เธอจะเดินทางกลับมาบ้านปลายเดือน นี่เป็นคำสั่งแกต้องออกไปรอรับน้อง ที่สนามบินด้วยตัวเองเท่านั้น” เจ้าสัวเอ่ยเสียงหนักแน่น และชัดเจน

“ผมถามจริง ทำไมคุณปู่ถึงให้ความสำคัญกับยัยรินรดีอะไรนั่นมากมายขนาดนี้ด้วยครับ ทั้งที่ลูกหลานก็ไม่ใช่” ปริญญ์เอ่ยเสียงเครียด

“ก็เพราะพ่อเธอเสียสละชีวิตช่วยปู่ในครานั้นนะสิ! ถ้าไม่มีพ่อของหนูริน ป่านนี้ปู่ของแก ที่ต้องนอนจมกองเลือดตายอยู่ป่าลึกไปแล้ว” คิดถึงคราใดท่านก็หดหู่และปวดใจยิ่งนัก ถึงต้องทุ่มเท ความรักและเอ็นดูให้รินรดีที่เป็นบุตรสาวของพรานเข้ม เพื่อจะชดเชยที่บิดาของเธอได้เสียสละชีวิต ปกป้องเขา โดยไม่คำนึงถึงลมหายใจของตัวเอง

“ถึงยังไง คุณปู่ก็รับอุปการะเด็กนั่นมาเลี้ยงดูเป็นอย่างดี จนได้ส่งให้เรียนสูง ๆ ไปถึงเมืองนอกเมืองนา แล้วคุณปู่จะต้องการอะไรอีก แค่นี้มันก็ตอบแทนบุญคุณพ่อของเธอ มากเกินไปแล้วนะครับ” ปริญญ์เอ่ยเสียงเครียด คุณปู่ทำถึงขนาดนี้ ยังไม่พออีกหรือไงนะ!

“แกไม่เข้าใจหรอก ถ้าปู่ตายไปแล้วใครจะดูแลเธอ ปู่ถึงอยากให้แกแต่งงานกับหนูรินอยู่นี่ไง น้องตัวคนเดียวญาติพี่น้องก็ไม่มี ถ้าปู่ตายไปเธอจะอยู่ยังไง… แกลองคิดดูสิ!” เจ้าสัวชักแม่น้ำทั้งห้าหกสายขึ้นมา ก็แค่อยากให้หลานชายได้แต่งงานกับผู้หญิงดี ๆ ที่ท่านได้เลือกเอาไว้ให้ ส่วนเรื่องที่ว่ารินรดีจะอยู่ยังไง นั้นก็แค่ข้ออ้าง เพราะท่านเชื่อว่าผู้หญิงที่เก่ง และเพียบพร้อมอย่างรินรดี ถึงท่านไม่อยู่เธอก็สามารถเอาตัวรอดได้สบาย ๆ

“ถ้าคุณปู่กลัวหลานสาวคนโปรด จะเอาตัวไม่รอดขนาดนั้น ก็ยกสมบัติให้สักสิบล้านหรือยี่สิบล้านสิครับ แค่นี้ผมเชื่อว่าหลานสาวของคุณปู่ ใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสุขสบาย แถมไม่ต้องทำงานด้วยซ้ำ ถ้าหลานสาวของคุณปู่มีมันสมองรู้จักคิด เอาสมบัติที่ให้ไปต่อยอดออกผล บั้นปลายชีวิตก็ไม่อดตายแน่นอนครับ …นอกเสียจาก ยัยนั่นจะเอาสมบัติของคุณปู่ไป ‘ถลุง’ เล่น” ปริญญ์เอ่ยยืดยาว เพื่อให้คุณปู่คล้อยตาม

“แต่ปู่ต้องการให้แกสองคนแต่งงานกัน ตอนนี้ยังมีเวลาให้คิดและตัดสินใจ จนกว่าหนูรินจะเดินทางกลับมาจากอังกฤษ”

“ไม่ว่าจะวันไหน ผมก็ให้คำตอบคุณปู่เหมือนเดิมครับ” ปริญญ์เอ่ยอย่างมั่นใจ

“ก็เอาสิ! ถ้าแกไม่แต่งกับหนูริน สมบัติทุกชิ้นของตระกูล ปู่จะยกให้เป็นของมูลนิธิเด็กกำพร้า ที่ปู่ให้ความอุปถัมภ์อยู่ในตอนนี้” เจ้าสัวเปรมยื่นไม้ตายให้หลานชาย ทำให้ปริญญ์หันขวับ มาจ้องหน้าชายสูงวัย… นี่คุณปู่ยังมีสติสัมปชัญญะอยู่ครบหรือเปล่า

“ทำไมถึงมองหน้าปู่แบบนั้น ไม่เชื่อที่ปู่พูดใช่ไหม ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง และปู่ก็ให้ทนายร่างเอกสารรับรองไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าแกยังกล้าปฏิเสธ สมบัติทุกชิ้น ก็จะถูกถ่ายโอนไปเป็นของมูลนิธิเด็กกำพร้าทันที”

“คุณปู่!” ปริญญ์ขบเม้มริมฝีปากแน่น สองมือจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ ในที่สุดคุณปู่ก็ทิ้งไพ่ใบสุดท้ายมาบังคับเขา และมันก็ได้ผลเสียด้วยสิ! ก็แค่…แต่งงาน มันจะนักหนาอะไรกันเล่า แค่เข้าพิธีไม่กี่ชั่วโมงมันก็จบแล้วไหม จากนั้นค่อยหาทาง ‘กำจัด’ ยัยเด็กนั่นออกไปจากชีวิตของเขาก็ยังไม่สาย ปริญญ์พ่นลมหายใจออกมายาวพรืด ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของคุณปู่ ถึงท่านจะเข้าวัยชราแค่ไหน สายตาของท่านก็ยังแหลมคม และบาดลึกจนเดาใจท่านไม่ออกเลยสักนิด

“ตกลงครับ ผมยอมแต่งงานกับรินรดีก็ได้ พอใจคุณปู่หรือยัง” หลานชายเอ่ยอย่างจำยอม ซึ่งก็ทำให้คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ลอบกระตุกยิ้มที่มุมปาก

“ถ้าปริญญ์ยอมแต่งงานกับน้องแล้ว ต่อไปก็ดูแลตัวเองให้พร้อม อย่าหักโหมงานจนเกินไปนัก หัดดูแลตัวเองบ้าง นี่เบอร์ของหนูริน ต่อไปก็หัดโทรไปถามไถ่น้องบ้าง อีกไม่กี่เดือนเธอก็จะมาเป็นคู่ชีวิตของเราแล้ว” เจ้าสัวเก็บความดีใจไว้ในอก ไม่กล้าแสดงออกมาให้หลานชายเห็น ก่อนจะหยิบเบอร์โทรศัพท์ของรินรดียื่นให้หลานชาย

“แต่ผมขอคุณปู่เรื่องหนึ่งได้ไหมครับ” ปริญญ์เงยหน้าสบตากับชายสูงวัย

“เรื่องอะไรว่ามาสิ”

“งานแต่ง ผมขอให้คุณปู่จัดแบบเงียบ ๆ ได้ไหมครับ”

“ได้สิ! ปู่ตามใจแก” เจ้าสัวรับปาก

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวกลับเพนท์เฮ้าส์ไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้า” เอ่ยจบ ร่างสูงพลางลุกขึ้นยืนหมุนกาย ก้าวออกจากบ้านไปขึ้นรถและขับจากไป เจ้าสัวได้แต่คลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข