บทที่ 7 อยากจูบ

ธารารินอาบน้ำเสร็จ เธอก็สวมใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวผ้าซาตินสีขาวยาวเกือบถึงเข่าก้าวเดินไปที่โต๊ะหัวเตียงที่มีโคมไฟสีขาววางอยู่ พร้อมด้วยไอแพด ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด และที่สำคัญมีภาพงานแต่งงานที่ถ่ายคู่กันสองคน มันทำให้เธอหวานนึกถึงคำพูดของเขาว่า ‘มีเด็กไว้ติดบ้านสักคนแก้เบื่อ’ คำพูดนี้เขาอาจจะพูดเพียงเพราะสนุกปาก หรือไม่อาจจะเป็นสิ่งที่เขาพูดมาจากใจหรือไม่ก็ตาม แต่มันก็ให้เธอรู้สึกเจ็บปวดที่นึกถึงคำพูดนี้ของเขาทุกครั้ง

เธอคิดว่า ฉันเป็นเพียงเด็กไว้ติดบ้านแก้เหงาจริงๆ หรือ เธอคิดต่ออีกว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ นานๆ ไปเขาก็คงเบื่อและขอหย่าด้วยตัวเอง ก่อนถึงเวลานั้นเธอจะทำเช่นไรดี

“ริน… คิดอะไรอยู่ครับ” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่น อีกทั้งเขายังสวมกอดเธอจากด้านหลัง และจูบที่โหนกแก้มของเธอเบาๆ เขาสัมผัสกลิ่นหอมจากสบู่ที่หอมที่ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะของเธอ มันทำให้เขารู้สึกหลงใหลและอยากสัมผัสเรือนร่างของเธอที่ไร้เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนี้

“พี่ผา… มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เธอถามเขาด้วยความสงสัย เพราะเธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาหรือเสียงประตูเปิดห้องเลย

“พี่พึ่งมาถึงน่ะ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม เธอจับมือหนาของเขาทั้งสองข้างของเขาออก และหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา เธอมองใบหน้าที่หล่อเหลาคมเข้มราวกับดาราหนังหรือนายแบบนิตยสารก็ไม่ปาน

“พี่ผา ทานอะไรมาหรือยังคะ ถ้ายังเดี๋ยวรินจะลงไปอุ่นต้มยำกุ้งให้ค่ะ” เธอพูดอ่อนหวานและนุ่มนวล

“พี่ทานมาแล้วครับ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้มน้ำเสียงแผ่วเบา โน้มใบหน้าเข้ามาหาเธอเพื่อจะจูบริมฝีปาก เธอใช้นิ้วเรียวแตะริมฝีปากของเขาก่อนที่ปากของเขาจะแตกริมฝีปากของเธอ

“เช่นนั้น…พี่ผาไปอาบน้ำก่อนค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พี่อยากจูบรินตอนนี้นี่น่า” เขาเอ่ยบอกเธอเหมือนเด็กน้อยงองแงไม่ได้ดั่งใจ

“พี่ผาทำงานมาทั้งวัน ไปอาบน้ำให้สบายตัวนะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน เขาเผยรอยยิ้มมองใบหน้าเธอ

“โอเค… พี่ยอมแพ้แล้ว พี่ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ครับ ออกมาต้องให้พี่จูบนะ” เขายิ้มกว้างแบบที่ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก ก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวเธอเปลี่ยนใจ

เมื่อประตูห้องน้ำปิดลง เสียงน้ำเริ่มดังขึ้นจากเรนชาวเวอร์ ธารารินยืนมองกรอบรูปบนโต๊ะหัวเตียงอีกครั้ง หัวใจเธอบีบแน่นกว่าเดิม

ถ้าวันหนึ่ง… เขาเบื่อเธอจริงๆ

ถ้าถึงเวลาต้องเลิกกันจริงๆ เธอจะรับความเจ็บนั้นไหวหรือเปล่านะ?