บทที่ 6 ไม่เด็ดพอ

ภูผาก้าวเดินออกจากลิฟต์ชั้นสามสิบ พร้อมด้วยบอดี้การ์ดห้าคน โดยมีหัวหน้าบอดี้การ์ดที่อยู่กันมาร่วมยี่สิบปี เขาก็คือ เมธ เขาชำนาญอาวุธทุกชนิด เขาได้รับการฝึกกับหัวหน้าบอดี้การ์ดคนเก่า ซึ่งเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดของพ่อของเขา เขาเป็นที่ไว้วางใจของภูผาเป็นอย่างมากเลยทีเดียว

ภูผาก้าวเดินผ่านแผนกเลขานุการ ที่มีเลขาทั้งหมดแปดคน และนั่งตรงหน้าห้องของเขาหนึ่งคนพวกเธอและพวกเขาลุกขึ้นยกมือพนมไหว้ในทันที

“สวัสดีค่ะ บอส” เหล่าเลขานุการของผู้บริหารจัดการแต่ละคนยกมือไหว้ พร้อมกล่าวสวัสดีในทันที

“บอสคะ” เสียงของเลขาหน้าห้องของเขา เธอชื่อ ‘วาดดาว’ เธอทักท้วงเขาด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวและเกรงใจ ขณะที่เมธจะเปิดประตูให้ภูผาซึ่งเป็นเจ้านายของเธอ

“มีอะไร” เขาถามเธอด้วยความสงสัย

“คุณลูกจันทร์อยู่ในห้องค่ะ ดาวบอกว่าบอสไม่อยู่ แต่เธอดื้อดึงเข้าไปในห้อง”วาดดาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ภูผาใบหน้าเรียบไม่พูดสิ่งใดออกมา เขาก้าวเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับเมธ ส่วนบอดี้การ์ดอีกสี่คนรออยู่นอกห้องเช่นทุกครั้ง เขาจะรออยู่หน้าประตูเช่นทุกวัน ตอนแรกพนักงานก็ไม่ชิน หลังๆ ก็ชินเพราะเห็นทุกครั้งที่ภูผาเข้าบริษัท

ภูผากวาดสายตามองภายในห้องทำงานขนาดใหญ่โอ่อ่ากระจกกรองแสงรอบร้องเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาและทั่วกรุงเทพจากมุมสูง โต๊ะทำงานขนาดใหญ่แฟ้มเอกสารถูกวางเป็นระเบียบ ด้านหลังเป็นเก้าอี้วางไว้ ตามจุดภายในห้องทำงาน มีต้นไม้ใบเขียวอยู่ตรงมุมห้องทั้งสองมุม

เขาไม่รอช้าก้าวเดินไปที่โต๊ะ

แต่ทว่าเรียวแขนของหญิงสาวโอบกอดเขาจากด้านหลัง เขาไม่รู้สึกตกใจกลับยืนนิ่งไม่หันไปมองว่าใครกำลังกอดเขาอยู่

“ผา ฉันโทรหาคุณตั้งหลายครั้ง ทำไมคุณไม่รับสายฉันเลย” หญิงสาวถามเขาเช่นนี้ เขาจับมือเรียวของเธอที่โอบเอวของเขาออก เขาหันไปเผชิญหน้ากับเธอด้วยสายตาเรียบเฉยและว่างเปล่าเหมือนคนไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อคนตรงหน้า ทั้งที่เธอสวมใส่เดรสสีแดงเกาะอกสั้นเพียงสองคืบสด และแต่งหน้าจัดจ้าน แทนที่เขาจะมีอารมณ์เช่นทุกครั้งที่พบเจอ เขากลับเห็นเธอเป็นธาตุอากาศ

“ออกไปชะ! ก่อนที่ฉันจะให้เมธลากตัวเธอออกไป” เขาพูดเสียงเรียบ

“คุณแต่งงาน คุณไม่คิดจะบอกฉันสักคำเลยหรือไง!” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงดังขึ้น

“มันไม่จำเป็นที่เธอต้องรู้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ผา… แต่ฉันรักคุณ คุณจะทิ้งฉันไปแล้วไปเอากับอีนั่นจริงๆ ใช่ไหม?” เธอถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“จะพูดอะไรออกมา ให้เกียรติเมียของฉันด้วย” เขาพูดเสียงเรียบ อีกทั้งเขามีสีหน้าไม่พอใจที่เรียกธารารินว่า’ อีนั่น’ 

“คุณพูดว่าอีนั่นว่าเมียเลยเหรอ ฉันไม่เด็ดพอใช่ไหม คุณถึงหลงมันขนาดนี้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

“มันเป็นเพราะเธอที่ทิ้งฉันไปแต่งงานกับคนอื่นไม่ใช่หรือไง” ภูผาพูดเสียงเรียบ เธอเข้าไปกอดเขาอีกครั้งในทันที โดยที่ภูผาไม่ทันตั้งตัว

“ฉันขอโทษ ฉันจะเลิกกับเขาให้เร็วที่สุด แล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม?” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาแกะมือเธอออกจากอ้อมกอด

“ออกไป! แล้วไม่ต้องมาให้ฉันเจอหน้าอีก” ภูผาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ได้! แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดันโกรธจัด เธอเดินไปที่โซฟาหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมสีแดงสด แล้วก้าวเดินออกไปในทันที

“ให้การ์ดในบ้านดูแลคุณรินให้ดี อย่าให้มีข้อผิดพลาด เข้าใจใช่ไหม” ภูผาเอ่ยบอกเมธด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ครับ… นายท่าน”