บทที่ 5 ผิดทุกเรื่อง

“อื้อ” เปลือกตาเบิกขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะสะดุดกับแผ่นหลังแกร่งของคนตัวโต วินาทีนั้นภาพความทรงจำมากมายผุดขึ้นในหัว

“เรื่องเมื่อคืนคือความจริงสินะ” ฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก ในเมื่อทุกอย่างลงเอยแบบนี้แล้ว ฉะนั้นสิ่งที่ทำได้คือการยอมรับเท่านั้นและทำได้แค่รอวันที่เขาจะปล่อยเธอ

พริ้มพิรุณยันกายลุกขึ้นนั่ง ขณะนั้นรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณกลีบกุหลาบ ถึงอย่างนั้นพยายามลุกและก้าวลงจากเตียง มือเล็กหยิบเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาสวมใส่ แล้วรีบออกไป

เมื่อกลับมาถึงห้องของตนเอง หญิงสาวทิ้งตัวนอนลงบนเตียงพลางคิดเรื่อยเปื่อย เธอรู้สึกสับสนและมึนงงไปหมด

“หวังว่าหลังจากนี้คงจะไม่มีอะไรเลวร้ายไปมากกว่านี้” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ปิดตาลงสนิทดั่งคนไร้เรี่ยวแรง

หลายนาทีผ่านไป กว่าจะลุกขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัว เพื่อเตรียมตัวทำงานเหมือนทุกวัน

ขณะหญิงสาวกำลังยุ่งอยู่กับการทำความสะอาดพื้น ทันใดนั้นสาวใช้ที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนก็เดินเข้ามาชนพริ้มพิรุณเต็มแรง ส่งผลให้เธอล้มกระแทกพื้นอย่างจัง

“โอ๊ย!!” ใบหน้าหวานเงยหน้ามองอีกคนอย่างไม่พอใจ ก่อนฝ่ายนั้นจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางที่ไม่ได้สำนึกผิดสักนิด

“อุ๊ย! ขอโทษนะพอดีไม่ทันได้มอง” พูดพลางยกมือขึ้นปิดปากด้วยท่าทางเยาะเย้ย ก่อนจะหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนอีกคน

“นี่พวกเธอตั้งใจชนฉันใช่ไหม” พริ้มพิรุณเด้งตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อประชันหน้ากับฝ่ายนั้นอย่างเอาเรื่อง

“ฉันขอโทษแล้วนะ พวกเราไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”

“โกหก!!” สวนกลับอย่างไม่ลดละ แต่ไม่ทันจะได้ตอบโต้อะไรมากนัก ทันใดนั้นเสียงของหญิงวัยกลางคนดังแทรกขึ้น

“เอะอะเสียงดังอะไรกัน” ว่าแล้วก็เหลือบมองพริ้มพิรุณ จากนั้นหันไปจ้องเขม็งสาวใช้อีกสองคน “เกิดอะไรขึ้น”

“พวกเราเดินผ่านมาไม่ทันมองทางก็เลยชนกับเธอคนนั้น แต่พวกเราขอโทษไปแล้วนะคะ”

“จริงอย่างที่สองคนนี้พูดไหม” หันไปมองพริ้มพิรุณอย่างเค้นคำตอบ

“จริงแค่ครึ่งหนึ่งค่ะ คือพวกเขาขอโทษแต่พวกเขาตั้งใจชนฉัน”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณมาร์ธา พวกเราไม่ได้ตั้งใจชนจริง ๆ”

“สองคนเดินชนแค่คนคนเดียวเหรอ” มาร์ธาถามขึ้นอย่างจับสังเกต

“เอ่อ คือ...”

“มีอะไรกัน” เสียงทุ้มดังแทรกขึ้น ทำให้ทุกคนบริเวณนั้นหันไปมองเป็นตาเดียวกัน ก่อนประมุขของคฤหาสน์จะเดินมาหยุดตรงหน้าพริ้มพิรุณ แล้วจ้องไปทางมาร์ธา

“เกิดอะไรขึ้น”

“ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่การเข้าใจผิดกันนิดหน่อย” มาร์ธาพูดขึ้น พยายามอธิบายให้เจ้านายฟังอย่างใจเย็น

“เรื่องอะไรกันล่ะ” เรนเดลยังคงเค้นเอาคำตอบให้ได้ คราวนี้ชายหนุ่มหันไปมองสาวใช้ทั้งสอง

“เอ่อ คือ พวกเราแค่เผลอชนเข้ากับเธอคนนั้น แต่เธอบอกว่าพวกเราหาเรื่อง”

“โกหก! พวกเธอตั้งใจชนฉันต่างหาก” พริ้มพิรุณไม่ยอมรับบทเหยื่อ เธอโต้กลับอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด ทว่าแทนที่เรนเดลจะต่อว่าสาวใช้เหล่านั้นแต่กลับหันมาตำหนิเธอ

“เธอนี่อยู่ไหนก็มีปัญหาจริง ๆ” เอ่ยพูดพลางส่ายหัวไปมา ทำราวกับผิดหวังในตัวหญิงสาว

“คุณไม่เชื่อที่ฉันพูดเหรอคะ” พริ้มพิรุณมองคนตัวโตด้วยสายตาเศร้า

“ทำไมฉันต้องเชื่อเธอด้วยล่ะ ผู้หญิงที่มีประวัติเคยบูลลี่เพื่อนสมัยเรียนอย่างเธอ อย่าคิดนะว่าฉันจะไม่รู้”

คำพูดของชายหนุ่ม ทำให้สาวใช้ยิ้มเยาะเย้ยอย่างคนเหนือกว่า ขณะนั้นพริ้มพิรุณรู้สึกแย่เหลือเกิน

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้ายไปทำงาน” พูดจบ ชายหนุ่มเดินจากไปทันใด

“เอาก็รีบไปสิ จะยืนอีกนานไหม” มาร์ธาหันไปตำหนิสาวใช้ ก่อนฝ่ายนั้นจะเดินจากไป หญิงวัยกลางคนเหลือบมองพริ้มพิรุณแวบหนึ่งและไปจากบริเวณนั้น โดยไม่เปล่งประโยคใด

หลังจากต้องอยู่คนเดียว พริ้มพิรุณฝืนยิ้มด้วยความสมเพชต่อตัวเอง สิ่งที่เรนเดลเอ่ยเมื่อสักครู่ นั่นไม่ใช่เธอเลยแต่เป็นข้อมูลของพี่สาวต่างหาก

“ไม่เป็นไรนะพริ้ม” เอ่ยปลอบตนเองเพื่อไม่ให้รู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ ก่อนฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ พริ้มพิรุณรีบวิ่งตามหาคนตัวโตอย่างรวดเร็ว เนื่องจากมีสิ่งสำคัญต้องพูดกับเขา

“คุณเรย์คะ”

“มีอะไร” เสียงหวานดังอยู่ข้างหลัง ทำให้เรนเดลหันไปมองอย่างสงสัย

“เอ่อ คือ...”

“มีอะไรจะพูดก็พูด ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมาฟังเธออ้อยอิ่ง” เอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์ ท่าทางเงอะงะของคนตัวเล็กทำเอาขวางหูขวางตา

“ฉันอยากได้ยาคุมค่ะ” เพราะเมื่อคืนจำได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ป้องกัน เลยกลัวตัวเองจะตั้งครรภ์

“เอาไปทำไม” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง

“เอ่อ ฉันกลัวว่าตัวเองจะตั้งท้อง เมื่อคืนคุณไม่ได้ป้องกันนี่คะ”

“ฉันคงยังไม่ได้บอกสินะ ฉันต้องการให้เธอท้อง”

“ทำไมคะ” ใบหน้างามถึงกับซีดเผือด ทันทีที่ได้ยินประโยคจากริมฝีปากหยักได้รูป “คุณทำแบบนี้ทำไม”

“ฉันต้องการให้เธอมีลูกให้ฉัน แล้วฉันจะส่งเธอกลับไปให้พ่อเธอในสภาพ...” ประโยคท้ายกระซิบข้างใบหูขาวสะอาด โดยพูดไม่จบประโยคซึ่งเธอพอคาดเดาได้ว่าเขากำลังหมายถึงอะไร

“เกินไปแล้วนะคะ” มือเล็กผลักอีกคนออกห่าง

“แค่นี้ยังน้อยไป”

“คุณมันเลวที่สุด ฉันเกลียดคุณ” เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ การเอาเด็กบริสุทธิ์มาเป็นเครื่องมือ สำหรับเธอมันเกินไปมาก จนไม่อาจยอมรับได้ง่าย ๆ

“ฉันก็เกลียดเธอ”

“คุณเรย์คะ อย่าทำแบบนี้เลย” แววตาที่มองคนตัวโตเต็มไปด้วยความหวัง

“ทำให้เมียฉันฟื้นขึ้นมาสิ แล้วฉันจะยอมปล่อยเธอไป”

ประโยคดังกล่าวทำให้พริ้มพิรุณยืนตัวแข็งทื่อ ย่อมทราบดีไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้วทำเอาขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง ก่อนร่างเล็กจะทรุดลงบนพื้นอย่างสิ้นหวัง

“เฮอะ!” ยกยิ้มมุมปากอย่างสมเพชในท่าทีของพริ้มพิรุณ ก่อนหมุนตัวเดินจากไป โดยไม่เหลียวมองคนตัวเล็กแม้แต่หางตา สำหรับเขาแล้วเธอก็แค่ผู้หญิงน่าขยะแขยงคนหนึ่ง ที่ไม่มีวันจะใจดีด้วยเด็ดขาด

“ฮึก เกินไปแล้วนะ” เอื้อมมือเรียวปาดน้ำตาบริเวณแก้มนุ่มแผ่วเบา ทันใดนั้นความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว วินาทีนั้นทำให้เธอรับรู้ได้ว่าตนเองไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีก ทางรอดเดียวของเธอคือการหนี

“พริ้มจะไม่ยอมตกเป็นเครื่องมือการแก้แค้นของใครอีก”