บทที่ 4 เร่าร้อน Nc

ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืน ภายในห้องพักขนาดเล็กที่ไม่ต่างจากรูหนู ยังคงมีพริ้มพิรุณนั่งกอดตัวเองบนเตียง นัยน์ตาคู่งามเหลือบมองท้องฟ้าที่มีดวงดาวส่องแสงระยิบระยับ ความเงียบงันเผลอทำให้เธอคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

“แม่คะ พริ้มทำอะไรผิดนักหนา ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เธอยังคงนั่งเหม่อลอยบนเตียง กระทั่งเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้เธอหลุดจากภวังค์ก่อนย่างเท้าไปเปิดประตูให้แก่คนข้างนอก

“คุณมาร์ธา”

“บอสสั่งให้เธอไปหา”

“ไม่ไปได้ไหมคะ” คาดไม่ถึงสิ่งที่เรนเดลเอ่ยเมื่อช่วงกลางวัน เขาต้องการทำจริง ๆ

“ฉันแค่ทำตามคำสั่งบอส”

“ค่ะ” ตอบรับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงสลด ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่มีทางหนีพ้นอยู่ดี

“รีบตามมาละกัน อย่าปล่อยให้บอสรอนาน” พูดจบ หญิงวัยกลางคนเดินจากไปทันใด พริ้มพิรุณไม่ทันได้ตอบโต้สักประโยค

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รอช้าไปหาคนตัวโต ซึ่งใช้เวลาเดินจากห้องพักไปหาเขาที่คฤหาสน์ราว ๆ สิบกว่านาที

เมื่อมาหยุดยังห้องนอนของเรนเดล ก็พบกับคริสยืนอยู่หน้าประตู

“เอ่อ คือ” ดวงตากลมโตเหลือบมองอีกคนด้วยท่าทีที่ลังเล

“บอสรออยู่ข้างในครับ” ไม่พูดเปล่า คริสจับลูกบิดประตูพร้อมดันเข้าไปด้านใน “เชิญครับ”

พริ้มพิรุณเหลือบมองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

“กว่าจะมาได้ ชักช้าชะมัด” เสียงทุ้มดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำคนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย

นัยน์ตาคู่งามเหลือบมองเจ้าของกายแกร่งแวบหนึ่ง แล้วรีบเบือนหน้าทันที เนื่องจากอีกฝ่ายสวมใส่เพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำ เผยให้เห็นแผงอกกว้าง ซึ่งคนที่ไม่เคยเห็นร่างเปลือยเปล่าของเพศตรงข้ามมาก่อน ทำเอาใบหน้างามถึงกับเห่อร้อนขึ้นมา

“มานั่งนี่สิ พัชราพรรณ” เรนเดลนั่งอยู่ปลายเตียงตบพื้นที่ว่างข้างกาย เพื่อต้องการให้หญิงสาวมาหาตนเอง

“เอ่อ คือ” เท้าเล็กค่อย ๆ เดินไปหาชายหนุ่มอย่างเชื่องช้า

ท่าทางของเธอทำเรนเดลไม่สบอารมณ์ ชายหนุ่มคว้าข้อมือเล็กและเหวี่ยงเธอไปบนเตียง

“อย่าทำให้ฉันหงุดหงิด รีบถอดเสื้อผ้าออกซะ” ตะคอกใส่คนตัวเล็กด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วใช่ไหมคะ” เธอรวบรวมความกล้าถามขึ้น

“อืม”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

คำตอบสั้น ๆ จากอีกคน ทำให้พริ้มพิรุณข่มตาลงและเบิกขึ้นอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ไม่ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็พร้อมยอมรับ

หญิงสาวดันคนตัวโตออกห่าง แล้วถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นอย่างช้า ๆ ใช้เวลาไม่นานเธออยู่ในสภาพเปลือย ก่อนนอนลงบนเตียงตามเดิม โดยยกแขนเล็กทั้งสองข้างปิดทรวงอกอวบอั๋นพร้อมหนีบขาเข้าหากัน ขณะนั้นใบหน้างามหันไปทางอื่น

การกระทำของคนตัวเล็กตกอยู่ในสายตาคมกริบ เรนเดลไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ก่อนคร่อมเรือนร่างงดงามอีกครั้ง

“อย่ารุนแรงนะคะ นี่เป็นครั้งแรกของฉัน” เอ่ยบอกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“เฮอะ! ฉันไม่เชื่อหรอก อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้เรื่องที่เธอหลอกผู้ชายมาเยอะ ผู้หญิงอย่างเธอน่ะเห็นผู้ชายเป็นของเล่น”

“คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลย แต่กลับมาต่อว่ากันแบบนี้”

“รู้สิ! ฉันรู้ดีเลยแหละ” แสยะยิ้มอย่างสมเพช

‘พริ้มไม่ใช่พี่พัชสักหน่อย’ เอ่ยพูดในใจพร้อมกับปิดตาสนิท พยายามทำเป็นไม่สนใจ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรกับตัวเอง

“อย่าคิดนะว่าฉันจะพิศวาสเธอ นี่แค่การแก้แค้นเท่านั้น” กระซิบบอกข้างใบหูขาวสะอาด ก่อนกัดลำคอขาวเนียนหนึ่งที ราวกับต้องการระบายอารมณ์พลุ่งพล่าน

พริ้มพิรุณไม่ตอบโต้อีกคน ยอมนอนนิ่ง ๆ ให้สัมผัส ทันทีที่ฝ่ามือใหญ่แตะบนเรือนร่างงดงาม เธอถึงกับขนลุกซู่

“พัชราพรรณ”

“เรียกพริ้มได้ไหมคะ” อย่างน้อยในเวลาแบบนี้ เธอไม่อยากเป็นตัวแทนของใคร

“ทำไมฉันต้องทำตามที่เธอสั่งด้วย”

“ขอร้อง” ดวงตากลมโตจ้องมองคนเหนือร่างอย่างอ้อนวอน เธอเหนื่อยกับการเป็นตัวแทนของพี่สาว ไม่ว่าจะอยู่ไหนแทบจะไม่มีตัวตนในชีวิตใครเลย

“รำคาญชะมัด พริ้มก็พริ้มวะ” เอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่รู้ทำไมถึงไม่อยากปฏิเสธคำขอนั้น

“ขอบคุณค่ะ” ส่งยิ้มอ่อน ๆ ให้แก่คนตัวโต

รอยยิ้มนั้นทำเอาเรนเดลเผลอหวั่นไหวชั่ววูบ ก่อนเขาจะหันหน้าหนีและซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอีกครั้ง ฝ่ามือหนาบีบขยำดอกบัวตูมอย่างเมามัน

กลิ่นกายเฉพาะตัวของเธอกระแทกโดนจมูกโด่งคมสัน ทำเอาสติเลือนรางอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ราวกับว่าเขาปรารถนาในตัวเธออย่างรุนแรง ทั้งที่นี่คือการแก้แค้น

“อื้อ” หญิงสาวเผลอส่งเสียงอันน่ารังเกียจออกมา

อารมณ์ที่พลุ่งพล่านมากขึ้น ทำให้เรนเดลผละออกจากพริ้มพิรุณ เขาจัดการปลดชุดคลุมอาบน้ำออก แล้วจับขาเรียวแยกออกจากกันกว้าง ๆ

มือหนานำท่อนลำขนาดใหญ่ถูไถร่องรัก สอดแทรกเข้าในโพรงอ่อนนุ่ม ทว่าเข้าได้แค่ครึ่งลำก็รู้สึกถึงความคับแน่น

“อึก เจ็บ” กายสาวบิดไปมาพร้อมกับพยายามออกแรงผลักคนตัวโต

“ทำไมแน่นอย่างนี้วะ” เอ่ยบอกอย่างหัวเสีย

“เอาออกไปได้ไหม” เอ่ยบอกเสียงสั่น ๆ ขณะเดียวกันน้ำตาไหลลงเรื่อย ๆ

“...” ไม่มีเสียงตอบจากเรนเดล เขาจัดการถอดความเป็นชายออกจากตัวเธอ

“คุณจะทำอะไรคะ” นัยน์ตาคู่งามเบิกกว้างอย่างตกตะลึง เพราะอีกฝ่ายกำลังจะโน้มหน้าเข้าใกล้กลีบกุหลาบ

“ทำให้เธอไม่เจ็บไง” พูดจบเรนเดลตวัดลิ้นเลียช่องทางรัก โดยพริ้มพิรุณไม่ทันตั้งตัวสักนิด เธอถึงกับสะดุ้งตัวโหยง

“อื้อ อย่าทำแบบนี้ มันสกปรก” พยายามจะผลักศีรษะเขาออกห่าง แต่การกระทำของเขาทำเธอเคลิ้มยิ่งนัก มิหนำซ้ำร่างกายไร้เรี่ยวแรง จนเผลอปล่อยเนื้อปล่อยตัวไปตามอารมณ์

เรนเดลเหลือบมองคนตัวเล็กครู่หนึ่ง จากนั้นค่อย ๆ ส่งนิ้วเข้าในร่องรักเปียกแฉะพร้อมขยับเข้าออกอย่างระรัว

“อื้อ อ๊ะ”

“ท่าทางจะมีความสุขมากเลยสินะ” เผยยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นเรนเดลจัดการชันขาเรียวเป็นรูปตัวเอ็ม ใส่ความเป็นชายเข้าในร่องรักอีกครั้ง

เขาค่อย ๆ ดันแท่งร้อนอุ่นเข้าในโพรงสวาท คราวนี้เข้าได้ง่ายกว่าก่อนหน้านี้ ถึงกระนั้นยังคงรู้สึกถึงความคับแน่น

หลังจากร่องรักปรับสภาพคุ้นชินกับท่อนลำ เรนเดลไม่รอช้ากระแทกกระทั้นแท่งร้อนอุ่นเข้าออกในตัวเธอ

“อื้อ คุณขา…” กายสาวบิดไปมาอย่างเสียวซ่าน วินาทีนี้รู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเองเลย เผลอส่งเสียงร้องครางลั่นอย่างสุขใจกับสิ่งที่อีกคนมอบให้

“เรียกฉันว่าเรย์” กระซิบบอกข้างใบหูขาวสะอาด ขณะเดียวกันลิ้นเร่าร้อนลากไล้ตรงลำคอขาวเนียนจนเปียกชื้น และไม่วายทำรอยแดงมากมาย

“อ๊ะ คุณเรย์ขา...พริ้มทรมานเหลือเกิน” เธอเอ่ยบอกด้วยเสียงสุดเซ็กซี่ ทำให้ชายหนุ่มใส่ความเป็นชายเข้าออกในตัวเธออย่างระรัว

กิจกรรมเข้าจังหวะระหว่างคนทั้งสองดำเนินตลอดทั้งคืน ทั้งที่เรนเดลแค่ต้องการแก้แค้นพริ้มพิรุณ แต่ไม่รู้ทำไมถึงต้องการเธอมากขนาดนี้ จนไม่อาจหยุดสิ่งที่กระทำตอนนี้ลงง่าย ๆ

“พอเถอะ พริ้มเหนื่อยแล้ว” เอ่ยพูดพลางส่งสายตาอ้อนวอน ด้วยความหวังว่าเขาจะยอมปล่อย

“เหนื่อยก็ทนเอา เพราะฉันจะไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ เด็ดขาด” ว่าแล้ว ยื่นนิ้วแกร่งให้เธอดูดพร้อมกระแทกเอ็นร้อนอุ่นเข้าในตัวเธอ

กว่าบทรักจะจบลง เวลาล่วงเลยไปเกือบตีสอง หลังจากเรนเดลฉีดน้ำเชื้อเข้าในโพรงอ่อนนุ่ม หญิงสาวก็เข้าสู่ห้วงนิทราทันทีด้วยความเหนื่อยล้า

“เฮอะ! แค่นี้ก็ไม่ไหว” พูดจบก็ถอดถอนท่อนลำออกจากตัวเธอ จากนั้นตรงไปยังห้องน้ำโดยไม่เหลียวมองคนตัวเล็กบนเตียงสักนิด