บทที่ 2 กรรมที่ไม่ได้ก่อ

เปลือกตาบางขยุกขยิกไปมา ก่อนค่อย ๆ เบิกขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเจ็บแปลบบริเวณข้อมือทำให้เธอชะงัก เมื่อก้มมองก็พบว่าข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดด้วยเชือก

“ตื่นได้สักที”

เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้หญิงสาวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล กวาดสายตามองหาผู้ที่เอ่ยประโยคนั้น

“คุณนั่นเอง”

เรนเดลลุกขึ้นจากโซฟาและตรงไปหาคนที่อยู่กลางห้อง เขาย่อตัวลงอยู่ระดับเดียวกับพริ้มพิรุณ ฝ่ามือใหญ่บีบปลายคางมนอย่างเกลียดชัง

“คุณจับฉันมาทำไม”

“อยากรู้เหรอ” เขาสะบัดมือออกจากปลายคางกลมกลึง แล้วแสยะยิ้มอย่างสมเพชกับท่าทางตื่นตระหนกของเธอ

“ปล่อยฉันไปเถอะ” มองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอน วินาทีนี้รู้สึกหวาดกลัวเหลือเกิน ทว่าพยายามทำเป็นเข้มแข็ง

“ฝันไปเถอะ”

“ขอร้องนะคะ” เธอแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบ แต่ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

“ในเมื่อเป็นลูกของไอ้สมพงษ์ ก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่มันทำ”

“คุณพ่อทำอะไรคุณคะ”

“มันไม่ได้ทำอะไรฉันหรอกแต่มันฆ่าเมียฉัน เมียของฉันที่ใกล้จะคลอดลูกถูกไอ้เลวนั่นมันฆ่า” เอ่ยบอกอย่างเคียดแค้นปนเจ็บปวด แม้จะผ่านมาแล้วหลายปี แต่เขาไม่อาจลืมเรื่องภรรยาอันเป็นที่รักถูกฆ่าด้วยฝีมือคนชั่ว

ทันทีได้ฟังประโยคนั้น พริ้มพิรุณถึงกับอึ้งทีเดียว คาดไม่ถึงบิดาจะทำถึงขนาดนั้น แม้จะรู้ว่าบิดาไม่ใช่คนดีอะไร แต่ไม่คิดว่าพ่อจะฆ่าผู้หญิงที่ตั้งครรภ์

“ทำไมเงียบล่ะ ไม่เถียงหน่อยเหรอ” เรนเดลเอื้อมมือบีบปลายคางกลมกลึงอีกครั้ง นัยน์ตาดำขลับจ้องเขม็งคนตรงหน้าปานจะฉีกร่างเป็นชิ้น ๆ ให้สาสมกับความคับแค้นในอก

“แล้วคุณจะทำอะไรฉัน” พริ้มพิรุณพยายามถอยหลังหนีอีกฝ่าย ท่าทางของเขาในตอนนี้ทำเอาหวาดกลัวไม่น้อย

“ทำอะไรดีล่ะ” เรนเดลคว้าข้อเท้าเล็กและลากเธอเข้าหาตัวเอง ทำเอาหญิงสาวถึงกับหงายหลัง

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ” เอ่ยบอกด้วยเสียงสั่น ๆ ขณะปิดตาลงสนิทอย่างหวาดกลัว

“ฝันไปเถอะ” กระซิบบอกข้างใบหูขาวสะอาดพร้อมเผยยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดต้นคอระหง ทำเอาเธอขนลุกซู่

“อื้อ ปล่อยพริ้มไปเถอะ” เอ่ยบอกด้วยเสียงสั่นเครือ

คำเรียกแทนตนออกจากริมฝีปากอมชมพู ทำเอาเรนเดลถึงกับชะงัก ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะไม่ว่าเธอจะชื่ออะไรก็ตาม ยังไงคนใต้ร่างคือลูกของคนที่เขาเกลียดชัง

“อย่าคิดที่จะหนี ไม่อย่างนั้นฉันเอาเธอตายแน่” พูดจบ ชายหนุ่มผละออกห่างจากคนตัวเล็กและย่างเท้าออกจากห้อง ทิ้งพริ้มพิรุณไว้ตามลำพัง

“นี่มันเรื่องอะไรกัน” เสียงหวานบอกอย่างอ่อนล้า เธอรู้สึกสับสนเหลือเกิน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วทำเอาตั้งตัวไม่ทัน

เวลาล่วงเลยผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ ประตูห้องถูกเปิดออกและตามด้วยร่างกำยำของเรนเดล

“พาตัวไปซะ” ชายหนุ่มหันไปบอกกับลูกน้อง คริสตอบรับสั้น ๆ และตรงไปหาพริ้มพิรุณ

“คุณจะพาฉันไปไหน” เมื่อเห็นท่าไม่ค่อยดี หญิงสาวพยายามถอยหลังหนี

“อย่าขัดขืนเถอะครับ ถ้าคุณไม่อยากเจ็บตัว” คริสบอกเพียงเท่านั้น แล้วพยุงพริ้มพิรุณให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“คุณจะพาฉันไปไหน” จ้องมองคนข้างกายอย่างขอคำตอบ ก่อนดึงสายตามองไปทางเรนเดล

“พาไปซะ!”

“ครับ” ตอบรับเสร็จก็พาพริ้มพิรุณไปทันที ขณะนั้นหญิงสาวร้องโวยวายพร้อมขัดขืนสุดฤทธิ์

“อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยคนเลว ๆ แบบพวกแก” เรนเดลแสยะยิ้มมุมปาก แล้วรีบตามหลังคริสไปขึ้นรถตู้

ระหว่างรถกำลังแล่นบนท้องถนน พริ้มพิรุณเอาแต่มองซ้ายขวาตลอดเพื่อจดจำระยะทาง

“ทำอะไรของเธอ นั่งนิ่ง ๆ สักทีเถอะ” ชายหนุ่มบอกอย่างรำคาญปนหงุดหงิด

“คุณจะพาฉันไปไหนคะ”

“อังกฤษ”

คำพูดนั้นทำคนได้ฟังถึงขั้นเบิกตาโพลง แววตาที่มองชายหนุ่มเต็มไปด้วยคำถามมากมาย

“อยากรู้สินะ ฉันจะพาเธอไปทำไม”

“อืม”

“ฉันก็จะพาเธอไปแก้แค้นไง”

“แก้แค้นอะไรของคุณคะ” ใบหน้างามฉายไปด้วยความงุนงง เธอทำอะไรผิดกันนะ ทำไมอีกคนถึงต้องการแก้แค้น

“ในเมื่อเป็นลูกไอ้สมพงษ์ เธอควรรับผิดชอบในสิ่งที่พ่อเธอทำสิ”

“มันไม่เกี่ยวกับฉันเลยนะคะ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ปล่อยฉันไปเถอะ” เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

“หุบปากสักที!! น่ารำคาญชะมัด” ตะคอกใส่คนตัวเล็ก ก่อนจะนำเทปกาวปิดปากอมชมพู นาทีนี้พริ้มพิรุณทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากปล่อยน้ำตาคลอเพื่อระบายความรู้สึก

เมื่อมาถึงสถานที่มุ่งหมาย เรนเดลจัดการแกะเชือกและดึงเทปกาวออก ก่อนพาเธอเดินเข้าไปด้านในสนามบิน ซึ่งไม่นานเครื่องบินส่วนตัวก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

การเดินทางใช้เวลานานหลายชั่วโมง เมื่อมาถึงปลายทางก็นั่งรถต่อไปยังคฤหาสน์ที่ห่างไกลผู้คน

หลังจากรถตู้คันหรูเคลื่อนตัวหยุดยังคฤหาสน์หลังใหญ่ ชายหนุ่มกระชากร่างเล็กเข้าไปข้างใน ก่อนเหวี่ยงเธอไปบนพื้นกลางห้องโถง

“โอ๊ย!” เธอส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บ

“กลับมาแล้วเหรอคะบอส แล้วผู้หญิงคนนั้น...” มาร์ธาหัวหน้าแม่บ้านเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มอย่างสงสัย

“คนใช้ใหม่เอาชุดยูนิฟอร์มให้เธอใส่ซะ แล้วหางานให้ทำด้วย”

สิ้นคำสั่งนั้น นัยน์ตาคู่งามเหลือบไปเห็นชุดยูนิฟอร์มสีดำขาวแบบโบราณที่ถูกเตรียมไว้ หัวใจของเธอกระตุกอย่างบอกไม่ถูก คาดไม่ถึงชีวิตของเธอจะดำเนินมาถึงตอนนี้

“ได้ค่ะ” พยักหน้าพร้อมตอบรับอย่างเข้าใจ

“ฝากด้วยนะมาร์ธา อย่าให้หนีเด็ดขาด”

“ค่ะ” หญิงวัยกลางคนพยักหน้ารับ โดยไม่เอ่ยถามอะไรมากนัก ในเมื่อมันคือคำสั่ง ฉะนั้นลูกน้องอย่างเธอควรทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไข

“นี่แค่จุดเริ่มต้น” เขาย่อตัวลงให้อยู่ระดับเดียวกับเธอ สายตาคมกริบจ้องคนตัวเล็กอย่างเหยียดหยาม

“คุณทำแบบนี้กับฉันได้ไง ฉันไม่เคยทำอะไรให้คุณเลย”

“เธอไม่ได้ทำ แต่พ่อเธอมันทำไง” ตะคอกใส่ดวงหน้างามด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน

“คุณก็ไปเอาคืนพ่อฉันสิ มาทำแบบนี้กับฉันทำไม” ไม่ยุติธรรมกับเธอสักนิด ทั้งที่ไม่เคยได้รับการดูแลดี ๆ สักครั้ง แต่กลับต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่พ่อทำ

“เพราะเอาคืนไอ้สมพงษ์ ไม่สะใจเท่ากับทำลูกสาวที่มันรักไง”

“คุณว่าไงนะ” คำว่าลูกสาวที่มันรัก ทำให้พริ้มพิรุณถึงกับชะงักค้าง บางทีคนที่เขาอยากแก้แค้นอาจไม่ใช่เธอ แต่เป็นพี่สาวของเธอมากกว่า เพราะคืนนั้นที่งานเลี้ยง เธอสวมรอยเป็นพัชราพรรณ เขาอาจเข้าใจผิดก็ได้

“รีบพาไปได้แล้ว”

ไม่ทันหญิงสาวจะถามประโยคใด เรนเดลเอ่ยปากสั่งหัวหน้าแม่บ้าน ก่อนฝ่ายนั้นจะพาเธอออกไป

“เฝ้าให้ดีละคริส อย่าให้ผู้หญิงคนนั้นหนีไปเด็ดขาด”

“ครับ”