บทที่ 4

“อย่าทำฉัน อย่า!!! อื้อ..”

เสียงร้องที่ดังขึ้นถูกปิดลงดื้อๆ เมื่อริมฝีปากหนาประกบทาบทับลงมาแนบชิด ดูดกลืนความหอมหวานจากเรียวปากสวยอย่างรุนแรงป่าเถื่อน ภาคินทร์คำรามก้องในลำคออย่างพออกพอใจกับความหวานที่มันตราตรึงเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สัมผัส ชายหนุ่มมัวเมาอยู่กับไฟตัณหาเสียจนหูอื้อตาลายไม่ได้ยินเลยว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังอ้อนวอนขอร้องให้เขาปล่อยเธอแค่ไหน วินาทีนี้เขาต้องการเพียงแค่ใครสักคนที่จะมาช่วยปลดปล่อยความทรมานที่กำลังเผชิญอยู่ให้หายไปเท่านั้น

และเธอก็คือคนที่เขาได้เลือกแล้ว!!

มือหนาเลื่อนต่ำลงไปจนกระทั่งถึงสาบเสื้อตัวเล็กจิ๋วก่อนจะถลกมันขึ้นอย่างรุนแรง เขาแสยะยิ้มให้กับขนาดที่ใหญ่เกินโตของทรวงอกอวบอิ่มที่กำลังโผล่พ้นขอบบราเซียลูกไม้สีหวานทันทีที่ได้เห็น ในขณะที่อรนลินหวีดร้องขึ้นอีกมาครั้งเมื่อเขากระชากมันออกจากร่างกายเธออย่างรุนแรงก่อนจะโยนลงเตียงอย่างไม่ใส่ใจอะไรมากนักเพราะสิ่งที่กำลังปรากฏต่อสายตานี่เสียมากกว่าที่เขากำลังจดจ้องมันอยู่ก่อนจะแอบกลืนน้ำลายลงคอโดยที่เจ้าตัวแทบจะไม่รู้ตัวเลยสักนิด

“อย่าทำฉัน...” หญิงสาวอ้อนวอนคนใจร้ายตรงหน้าทั้งน้ำตา หวาดกลัวจับใจแต่ใครเลยจะมาช่วยเธอให้หลุดพ้นไปจากซาตานร้ายตรงหน้านี้ได้ ไม่มีใครเลยสักคนนอกจากซาตานตัวร้ายที่พร้อมจะขย้ำเธอได้ทุกเมื่อตรงหน้านี้เท่านั้น!!

“อย่าได้เอ่ยปากขอร้องในสิ่งที่ผมไม่มีวันจะมอบให้!!” เสียงเข้มกำชับหนักแน่นก่อนจะค่อยๆ จัดการกับกางเกงตัวจิ๋วของเธออย่างเชื่องช้า อ้อยอิ่ง แม้ว่าเขาจะมีเวลาไม่มากนักแต่ก็ยังอยากที่จะให้ความทรมานในคืนนี้เป็นเรื่องที่น่าจดจำว่าครั้งหนึ่งเสือร้ายของภาคินทร์คนนี้ก็เคยถูกผู้หญิงหลอกเอาเหมือนกัน!

“คุณสวยมาก...ว่าแต่คุณชื่ออะไรนะ” ชายหนุ่มส่งเสียงครางอย่างพอใจ ร่างกายของเธอไม่ว่าจะสัมผัสตรงส่วนไหนมันก็ให้ความรู้สึกดีไปเสียหมด

หล่อนช่างคุ้มค่าสมราคาคุยที่ผู้หญิงที่ชื่อกานติมาคนนี้อวดอ้างเอาไว้ และถ้าหากว่าคืนนี้หล่อนทำให้เขามีความสุขมากบางทีเขาอาจจะเช่าเธอต่อไปอีกวันสองวันก็ได้ใครจะรู้!

“ว่าไงคนสวย ผมถามว่าคุณชื่ออะไร” ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายเอาไว้นอนตัวสั่นไม่ยอมบอกชื่อของตัวเองกลับมาเสียที

“ไอ้เลว!! ไปตายซะ คนอย่างคุณมันเลวเสียยิ่งกว่าสัตว์และฉันจะขอสาปแช่งคุณ โอ้ย!!!!” เสียงที่กำลังกร่นด่าจำต้องเงียบไปอีกเมื่อจู่ๆ คนป่าเถื่อนตรงหน้าก็เอื้อมมือเข้ามาบีบเคล้นทรวงอกของเธออย่างแรงก่อนจะฝังใบหน้าเข้าหาดูดกลืนยอดปทุมที่กำลังจ่ออยู่ในระดับเดียวกันกับริมฝีปากอย่างหื่นกระหายทำโทษที่เธออวดดีพูดจาร้ายๆ ใส่กันทำเอาคนที่ไม่เคยพาลพบกับบทรักเร้าร้อนถึงกลับครางไม่เป็นภาษา

“ยะ...อย่า อื้อ!!”

“อย่าอะไรดีครับ อย่าช้าหรือว่าอย่าหยุด” ไม่มีเสียงใดตอบรับกลับไปในครั้งนี้นอกจากเสียงร้องครางเบาๆ ที่ทำเอาคนได้ยินถึงกลับภูมิใจที่เขาสามารถเอาชนะแม่นกน้อยเสียงหวานตรงหน้าได้อย่างง่ายดาย อรนลินบิดเร้าไปมาอย่างทรมานแสนสุขจนต้องเผลอแอ่นสะโพกขึ้นตอบกลับลิ้นร้อนๆ ของเขาที่กำลังดูดกลืนปลายถันของเธออย่างจำนน มันทรมานและสาหัสมากเสียจนจนหญิงสาวหมดเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนไปเสียดื้อๆ เขาทำให้เธออ่อนระทวยไปทั้งตัวภายในเวลาแค่ไม่กี่นาที

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนกันแน่แล้วในตอนนี้ แต่ภาคินทร์ก็ยังคงตักตวงความหอมหวานไปจากร่างกายของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเชื่องช้าราวกับว่าเขาต้องการจะได้สัมผัสครอบครองเธอทุกๆ ตารางนิ้วก็ไม่ผิด หนำซ้ำเขายังฝากรอยรักเอาไว้ในทุกๆ ที่เรียวลิ้นสากเอื้อมไปถึง ไม่นานทั้งเขาและเธอก็อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเสมอภาคกัน

ชายหนุ่มค่อยๆ โถมตัวเข้าหาอีกครั้งก่อนจะจับเรียวขาสวยตั้งชันขึ้นอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังหลงละเมออยู่ในห้วงความรู้สึกที่ยากยิ่งที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้อีกจับเอาแก่นกายที่พร้อมจะปลดปล่อยได้ทุกเมื่อเอาไว้แน่นก่อนจะจ่อมันเข้าไปที่กลีบกุหลาบสวยอย่างอ่อนโยน

“โอ้ยเจ็บ!! อย่าทำฉัน ได้โปรดเอามันออกไป...ฉันเจ็บ!!!” อรนลินฟื้นคืนสติเมื่อความเจ็บปวดรวดร้าวเข้ามาเยือนร่างกายที่ไม่เคยชายใดได้ล่วงล้ำเข้ามาก่อน แม้จะเคยรู้มาบ้างว่าครั้งแรกของผู้หญิงมันจะเจ็บแต่นี่มันกลับเจ็บกว่าที่คิดเอาไว้มากอาจจะเพราะแก่นกายของเขามันยิ่งใหญ่อีกทั้งนี่ก็เป็นครั้งแรกของเธอ