บทที่ 3

“ไม่ผิดห้องหรอก! ถ้าเกิดว่าคุณคือน้องสาวของผู้หญิงที่ชื่อกานติมาคนนั้น ก็ห้องนี้นั่นแหละถูกแล้ว” เสียงเข้มบอกกล่าวออกไปอย่างใจเย็นทั้งๆ ที่จริงข้างในของเขากำลังลุกไหม้อย่างหนักหน่วง และเธอเท่านั้นที่จะมาช่วยปลดปล่อยมันออกไป

“แล้วพี่สาวของฉันล่ะคะ ตอนนี้พี่กานอยู่ที่ไหน” หญิงสาวย้อนถามกลับไปก่อนจะจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากไว้ใจเขาสักเท่าไหร่

แต่เพราะเมื่อสักครู่นี้เขาเรียกชื่อพี่สาวของเธอออกมา แสดงว่าเขาเองก็น่าจะรู้จักพี่สาวของเธออยู่เหมือนกันแต่ถึงอย่างไรท่าทางคุกคามของเขาก็ทำให้เธอไม่กล้าที่จะไว้วางใจง่ายๆ อยู่ดี

“เขาก็กำลังไปขึ้นสวรรค์กับคู่ขาของเขาน่ะสิ ส่วนคุณเองก็มาเริ่มงานเสียที ผมแทบจะทนไม่ไหวแล้วคุณรู้ไหม!!” ว่าจบก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีกต่อไปเพราะหลงคิดไปว่าหญิงสาวตรงหน้าคงจะรู้ตัวดีอยู่ก่อนแล้ววว่าเธอมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์อะไรจัดการเหวี่ยงเอาร่างเล็กลงบนเตียงอย่างแรงก่อนจะตามเข้ามาทาบทับเธอเอาไว้อีกที อรนลินหวีดร้องไม่เป็นภาษาขึ้นทันทีเมื่อจู่ๆ ใบหน้าที่เคยชื่นชมว่าหล่อเหลาหนักหนากลับฟลุบหน้าหมายมั่นจะจูบเธอให้ได้ หญิงสาวส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายพร้อมกับเสียงที่ร้องลั่นไปทั่วห้อง

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า!! ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำอะไรแบบนี้นะคะคุณ คุณคงกำลังเข้าใจผิด ปล่อยฉันไปเถอะ!! ปล่อยฉัน!!” หญิงสาวดิ้นรนขัดขืน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้กับเธอทั้งๆ ที่เพิ่งจะพบเจอกันเป็นครั้งแรกแท้ๆ และสำหรับคนบางคนนี่อาจจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหากเต็มใจกันทั้งสองฝ่าย แต่กลับเธอมันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด!

ไม่ใช่เลยแม้แต่นิดเดียว!

“เข้าใจผิด คุณจะให้ผมเข้าใจผิดว่าอะไรในเมื่อพี่สาวของคุณเป็นคนรับเงินของผมไปเองกับมือ และคุณก็ต้องทำหน้าที่ของคุณด้วยการเป็นเครื่องระบายอารมณ์ของผมจนกว่าไอ้ฤทธิ์ของยาบ้าๆ นี่มันจะหมดไป!!!” คำบอกเล่าที่เพิ่งจะได้ยิน ส่งผลให้ทุกๆ สิ่งพาลหยุดชะงักลงไปนาน

อรนลินแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยว่าพี่สาวที่เธอรักและเคารพมาตลอดทั้งชีวิตตอนนี้กลับหักหลังกันด้วยการขายเธอให้กับผู้ชายบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ มันช่างเป็นความจริงที่เธอไม่อยากจะยอมรับ และจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นกับตัวเองโดยที่เธอไม่ได้เต็มใจ!!

“ฉันไม่รู้ว่าคุณกับพี่สาวของฉันเคยตกลงอะไรกันเอาไว้นะคะ แต่ฉันขอปฏิเสธ!! ส่วนเรื่องเงินที่พี่สาวของฉันได้จากคุณไปฉันจะชดใช้ให้คุณเอง!!”

“มันจะพูดง่ายไปหน่อยมั้งคุณ! ผมไม่ได้ข่มอารมณ์ที่ใกล้ระเบิดเต็มทีของตัวเองเพื่อรอฟังคำงี่เง่าพวกนี้จากปากสวยๆ ของคุณนะครับคนสวย เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากพลาดทิปหนักๆ ก็ช่วยหุบปากซะ! เก็บเสียงหวานๆ ของคุณเอาไว้ครางตอนที่เราสองคนมีความสุขร่วมกันจะดีกว่า!!!” จบคำพูดที่ดูถูกหยามเหยียดมือเล็กๆ ก็สะบัดพรืดจนหลุดพ้นก่อนจะวาดลงไปบนแก้มสากอย่างเต็มแรง

เกลียดนักคนที่ชอบดูถูกคนอื่นเพราะคิดว่าตัวเองนั้นอยู่สูงกว่า ทั้งๆ ที่สิ่งที่เขากำลังทำกับเธอมันไม่ได้สูงส่งอะไรเลยด้วยซ้ำ กลับกันมันยิ่งต่ำช้าและไร้ความเป็นสุภาพบุรุษที่สุด!

“นี่คุณกล้าดียังไงตบหน้าแขก!!!” อรนลินร้องครางด้วยความปวดร้าวเมื่อจู่ๆ ผู้ชายใจร้ายตรงหน้าก็เอื้อมมือมาบีบแก้มของเธอเต็มแรงก่อนที่เขาจะเคลื่อนย้ายมือไปจับที่ต้นแขนพร้อมกับกดมันแรงๆ ลงข้างเตียงอย่างจงใจ ดวงตาคู่สวยเหมือนมีมนต์เสน่ห์ที่น่าหลงใหล แต่มันกลับไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ตอนที่ร่างสูงใหญ่ของเขากำลังขึ้นคร่อมร่างของเธอเอาไว้ทั้งตัวแบบนี้เลย!

“ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ! ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำอะไรแบบนี้จริงๆ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น...” สุดท้ายแล้วเมื่อไม่มีทางสู้หญิงสาวจึงร่ำร้องอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา หวังเพียงแต่ว่าให้เขาเห็นใจเธอบ้างสักนิดก็ยังดี

แต่มีหรือคนที่กำลังหน้ามืดเพราะฤทธิ์ของยานรกจะยอมปล่อยให้เธอได้หลุดลอยไปได้ง่ายๆ เขายิ้มเยาะก่อนจะเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา…

“ปล่อยน่ะปล่อยแน่ แต่คุณต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้คุ้มค่ากับเศษเงินที่ผมเพิ่งจะจ่ายพี่สาวของคุณไปซะก่อน ว่าไงแม่นางฟ้าเสียงหวาน มาเริ่มงานกันเลยดีกว่า...ผมอยากจะรู้จริงๆ ว่าระหว่างเสียงกับตัวคุณอะไรมันจะหวานกว่ากัน!” ครั้งนี้เขาไม่พูดเปล่าให้เสียเวลาอีกต่อไปแต่กลับวางมือลงขาอ่อนของเธอจงใจยั่วยุให้อีกฝ่ายได้รู้สึกถึงบางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนับต่อจากนี้ไป ความต้องการที่อุตส่าห์ทนสู้เก็บมานานเดินทางมาจนถึงขีดสุดของมันแล้วจริงๆ