ตอนที่9[เปย์เด็ก]

เมียเด็กของหมอเพลย์บอย

ตอนที่9

[เปย์เด็ก]

1 สัปดาห์ผ่านไป

ลูกจันเริ่มปรับตัวกับสิ่งแวดล้อมได้มากขึ้น เธอเริ่มออกไปซื้อของใช้กับของสดในซุปเปอร์มาร์เก็ตตามลำพัง เธอกับคุณหมอพูดคุยกันบ่อยขึ้น ขณะที่ลูกจันกำลังขะมักเขม้นอยู่ในครัว เพื่อทำอาหารเช้าตามปกติ เสียงกุกกักอยู่ด้านหลังทำให้ลูกจันหันมามอง

“คุณหมอจะออกไปโรงพยาบาลแล้วเหรอจ๊ะ” เมื่อเห็นเขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนไว้ใต้ศอก กับกางเกงสแล็คสีเทาเข้มทำให้ลูกจันเดาว่าเขาน่าจะออกไปโรงพยาบาล

“อืม ฉันมีเคสผ่าคลอด ตอน 10โมงเช้า”

“งั้นคุณหมอกินข้าวต้มก่อนไหมจ๊ะ ลูกจันเพิ่งทำเสร็จพอดี”

“ขอสักถ้วยก็ดี… ลูกจัน ฉันว่า เธอควรเปลี่ยนคำพูดบางคำได้แล้วนะ”

“อะไรเหรอจ๊ะ” เธอหันมาถามเขาเสียงใส

“ไอ้คำจ๊ะ ๆ ของเธอนี่แหละ เปลี่ยนได้แล้วมั้ง ฟังแล้วมันแปลก ๆ”

“ต้องเปลี่ยนแบบไหนจ๊ะ”

“ก็จากจ๊ะ ของเธอ มาเป็นค่ะ… ขาไง!”

“อ้อ ลูกจันเข้าใจแล้วจ๊ะ… เอ้ย เข้าใจแล้วค่ะ” คุณหมอหนุ่มกระตุกยิ้ม ตอนแรกการที่คุณย่าให้ลูกจันมาอยู่ที่นี่ เขาคิดว่าคงจะรู้สึกอัดอึดมากแน่ ๆ จากที่เคยใช้ชีวิตโสดมานานตามลำพัง แล้วจู่ ๆ มีผู้หญิงมาอยู่ด้วย แต่พอมีเธอมาเดินวนเวียนอยู่รอบตัวทุกวัน จับโน้น หยิบนี่ ตื่นขึ้นมามีคนทำอาหารมื้อเช้าให้…ดูแลเสื้อผ้า จัดระเบียบโน้นนี่นั่น มันกลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเพนต์เฮาส์ดูมีสีสันมากขึ้น รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด

“ฉันอิ่มแล้ว” ร่างสูงลุกขึ้นยืน ก้าวไปหยิบกระเป๋าเอกสารมาถือไว้ ลูกจันรีบล้างมือก้าวออกจากในครัว มายืนส่งเขาหน้าประตู

“ขับรถดี ๆ นะคะ” เสียงหวานเอ่ยประโยคนี้ซ้ำ ๆ ก่อนเขาจะออกไปทำงาน แต่กลับไม่รู้สึกเบื่อ ตรงกันข้ามกลับรู้สึกว่าตัวเองมีค่าขึ้น มีคนคอยห่วงใย รอเขาอยู่ที่ห้อง

“ฉันรู้แล้วน่า… ปิดประตูเถอะ” เขามักใช้คำนี้มากลบเกลื่อน ความรู้สึกของตัวเอง ก่อนจะหันไปเข้าลิฟต์ยกยิ้มจาง ๆ ออกมาอย่างไม่รู้ตัว

หลายวันต่อมา

“ลูกจันเสร็จหรือยัง” คุณหมอเรียกคนตัวเล็กที่ยังอยู่ในห้อง อีกสองวันก็จะเปิดเทอมแล้ว เขาจึงชวนเธอไปซื้อชุดนักศึกษา

“เสร็จแล้วค่ะ” ลูกจันก้าวออกจากห้อง เธอสวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว กับกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้ม ผมยาวสลวยถูกรวบมัดไว้เป็นหางม้า ใบหน้าเนียนใสทาบทับด้วยแป้งเด็ก ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบด้วยลิปกลอสสีชมพูระเรื่อ ทำให้ผิวที่ขาวจัดของเธอโดดเด่น จนคนมองได้แต่นิ่งอึ้งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะรวบรวมสติ

“เสร็จแล้ว…ก็ไปสิ” หมอหนุ่มลุกขึ้นยืนก้าวไปที่ประตู ลูกจันจึงก้าวตาม

ห้างสรรพสินค้า

ปอร์เช่สีน้ำเงินแล่นมาจอดที่ลานกว้างของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง หมอหนุ่มดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูลง ลูกจันเปิดลงตาม ทั้งคู่ก้าวเข้าไปด้านในเขาพาลูกจันเข้าไปในร้านจำหน่ายชุดนักศึกษา

“คุณลูกค้าจะรับแบบไหนดีคะ”

“ผมต้องการชุดนักศึกษาไซส์ของน้องสักห้าชุดครับ”

“เชิญด้านในเลยค่ะ คุณลูกค้า”

“ลูกจันชอบแบบไหน เข้าไปเลือกสิ เดี๋ยวฉันจ่ายให้” ลูกจันหายเข้าไปในห้องลองเสื้อกับพนักงานขาย นานเกือบครึ่งชั่วโมง พอก้าวออกมา พนักงานก็ยื่นถุงของให้

“ลูกจันเลือกเสร็จแล้วเหรอ ทำไมไม่ออกมาให้ฉันช่วยดูก่อน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ลูกจันเลือกเสร็จแล้ว” คุณหมอยื่นบัตรรูดจ่ายเสร็จ เขาจึงพาเธอไปเลือกรองเท้า ตามด้วยกระเป๋าสะพายใบเล็ก

“กระเป๋าใบนี้ ลูกจันไม่เอาได้ไหมคะ” เธอเงยหน้าบอกเขา เธอเห็นว่ามันไม่จำเป็น และรู้ว่าเป็นของแบรนด์เนมยี่ห้อหนึ่ง ถึงแม้ลูกจันไม่เคยมี แต่ก็พอรู้ว่าราคาของมันแพงเอาเรื่อง

“ทำไมถึงไม่อยากเอา” เขาถามด้วยความสงสัย เพราะผู้หญิงส่วนมากมักชอบของแบรนด์เนมทั้งนั้น

“ลูกจันไปเรียนนะคะ ไม่ได้ไปอวดใคร… และอีกอย่างมันไม่จำเป็น คุณหมอเก็บเงินไว้เถอะค่ะ” ลูกจันปฏิเสธเสียงแข็ง ทำให้เจ้าของเงินใจอ่อน

“งั้น เธอไปเลือกชุดชั้นในเถอะ หรือจะให้ฉันช่วยเลือก” ในตอนท้ายเขาแกล้งเย้าเธอ มุมปากหยักยกยิ้มน้อย ๆ ดวงตาคมเป็นประกายวิบวับ

“ไม่ต้องเลยค่ะ คุณหมอรอเลือก ให้ผู้หญิงของหมอเถอะ” ลูกจันทำหน้ายู่ ก่อนจะเข้าไปเลือกชุดชั้นใน

“เอาหลาย ๆ ชุดจะได้ไม่ต้องซื้อบ่อย” เขาพูดไล่หลัง

“เดี๋ยวจะถลุงให้กระเป๋าฉีกเลย” ลูกจันบ่นงึมงำ เลือกของเสร็จคุณหมอหยิบบัตรรูดจ่ายอีกครั้ง

“ลูกจันรออยู่แถวนี้ก่อน เดี๋ยวฉันมา” เมื่อได้ของครบเขาจึงเข็นเอาของไปเก็บที่รถ

ลูกจันเดินดูของไปเรื่อย ๆ ก่อนจะมาหยุดยืนที่ร้านหนังสือ และเลือกแนวที่ตัวเองชอบอ่านมาถือไว้สองสามเล่ม จู่ ๆ ก็มีคนเข้ามาทัก

“สวัสดีค่ะคุณน้อง พี่มาจากโมเดลลิ่งนี่นะคะ น้องสนใจอยากถ่ายแบบโฆษณาสินค้าไหมคะ” เสียงผู้หญิงในชุดสูทสีน้ำเงินเอ่ยถาม พร้อมยื่นนามบัตรให้

“พี่พูดกับลูกจันเหรอคะ” ลูกจันชี้เข้าตัวเอง เพราะเธอไม่แน่ใจว่าหูตัวเองเพี้ยนไปหรือเปล่า

“ใช่ค่ะ พี่สนใจน้องอยากถ่ายแบบโฆษณากับพี่ไหม” ผู้หญิงคนเดิมย้ำ

“เออ พี่ว่าลูกจันจะทำได้เหรอคะ” ลูกจันเงยหน้าสบตาผู้หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นตัวแทนโมเดลลิ่ง อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธออยู่บ้านไร่บ้านสวนตั้งแต่เกิด จู่ ๆ จะให้ไปถ่ายแบบโฆษณามันเป็นไปได้เหรอ