ตอนที่10 [เปย์เด็ก]

“งั้นน้องเก็บนามบัตรพี่ไว้ก่อน ถ้าวันไหนสนใจโทรหาพี่ได้ตลอดเวลา… พี่ชื่อ ‘เจี๊ยบ’” ลูกจันรับนามบัตรมาจากพี่เจี๊ยบยัดใส่กระเป๋ากางเกงอย่างงง ๆ ไม่นานคุณหมอก็เดินมาถึง

“ไปหาอะไรกินกันแล้วค่อยกลับ” เขาชวนเธอเดินไปนั่งในร้านอาหารตามสั่ง

“ลูกจันอยากกินอะไรสั่งเลย” เขาบอกเธอก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ คุณหมอเดินผ่านร้านโทรศัพท์ เขาจึงหยุดมอง เมื่อนึกถึงมือถือของลูกจัน ว่ามันเก่าตกรุ่นไปนานแล้ว

“คุณลูกค้าสนใจเครื่องไหนคะ” คุณหมอธีรภัทรคลี่ยิ้ม ก่อนจะชี้เครื่องใหม่ล่าสุดของยี่ห้อหนึ่ง พนักงานจัดใส่กล่องแล้วยื่นถุงให้ ก่อนจะก้าวไปหาลูกจัน จู่ ๆ เสียงมือถือในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น คุณหมอหยุดเดิน เมื่อเห็นเป็นเบอร์จากบ้านสวนจึงกดรับสาย

“ครับ คุณย่ามีอะไรหรือเปล่าครับ”

[ย่าเห็นว่าลูกจันจะเปิดเทอมแล้ว จึงโทรมาให้หมอพาน้องไปซื้อชุดให้ที เดี๋ยวย่าจะโอนเงินไปให้]

“อ๋อ ถ้าเรื่องนี้ไม่เป็นไรครับ ผมเพิ่งพาลูกจันมาซื้อพอดี…เรื่องค่าเล่าเรียนของน้องเดี๋ยวผมจัดการเองครับ คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วง”

[งั้นก็แล้วแต่หมอนะ ถ้าไม่ไหวยังไงก็บอกย่า เดี๋ยวย่าจะโอนเงินไปให้]

“ไม่เป็นไรครับ ผมจะส่งน้องเรียนเอง” เมื่อคุณย่าวางสาย คุณหมอจึงเดินไปหาลูกจัน ทั้งคู่นั่งกินข้าวด้วยกัน ช่วงบ่ายในห้างผู้คนเริ่มพลุ่งพล่านเพราะเป็นวันสิ้นเดือน ทำให้คนออกมาจับจ่ายซื้อของกินของใช้ เมื่อกินอิ่มจึงพากันลุกออกจากร้าน

“คุณหมอ รอแป๊บนะคะ ลูกจันจะไปดูของใช้ในครัว” เธอบอกเขาแล้วหันหลังจะเดินจากไป

“ลูกจัน เดี๋ยวฉันไปด้วย” พอดีกับสาวไฮโซที่เขาเคยคั่วอยู่มาพักหนึ่งก้าวเข้ามาหา

“คุณหมอขา…จะรีบไปไหนคะ…ไม่เจอตั้งนานรู้ไหมว่า ‘ลูซี่’ คิดถึงแค่ไหน” ลูซี่สาวสวยหุ่นเซ็กซี่ อยู่ในชุดเกาะอกสีแดงเข้ม ก้าวเข้ามาออดอ้อน พร้อมกอดแขนหมอแนบหน้าอกบดเบียดกับแผงอกล่ำ ๆ ผ่านเสื้อเชิ้ตราคาแพง ทำให้คุณหมอหยุดชะงัก และดันร่างของลูซี่ออก

“ลูซี่ ปล่อยผม” เขาตวัดสายตาดุส่งให้ ทว่าลูซี่ทำเป็นไม่เห็นพร้อมออดอ้อนไม่แคร์สายตาใคร

“คุณหมอ เราไปหาของอร่อยกินกันนะคะ ลูซี่คิดถึงคุณหมอ…คิดถึงเรื่องของเรา…นะคะ ไปหาที่เงียบ ๆ มีแค่เรา” เสียงหวานออดอ้อน ลูกจันยืนมองก่อนจะหันหลังเดินไปหาโซนครัว

“ลูกซี่ปล่อย ไม่มีเรื่องของเรา ที่ผ่านมาเราตกลงกันตั้งแต่แรกแล้วว่า… แค่สนุกกันไม่มีผูกมัด” เขาเตือนความจำให้เธอ ถึงข้อตกลงระหว่างกัน

“แต่ลูซี่รักหมอนะคะ ลูซี่คิดถึงหมอ”

“อย่ามาไร้สาระ ปล่อยผม” เขาสะบัดแขนออกจากลูซี่ เมื่อหลุดพ้นจึงก้าวตามลูกจัน ทำให้ลูซี่รีบวิ่งตาม

“คุณหมอพูดแบบนี้ได้ไง ลูซี่รักหมอนะ…เด็กนั่นเป็นใคร ลูซี่เห็นนะว่าหมอมากับมัน…เดี๋ยวนี้หมอเปลี่ยนรสนิยมมากินของสกปรกแบบนั้นแล้วเหรอ” ลูซี่ตวาดเสียงดังไม่คิดจะอายใคร ทำให้คุณหมอก้าวไปหาลูกจัน แล้วดึงแขนคนตัวเล็กพาก้าวฉับ ๆ ออกไปจากจุดนั้น

“คุณหมอปล่อยลูกจันนะ ยังเลือกของไม่เสร็จเลย” ลูกจันรั้งแขนไว้

“กลับ ไว้มาซื้อวันหลัง” เขาพูดเสียงห้วน บีบแขนเธอแน่น

“ปล่อย! อย่ามาทำแบบนี้…ลูกจันไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์ของใคร” เธอเจ็บแขนจนน้ำตาคลอ บิดแขนออกจากมือแข็งของหมอ ความโมโหลูซี่ที่ฉีกหน้าเขาในที่สาธารณะ ทำให้เขาลืมตัว เผลอบีบแขนเล็กจนขึ้นรอยแดง

“ฉันขอโทษ ถ้าเธออยากได้ของใช้ในครัว เดี๋ยวเราไปแวะซื้อใกล้ ๆ เพนต์เฮาส์ก็ได้” เขายอมขอโทษ และปล่อยแขนเธอให้เป็นอิสระ ทั้งคู่เดินมาขึ้นรถและขับออกไป จู่ ๆ คนขับก็หันมามองเสี้ยวหน้าคนข้างกาย

“ฉันกับผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้ว” จู่ ๆ เขาก็อยากให้ลูกจันรับรู้เรื่องนี้โดยไม่รู้สาเหตุ

“มันเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณหมอ ไม่เกี่ยวกับลูกจัน” เธอสวนทันควัน ไม่เคยอยากรู้เรื่องของเขาสักหน่อย จะไปคบใคร มั่วกับใคร มันก็เป็นเรื่องของเขา ลูกจันนั่งเงียบตลอดทาง เธอหันไปมองผู้คนพลุ่งพล่าน ที่เดินสวนกันไปมาน่าเวียนหัว แลจะวุ่นวาย ต่างจากบ้านสวนอย่างลิบลับ

เมื่อรถแล่นมาถึงร้านที่จำหน่ายเครื่องอุปโภคบริโภค คุณหมอธีรภัทรจึงเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าร้าน

“ลูกจันอยากได้อะไร ลงไปเลือกเอาสิ” เขาหันมาบอกเธอ และเปิดประตูลง ลูกจันลงตามไม่อิดออด

เธอเดินเข้าไปในร้าน เลือกประเภทเครื่องปรุงอาหารใส่รถเข็น ที่คุณหมอเข็นตามเธอมา เมื่อเห็นเธอหมุนตัวกลับไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน

“ครบแล้วเหรอ อยากได้อะไรอีกไหม” ลูกจันส่ายหน้าปฏิเสธ คุณหมอจึงหิ้วถุงใส่ของมาขึ้นรถ ไม่นานก็มาถึงเพนต์เฮาส์ สองคนช่วยกันหอบของพะรุงพะรังเข้าลิฟต์

คุณหมอหอบของใช้ในครัวไปไว้บนโต๊ะ แล้วก้าวออกมาหาคนตัวเล็ก หยิบถุงที่ตั้งใจเลือกมาให้กับมือยื่นให้ลูกจัน

“อะไรเหรอคะ” เธอเงยหน้าถามเขาอย่างงง ๆ

“ถ้าอยากรู้ก็เปิดดูสิ” จากนั้นเขาก็นั่งลงบนโซฟาเอนกายพิงพนักหลับตาลง ลูกจันหยิบของในถุงออก เธอก็รู้ได้ทันที ว่าสิ่งที่อยู่ด้านในมันคืออะไร

“คุณหมอซื้อมาทำไม? ของลูกจันยังใช้ได้อยู่เลย”

“ผู้ใหญ่ซื้อของให้ ก็รับไปอย่าเรื่องมาก” เขาทำเสียงดุ แล้วลุกเดินเข้าไปในห้องปิดประตูเงียบ ลูกจันได้แต่กลอกตามองบน