ตอนที่7 [ความต่างในเมืองกับบ้านสวน]

เมียเด็กของหมอเพลย์บอย

ตอนที่7

[ความต่างในเมืองกับบ้านสวน]

ลูกจันก้าวเข้าลิฟต์และออกจากลิฟต์ เท้าเล็ก ๆ ก้าวตามร่างสูงไปไม่ห่าง กระทั่งมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องหนึ่งชั้นบนสุดของตึก ลูกจันตื่นเต้นเป็นอย่างมากสองมือกำเข้าหากันแน่น จนเหงื่อชุ่มฝ่ามือ เมื่อประตูเปิดออก ร่างสูงลากกระเป๋าเธอเข้าไปด้านใน ก่อนจะหันมาเรียกลูกจัน

“เข้ามาสิ” ลูกจันยืนลังเลอยู่หน้าห้อง ทำให้เจ้าของห้องหันมามอง เธอจึงค่อย ๆ ก้าวเท้าตามเขาไป และได้เห็นว่าภายในห้องกว้างขวางมาก มีเฟอร์นิเจอร์หรูหรา มีห้องนอนใหญ่หนึ่งห้องและห้องเล็กอีกห้อง เธอกวาดมองไปรอบ ๆ มีโถงรับแขกมีห้องครัว มองทะลุกระจกใสไปด้านนอกเป็นระเบียงดาดฟ้า มองเห็นต้นไม้ดอกไม้จึงเดาว่า น่าจะเป็นสวนหย่อม รู้สึกว่าที่นี่ เจ้าของจัดได้สวยงามถูกใจมากที่เดียว

“เธอพักห้องนี้ ส่วนฉันอยู่ห้องนี้” เจ้าบ้านแนะนำ ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปไว้ในห้องส่วนตัวให้

“มาเหนื่อย ๆ จะอาบน้ำ หรือนอนพักก่อนก็ได้ตามใจเธอ…หรือถ้าหิวในครัวมีของสดแช่อยู่ ถ้าขี้เกียจทำก็โทรสั่งได้ เบอร์โทรฉันติดไว้ในครัว” คุณหมออธิบายเสร็จสรรพ เขาจึงก้าวออกไปจากห้อง ปล่อยให้ลูกจันยืนเคว้งอยู่กลางห้อง รู้สึกเงียบเหงาอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก คิดถึงคุณท่านคิดถึงทุกอย่างที่บ้านสวน คิดถึงไอ้ด่างที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก คิดถึงเด็ก ๆ ลูกคนงานที่ชอบวิ่งตามก้นเธอต้อย ๆ

‘เฮ้อ! เราต้องอดทนนะลูกจัน แค่ 4ปีเพื่ออนาคตของเธอเอง เราต้องอยู่ร่วมห้องกับคุณหมอหื่นกามตั้ง 4ปีเชียวเหรอ… เธอคงต้องดูแลตัวเองให้มากขึ้น พยายามอยู่ให้ห่างเขาไว้' ลูกจันได้แต่ปลอบใจตัวเอง ก่อนจะเปิดประเป๋าหยิบเสื้อผ้าของใช้จัดเข้าตู้ จากนั้นจึงเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ยืนสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ก่อนจะก้าวขึ้นเตียงนอนคว่ำหน้าบนหมอนใบใหญ่ หยิบมือถือเครื่องเก่าออกมาจิ้มเข้าโซเชียล เลื่อนดูไปเรื่อยเปื่อย ใจหนึ่งแวบขึ้นมา… อยากเข้าไปส่องความเคลื่อนไหวเจ้าของสถานที่ ลูกจันลังเลอยู่สักพัก

เมื่อคิดว่าจะมาใช้ชีวิตอยู่ใกล้เขา ลูกจันต้องเก็บรายละเอียดในตัวเขาให้มากกว่านี้สิ! เธอจึงตัดสินใจเข้าไปแอบส่องfacebookของคุณหมอ พบว่าเขาไม่ค่อยโพสอะไรเลย มีแค่ลงโปรโมทคลินิก ลูกจันถึงได้รู้ว่าคลินิกคุณหมอเป็นตึกสามชั้นสามคูหา มีคนไข้เข้าเยอะมาก มีหมอมีเจ้าหน้าที่หลายคนคอยให้บริการ ลูกจันแอบทึ่งในตัวเขาขึ้นมานิดหนึ่ง…แต่เมื่อนึกถึง ข่าวความเจ้าชู้ และเพลย์บอยตัวพ่อ ทำให้ลูกจันรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ไม่นานความอ่อนล้าจากการเดินทาง ทำให้เธอหลับลงอย่างสนิท

ใบหน้าสวยใสหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง แขนเล็กกอดสิ่งหนึ่งไว้แน่น คุณหมอหนุ่มต้องขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นตุ๊กตาหมีสีหม่นค่อนข้างซีดมากอยู่ในอ้อมกอดของลูกจัน เขาเดาว่าน่าจะเป็นของรักของหวง ไม่อย่างนั้นลูกจันคงไม่หอบหิ้วมาจนถึงที่นี่แน่ เขาคลี่ยิ้มจาง ๆ ลอบสำรวจร่างเล็กที่นอนคดตัวอยู่บนเตียง ก่อนจะถอยไปหยิบกระดาษแผ่นเล็ก ๆ เขียนโน๊ตทิ้งไว้บนโต๊ะ เพราะที่ผ่านมาเขากับลูกจันไม่มีช่องทางติดต่อกันสักทาง

ลูกจันหลับไปนานหลายชั่วโมง คงเพราะเมื่อคืนเธอนอนไม่หลับเมื่อรู้สึกตัวตื่น ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น ร่างเล็กบิดขี้เกียจอยู่บนเตียง ก่อนจะคว้าตุ๊กตาหมีที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด มันเป็นของสำคัญชิ้นแรก ที่พ่อได้ทิ้งเอาไว้ให้ ตอนลูกจันมีอายุครบ 5ขวบ เมื่อได้เห็นเจ้าหมีน้อยตัวนี้ ทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนมีพ่ออยู่ใกล้ ๆ

“พ่อจ๋า…ลูกจันคิดถึงพ่อจัง ตอนนี้ลูกจันโตแล้วนะจ๊ะ ลูกจันกำลังจะขึ้นมหา’ลัยแล้วนะพ่อ…” มือเล็กคว้าเจ้าหมีมากอดไว้แน่น หยาดน้ำใสไหลพรากลงร่องแก้มอย่างไม่รู้ตัว เธอกอดลูกหมีอยู่แบบนั้นนานสักพัก ก่อนจะคลายออก เอาลูกหมีไปวางข้างหมอน ท้องเธอเริ่มมีเสียงประท้วงจ๊อก ๆ ลูกจันยกมือลูบหน้าท้องแบนราบ รู้สึกหิวข้าวจึงลุกลงจากเตียง เธอกวาดมองไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ สายตาปะทะกับกระดาษแผ่นเล็ก จึงหยิบขึ้นมาดูเห็นข้อความถึงเธอ

'ลูกจัน ฉันออกไปคลินิก ถ้าหิวก็เข้าครัวทำอาหารกินได้เลย ถ้าไม่อยากทำ ฉันทิ้งเงินไว้ให้บนโต๊ะ สั่งอาหารขึ้นมากินได้เลยไม่ต้องรอ… ฉันจะกลับ ประมาณ 4ทุ่ม’

ลูกจันอ่านข้อความจบ เธอถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เมื่อนึกว่าตัวเองได้กดล็อคประตูก่อนนอนอย่างแน่นหนา แต่ข้อความนี้มาอยู่ในห้องเธอ และเงินนั่นอีก ทำให้แน่ใจว่า คุณหมอได้เข้ามาในห้องเธอตอนที่เธอหลับแน่ ๆ ใช่สินะ! สถานที่นี้เป็นของเขา ลูกกุญแจทุกดอกต้องอยู่ในมือเขา ลูกจันพ่นลมหายใจยาวพรืดออกมา… ถึงเขาจะยกห้องนี้ให้เป็นที่ส่วนตัว ทว่าเจ้าบ้านก็มีสิทธิ์เข้าออกได้ทุกที่สินะ!

ลูกจันลุกไปเข้าครัวเปิดหม้อข้าวดู ข้าวยังอุ่นอยู่เลย แสดงว่าคุณหมอหุงข้าวไว้ก่อนออกไปคลินิก ลูกจันเปิดตู้เย็นหยิบไข่หนึ่งฟอง มาตั้งกระทะเปิดแก๊สทำไข่ดาว

เธอตักข้าวสวยอุ่น ๆ ใส่จาน ตักไข่ดาวหอม ๆ วางลงบนข้าว ตักพริกน้ำปลาที่เพิ่งซอยชิ้นเล็ก ๆ ราดลงบนไข่ดาว ก่อนจะถือจานข้าวเดินมานั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี มือจับรีโมทเลื่อนกดช่องหาซีรีส์ดูไปเรื่อย ๆ มือก็ตักข้าวใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ