7 นับว่าเป็นข่าวดี

เช้าวันต่อมาอันดาก็ตื่นนอนแต่เช้า หญิงสาวเดินลัดเลาะไปตามถนนลูกรัง ไม่นานนักก็มาถึงบ้านของนายหัวนที ประตูรั้วบ้านถูกเปิดไว้ตั้งแต่แรกหญิงสาวจึงเดินเข้าไปในบริเวณบ้านซึ่งตอนนี้บรรยากาศตอนเช้ามันเงียบสนิท

เธอเห็นรถจักรยานยนต์ของตัวเองจอดอยู่บริเวณโรงรถของนายหัว แต่หญิงสาวสาวคิดว่าถ้าเอารถออกไปตอนนี้โดยไม่บอกเจ้าของบ้านก็คงจะเป็นการเสียมารยาทมาก อันดาจึงเดินเข้าไปในตัวบ้านบริเวณชั้นล่างแล้วก็เจอกับป้าสุดาที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่

“ป้าสุดา สวัสดีค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้ป้าสุดที่เธอเคารพเหมือนญาติผู้ใหญ่

“อ้าว!....อันดา เป็นยังไงบ้างลูกมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่” ป้าสุดารีบวางทัพพีแล้วปิดแก๊สก่อนจะเดินมาหาหญิงสาวที่เธอรักไม่ต่างจากลูก

“หนูมาถึงเมื่อวานแล้วค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกป้าว่ามาถึงแล้ว”

“ไม่เป็นไรจ้ะป้าเข้าใจดี แล้วแม่อาการเป็นยังไงบ้าง ป้ายังไม่มีโอกาสไปเยี่ยมเลย นายหัวบอกว่าหมอเขาให้เข้าเยี่ยมแค่แป๊บเดียว”

“ก็อย่างที่นายหัวบอกเลยค่ะป้า แม่ยังอยู่ในห้องไอซียูอยู่เลยค่ะ เมื่อวานหมอให้หนูเข้าไปเยี่ยมได้ 15 นาที แม่พูดไม่ได้เพราะใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่แต่ก็พอจะพิมพ์ได้”

“ค่อยโล่งใจไปหน่อยนะ ก่อนหน้านี้แม่ของหนูก็ไม่ได้มีอาการอะไรเลยเห็นแข็งแรงแต่จู่ๆ ก็ล้มพับไปแบบนั้นป้าก็ใจหายมาก”

“แม่ไม่เคยแสดงอาการอะไรเลยเหรอคะป้า”

“ก็ไม่นะช่วงหลังมานี่นายหัวไม่ได้ให้แม่ของหนูทำงานหนักเท่าไหร่แค่ทำกับข้าวให้คนงาน แล้วก็ถางหญ้าในสวนปาล์มกับสวนยางบ้างไม่ได้ตื่นมากรีดยางตั้งแต่ดึกเหมือนแต่ก่อนเลย”

เมื่อป้าสุดาพูดถึงนายหัวหญิงสาวก็มองไปทั่วบริเวณบ้านก่อนจะถามขึ้น

“ป้าคะ แล้วนายหัวไปไหนคะ”

“นายหัวออกไปดูคนงานกรีดยางตั้งแต่เช้า พอดีรับคนงานมาใหม่ก็เลยจะไปดูหน่อยว่าพอจะทำได้ไหม หนูมีธุระอะไรกับนายหัวหรือเปล่าเดี๋ยวป้าจะบอกให้”

“ไม่มีหรอกค่ะ หนูว่าจะแวะมาเอามอเตอร์ไซค์แล้วจะไปเยี่ยมแม่”

“ไม่กินข้าวก่อนเหรอนายหัวสั่งให้ป้าทำกับข้าวเผื่อหนูนะ ทุกอย่างเสร็จแล้วกินเลยไหมล่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะป้า หนูเกรงใจนี่มันยังเช้ามากๆ หนูเองก็ยังไม่หิวเดี๋ยวหนูไปหากินที่โรงพยาบาลก็ได้ หนูฝากขอบคุณนายหัวด้วยนะคะที่ให้คนไปเอารถให้”

“แล้วเย็นนี้จะมากินข้าวกับป้าไหมล่ะ เดี๋ยวป้าทำอาหารเผื่อ” ป้าสุดาเสนอเพราะไม่อยากให้หญิงสาวต้องเสียเวลาทำอาหารเอง

“ขอบคุณค่ะป้า แต่หนูว่าจะกินจากข้างนอกมาค่ะ”

“แล้วนี่จะไปอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งวันเลยเหรอลูก หมอเขาให้เยี่ยมแค่ 15 นาทีเองไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะป้า แต่หนูว่าจะอยู่รอจะรออยู่แถวนอกห้องค่ะ แม่ตื่นมาจะได้เห็นแล้วก็เผื่อคุณหมอแจ้งข่าวอะไรด้วย”

“ป้าขอให้แม่หนูแข็งแรงไวๆ นะ ถ้าหมอให้ออกจากห้องไอซียูแล้วให้คนอื่นเยี่ยมได้หนูอย่าลืมโทรบอกป้าด้วยล่ะป้าอยากจะไปเยี่ยมสักหน่อย”

“ได้ค่ะป้าสุดา หนูไปก่อนนะคะ”

“ขี่รถดีๆ อย่าขี่ให้มันเร็วนักเดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาทีนี้ได้วุ่นวายกันใหญ่เลยนะ แล้วก็ใส่หมวกกันน็อคด้วยนะ” ป้าสุดาเตือนด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะป้า หนูจะขี่ช้าๆ”

หญิงสาวขับรถจักรยานยนต์ออกมาจากบ้านนายหัวได้ก็เจอกับรถกระบะคันใหญ่ของนายหัวเธอชะลอความเร็วลงและยกกระจกหมวกกันน็อคขึ้นขณะที่นายหัวนทีก็หยุดรถรอ

“จะไปเยี่ยมแม่แล้วเหรออันดา”

“ค่ะนายหัว หนูขอบคุณนะคะที่ให้คนเอามอเตอร์ไซค์มาให้”

“ไม่เป็นไร แล้วนี่กินอะไรมาหรือยังล่ะ”

“ยังค่ะเดี๋ยวหนูจะไปหากินที่โรงพยาบาลตอนนี้หนูยังไม่หิว”

“อือ ถ้าหมอแจ้งอะไรเพิ่มเติมโทรมาบอกฉันด้วยนะ วันนี้ฉันคงไม่เข้าไปในโรงพยาบาลเพราะช่วงสายๆ จะต้องดูคนงานตัดปาล์มด้วย”

“ได้ค่ะนายหัวหนูไปก่อนนะคะ”

“อย่าขี่รถให้มันเร็วนักล่ะ เดี๋ยวจะเกิดอันตราย” นายหัวนทีสั่งด้วยความเป็นห่วง

“หนูจะขี่ช้าๆ ค่ะนายหัว หนูไปก่อนนะคะ”

ระยะทางจากบ้านมายังโรงพยาบาลในตัวจังหวัดเกือบ 20 กิโลเมตรแต่ก่อนอันดารู้สึกว่ามันเป็นทางที่ไม่ไกลเลยหากแต่วันนี้หญิงสาวกลับรู้สึกว่าเส้นทางนี้มันไกลและโดดเดี่ยวมาก

รถจักรยานยนต์เคลื่อนที่ด้วยความเร็วไม่เกินกฎหมายกำหนด แม้อยากจะไปให้เร็วกว่านี้เพื่อจะได้เจอมารดาเร็วขึ้นแต่หญิงสาวก็เป็นห่วงถึงความปลอดภัยเพราะถ้าหากเธอเป็นอะไรไปในตอนนี้แล้วใครจะดูแลมารดา ขณะขี่รถจักรยานไปตามทางน้ำตามันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

กว่าจะถึงโรงพยาบาลขอบตาของหญิงสาวก็บวมช้ำเธอแวะเข้าห้องน้ำล้างหน้าพยายามฝืนยิ้มก่อนจะเดินไปยังห้องผู้ป่วยที่มารดาพักอยู่

เช้านี้อันดาเกาะกระจกยืนมองมารดาที่ยังนอนอยู่บนเตียงสายระโยงระยางและเครื่องช่วยหายใจยังคงอยู่เหมือนเดิมพยาบาลกำลังวุ่นวายกับการทำงานในช่วงเช้าหญิงสาวจึงได้แต่รอดูอยู่ห่างๆ จนกระทั่งมีพยาบาลคนหนึ่งเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์หน้าห้องไอซียู

“คุณพยาบาลคะแม่หนูเป็นยังไงบ้างคะ”

“อาการของคนไข้ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาก แต่อีกสักพักหมอก็จะเข้ามาตรวจอีกทีค่ะ”

“หนูขอนั่งรออยู่หน้าห้องตรงนี้ได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ” พยาบาลบอกก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง