12 มือที่อบอุ่น

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปหัวหน้าพยาบาลก็เดินออกมาจากผ้าม่าน และตรงมายังเคาน์เตอร์พยาบาล เธอเปิดกระจกเล็กๆ ออกเมื่ออันดาเห็นก็รีบเดินเข้าไปถามถึงอาการของมารดาทันที

“แม่หนูเป็นยังไงบ้างคะ”

“เมื่อกี้คนไข้หยุดหายใจไปอีกครั้งหนึ่งค่ะ หมอปั๊มหัวใจจนกลับมามีชีพจรขึ้นมาอีกครั้ง แต่คุณหมอไม่แน่ใจว่าถ้าหากครั้งหน้าคนไข้หัวใจหยุดเต้นจะสามารถทำให้หัวใจกลับมาเต้นได้อีกหรือเปล่า หมอเลยอนุญาตให้หนูเข้าไปดูคนไข้แต่ได้แค่แป๊บเดียวนะ”

“ผมขอเข้าไปพร้อมกับเธอได้ไหมครับ” นายหัวนทีถามพยาบาลเพราะเขาไม่อยากให้อันดาเข้าไปด้านในคนเดียว

“ได้ค่ะ”

ทั้งสองคนรีบเข้าไปยังห้องเปลี่ยนชุดจากนั้นเดินตรงไปที่เตียงของประไพทันที

“แม่....” หญิงสาวถลาเข้าไปกอดมารดาที่นอนไม่ได้สติ เธอกอดมารดาแน่นน้ำตาไหลอาบนายหัวนทีจึงได้แต่ยืนลูบหลังเธอเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบใจ

“หมอคะทำไมจู่ๆ แม่หนูถึงเป็นแบบนี้ เมื่อวานหนูยังคุยกับแม่อยู่เลย”

“ตอนกลางดึกคนไข้มีอาการหอบเหนื่อยและหัวใจหยุดเต้นน่าจะเกิดจากกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน หมอปั๊มหัวใจกลับมาได้สองรอบแล้ว แต่หมอไม่แน่ใจว่าเกิดถ้าเกิดมีครั้งต่อไปหมอจะช่วยทันไหม หมอเลยอยากจะบอกญาติว่าให้ทำใจไว้สักนิด เพราะการปั๊มหัวใจแต่ละครั้งมันกินเวลานานขึ้นเรื่อยๆ ก็ไม่รู้ว่าคนไข้จะทนได้อีกนานแค่ไหน”

“ไม่จริงใช่ไหมคะ หมอแค่พูดเพื่อให้หนูทำใจแต่แม่จะยังไม่จากหนูไปตอนนี้นี้ใช่ไหมคะ แม่ยังจะอยู่กับหนูใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลอาบแก้ม

“หมอพูดตามประสบการณ์ครับ คนไข้โรคหัวใจบางครั้งเขาก็จากเราไปอย่างกะทันหัน แต่หมอก็จะพยายามยื้อชีวิตท่านให้ได้มากที่สุด”

ขณะที่หญิงสาวกุมมือมารดาเธอมองท่านด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย เสียงเตือนจากมอนิเตอร์ที่อยู่ข้างเตียงก็ดังขึ้น

“หมอคะมันเกิดอะไรขึ้น” หญิงสาวถามหน้าตาตื่น

“คนไข้หัวใจหยุดเต้นอีกแล้วครับ รบกวนญาติออกไปรอข้างนอกก่อนนะ” พยาบาลรีบบอกเพราะตอนนี้ทุกคนต้องช่วยเหลือคนไข้และไม่อยากให้มีใครมาเกะกะข้างเตียง

“ไม่ค่ะ หนูจะอยู่กับแม่หนู จะอยู่ตรงนี้แม่ต้องกลับมาหาหนูนะ” มือเล็กของเธอจับมือมารดาไว้แน่น

“อันดาออกไปกับฉันนะ หมอจะได้ทำงานสะดวก”

“นายหัวคะหนูอยากอยู่กับแม่หนูไม่อยากไปไหน”

“คุณช่วยพาญาติคนไข้ออกไปข้างนอกนะคะ คุณหมอจะได้ทำงานสะดวกค่ะ” พยาบาลเตือนอีกครั้งทำให้นายหัว นทีต้องดึงตัวหญิงสาวออกมาจากผ้าม่านแต่ทั้งสองยังไม่ออกไปนอกห้อง

“แม่จะไปจริงๆ เหรอคะ” อันดาหันมาถามนายหัว ด้วยเสียงสั่นน้ำตายังคงไหลอย่างต่อเนื่อง

นทีเห็นแล้วก็สงสารจับใจเขาดึงเธอมากอดหญิงสาวก็ซบลงกับแผงอกแกร่งของเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นาน

“หมอกำลังทำงานอย่างเต็มที่นะอันดา” เขาปลอบ

ความเคลื่อนไหวยังคงเกิดขึ้นกับรอบเตียงของประไพผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงคุณหมอท่านเดิมก็เปิดผ้าม่านออกพร้อมกับสีหน้าที่อันดาเห็นแล้วเข้าใจได้ทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“หมอเสียใจด้วยนะครับ หมอพยายามอย่างเต็มที่แล้วแต่ร่างกายคนไข้สู้ไม่ไหวจริงๆ”

เมื่อพูดจบอันดาก็เข่าทรุดจนแทบจะล้มทั้งยืนแต่นายหัวนทีก็ประคองไว้ก่อน

“อันน่าอดทนอีกนิดแข็งใจนะ ไปบอกลาแม่เป็นครั้งสุดท้าย” นายหัวค่อยๆ ประคองร่างที่เหมือนไร้วิญญาณของอันดามาข้างเตียง

หญิงสาวก้มลงกราบบนอกแม่ร้องไห้ร้องไห้ปานจะขาดใจ เธอกอดมารดาไว้แน่นจนเวลาผ่านไปสักพักพยาบาลจึงเดินเข้ามา

“เดี๋ยวพยาบาลจะถอดท่อช่วยหายใจและสายต่างๆ ออกญาติเตรียมชุดมาใส่ให้คนไข้ไหมคะ”

“หนูไม่มีชุดให้แม่เลย”

“ญาติสะดวกจะกลับไปเอาชุดของคนไข้ไหมคะ แต่ถ้าไม่สะดวกทางเข้าโรงพยาบาลก็จะใส่ชุดนี้ให้ค่ะ”

“สะดวกครับเดี๋ยวผมจะรีบไปรีบกลับ ยังไงฝากทางนี้ด้วยนะครับ”

นายหัวนทีจูงมืออันดาที่ดูไร้สติกลับมาที่รถแล้วขับออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อมายังบ้านของหญิงสาว

“อันดารีบหน่อยนะ”

“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะวิ่งขึ้นไปบนบ้านเลือกชุดที่สวยที่สุดเมื่อได้แล้วก็รีบวิ่งลงจากบ้านขึ้นรถในหัวออกมา

“อันดาฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง ฉันจะไม่ห้ามฉันจะให้เธอได้ร้องไห้อย่างเต็มที่แต่จากนี้ต้องมีสตินะเราต้องจัดการอะไรหลายๆ อย่างเพื่อส่งน้าไพครั้งสุดท้าย” นายหัวเตือนสติ

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลอันดาก็รีบเอาชุดไปให้พยาบาลจากนั้นก็ต้องรอให้ทุกอย่างเรียบร้อยเพื่อจะนำร่างมารดากลับไปประกอบพิธี

หญิงสาวไม่เคยเจอสถานการณ์นี้มาก่อน จึงไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน

ส่วนในหัวนทีนั้นโทรกลับไปสั่งแหลมกับก้านให้ไปติดต่อทางวัดเพื่อจัดการเตรียมสถานที่

“อันดาจากนี้เราต้องรออีกประมาณสองถึงสามชั่วโมงถึงจะรับแม่กลับไปที่วัดได้ เดี๋ยวเธอต้องไปที่ร้านรับจัดการงานศพกับฉันนะพอจะไปไหวไหม”

“หนูไม่รู้ต้องทำยังไงบ้าง”

“เดี๋ยวทางร้านจะบอกเราเองว่าต้องเตรียมอะไร แข็งใจหน่อยนะทำเพื่อแม่ครั้งสุดท้าย” หญิงสาวพยักหน้ารับรู้

ตลอดทางนายหัวนทีจับมือเธอไม่ยอมปล่อยเขารู้ดีว่าในสภาพจิตใจของอันดาเปราะบางมากแค่ไหน แต่เพราะเธอเป็นญาติคนเดียวของประไพจึงต้องไปจัดการสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเอง

ตอนนี้อันดามันคนที่มีชีวิตอยู่แต่ไร้หัวใจไม่ว่านายหัวจะบอกให้ทำอะไรหรือพาเธอเดินไปติดต่ออะไรตรงไหนเธอก็ยอมทำตามไม่มีคำถามใดๆ เล็ดลอดออกมา

เธอแค่อยากจัดการทุกอย่างให้มันได้อย่างดีที่สุดแม้เป็นสิ่งที่ไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นแต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้วเธอก็จะพยายามทำใจยอมรับแม้ว่ามันจะยากมากแค่ไหนก็ตาม