Chapter 4

หลังจากที่ทั้งสองได้ทานข้าวเสร็จ นาวินได้พาริต้าไปยังคอนโดของตน ทั้งสองเดินเข้าห้องไปพร้อมกันและได้มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองตามแผ่นหลัง

"วิน…คอนโดดูสะอาดจังเลย มาอยู่บ่อยเหรอ" เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมสังเกตมองรอบๆอย่างคุ้นชิน

"อืม" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมเดินไปหย่อนก้นลงที่โซฟา สายตาจ้องมองไปที่หญิงสาวปานจะกลืนกิน แต่เขากลับเอ็นดูริต้าทุกครั้งที่เธอตื่นเต้นกับอะไรใหม่ๆ

"ตั้งแต่กลับมาวินก็มาอยู่คอนโดเลย"

"แล้วกลับบ้านบ้างหรือเปล่า"

"กลับสิ…วินไม่ใช่ริต้านะ" เสียงทุ้มหัวเราะออกมาเบาๆ เชิงหยอกล้อคนตรงหน้า แต่ก็ไม่วายที่จะส่งสายตาเอ็นดูผู้หญิงคนนี้

"นั้นสินะ!!" ร่างบางได้แต่ถอนหายใจพรางนึกคิดถึงครอบครัวที่เคยสุขสันต์ถึงแม้ว่าตอนนั้นเธอจะยังเด็กแต่เธอก็จำได้ว่าเธอมีความสุขมากแค่ไหน ความรักที่มีทั้งพ่อและแม่ต่างมอบให้มันช่างมีความสุขมากจริงๆ แต่…จะดีกว่าถ้าไม่มียัยยุภาเข้ามาแทรกกลางทำให้ครอบครัวของเธอต้องแตกและเธอก็ไม่ต้องไปเรียนต่อที่อเมริกาอย่างโดดเดี่ยว

"ริต้า…วินขอโทษนะไม่ได้ตั้งใจพูดให้ต้องคิดมาก"

"แหม่…พรุ่งนี้คงต้องไปหาคุณพ่อคุณคุณแม่ซะแล้ว"

"หืม!!!…ริต้าจะไปหาพ่อกับแม่วินเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความเป็นกังวล เพราะทุกครั้งที่ริต้าไปเจอพ่อกับแม่เขาพวกท่านมักจะถามไถ่เรื่องแฟนของนาวินเสมอและริต้าก็มักจะแซวเขาเรื่องแฟนทุกครั้ง มันเป็นอะไรที่หน้าหนักใจจริงๆ สำหรับเขา

ตืดดดดด(เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น (พ่อ)

"พูดถึงก็โทรมาเลย" เสียงถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ พรางนึกคิดว่าคงจะรู้แล้วว่าริต้ากลับมา

"คะ…"

"สวัสดีค่ะคุณพ่อ หนูริต้าเองค่าาาาา" เสียงหวานเอ่ยทักอย่างดีใจ พร้อมรอยยิ้มหวานเฉิ่ม ชายหนุ่มกุมขมับทันที เหมือนจะรู้ชะตากรรม

"เดี๋ยวเราไว้คุยกันพรุ่งนี้นะลูก…ริต้า"

"ได้ค่ะ"

หลังจากที่ได้วางสายลงแล้ว สายตาของริต้าบ่งบอกว่าพรุ่งนี้นาวินตายแน่ๆ ซึ่งเขาเองก็รับรู้ได้ในทันทีว่าพรุ่งนี้คงถูกยัยริต้าแกล้งอีกแน่นอน

"ไม่เอาสิ…ริต้าอย่ายิ้มแบบนั้น"

"ฮ่าๆๆๆริต้าจะไปทำอะไรได้ล่ะ วินก็นะ"

"แล้วจะพักอยู่ที่นี้นานแค่ไหน"

"ทำไม…นี่ไล่ริต้าแล้วเหรอ พึ่งมาถึงเองนะ" หญิงสาวทำหน้าน้อยใจงอลตุ่มป่องใส่ชายหนุ่ม นาวินผู้นี้ก็ช่างอบอุ่นเขายังคงยิ้มอย่างเอ็นดูหญิงตรงหน้ามือหนายื่นไปลูบที่ศรีษะของเธอเบาๆ พร้อมยื่นหน้าลงมาใกล้เธอ

"ริต้าสามารถอยู่ได้ตลอดชีวิตเลยนะ วินเลี้ยงไหว" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมสายตาหวานเยิ้ม ทำเอาริต้าขนลุกไปเลยทีเดียว

"บ้า!!! วินก็นะ พูดเล่นแบบนี้อยู่เรื่อยเลย" หญิงสาวสะบัดมือหนาออกจากหัวของเธอพร้อมออกปากไล่ให้นาวินรีบกลับบ้านไป เพราะเธอต้องการพักผ่อนแล้ว ซึ่งริต้าเองก็รู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่มีนาวินอยู่ข้างๆคอยให้กำลังใจและรับฟังเธอทุกเรื่อง

เช้าต่อมา

ติ๊ด~~(เสียงคีการด์ที่ได้เปิดประตู) สวบ~~สาบ~~เสียงฝีเท้าที่เดินตรงมายังห้องนอนที่ริต้ากำลังหลับอยู่ เผยให้เห็นหญิงสาวร่างบางนอนขดอยู่บนที่นอน มือหนาจับไปที่บ่าของเธอพร้อมพลิกกายให้มามองที่หน้าของเขา ริต้าได้หันกลับมาพร้อมจ้องมองด้วยสายตาวิงวอน ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างรู้ใจว่าตอนนี้ริต้ากำลังเผชิญกับปัญหาอะไรอยู่

"วิน~~ริต้าทำที่นอนเปื้อนแล้วอ่ะ" เสียงอ้อนบอกกับชายตรงหน้าส่งสายตาให้เห็นว่าเธอกำลังขอโทษเขาอยู่

"อืม" เสียงทุ้มในลำคอ พร้อมรอยยิ้ม มือกำยำยกถุงน้ำร้อนขึ้นมาวางไว้ที่หน้าท้องของเธอ เพื่อบรรเทาอาการเจ็บจากการเป็นฤดู

"วินรู้อยากแล้วว่าริต้าจะเป็นช่วงนี้ เลยเตรียมอุปกรณ์มาให้ วินแวะซื้อของกินมาให้ด้วยนะ ริต้าจะกินเลยมั้ย"

"ยังอ่ะ…ขอนอนอีกหน่อยนะ วินนี่ใจดีที่สุดเลย จะหาใครใจดีกับริต้าได้เท่าวินอีกเนี้ย!"

"ไม่ต้องมาพูดหวาน ดีแล้วนะที่ริต้าป่วย เพราะว่าวินโทรบอกคุณแม่แล้วว่าริต้าป่วย และไม่ได้เข้าไปหา" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นช่างแสดงอารมณ์ให้เห็นว่าเขากำลังมีความสุข ถ้าริต้าไม่ได้ไปหาพ่อกับแม่เขาก็จะไม่ถูกกดดันจากพวกท่านเรื่องการมีแฟน

"รู้นะ…ว่าดีใจเรื่องอะไร แต่ไม่ต้องห่วงริต้าอยู่ที่นี้อีกนาน มีเวลาไปหาพวกท่านตลอดดด"

สิ่งที่หญิงสาวเอ่ยออกมากลับทำให้นาวินเงียบลงเหมือนต้องการจะบอกอะไรกับริต้า เมื่อชายหนุ่มแสดงสีหน้าออกมาแบบนั้นร่างบางที่นอนอยู่ก็รู้ได้ในทันที

"วินมีอะไรเหรอ?"

"ริต้า…วินต้องกลับไปเรียนต่อที่อเมริกาให้จบ ริต้ารอวินนะ" เสียงทุ้มเอ่ยกับหญิงสาวด้วยความอ่อนโยน

"ริต้าก็อยู่ที่นี้ตลอด วินมีอะไรก็โทรหาริต้านะ มิลินก็อยู่ที่นั้น" เมื่อเสียงน่ารักเอ่ยจบ มือหนาได้ยื่นลงไปลูบที่หัวของหญิงตรงหน้าอย่างเอ็นดู รอยยิ้มที่ยิ้มออกมาช่างทำให้ริต้ารู้สึกหวั่นไหวไปชั่วขณะ

"วินไปเตรียมอาหารมาให้นะ"

"โอเค๊"

ตืดดดดดด~~~(แด๊ด)

เมื่อได้เห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอก็ทำให้ริต้าถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอรู้ได้ในทันทีว่าปลายสายต้องการจะพูดอะไร หญิงสาวคิดอยู่สักพักจึงตัดสินใจได้ว่า เธอควรตัดสายและนอนต่อ!!!

ติ๊งงง~~(แด๊ด) ข้อความไลน์ที่เด้งแจ้งเตือนทำให้ริต้ายิ่งเครียดไปใหญ่ (ถ้าแกไม่กลับมาภายในวันนี้ฉันตัดบัตรเครดิตแกแน่)

"โอ๊ยย!!!ป๋านะป๋า อยากจะบ้าตาย"

"ใครจะตายเหรอริต้า" นาวินเดินมาพอดีจึงได้ยินสิ่งที่เธอนอนบ่นพึมพำอยู่

"ป๋าโทรมา บอกให้ริต้ากลับบ้าน"

"ก็ดีแล้วนิ ครั้งนี้เอาอะไรมาแลกล่ะ" เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างกับรู้ใจ

"บัตรเครดิต!!! โอ๊ยย…ป๋านะป๋า" ถึงแม้ว่าเธอจะเจ็บท้องแต่ก็อดหงุดหงิดไม่ได้จริงๆ

"ริต้าทานข้าวเสร็จแล้วก็แต่งตัวนะ เดี่ยววินไปส่งที่บ้านเอง"

"ก็ด้ายย"

เวลาต่อมา รถหรูสีดำได้แล่นเข้ามาในคฤหาสน์หรูที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า ซึ่งตลอดเวลาที่นั่งรถมาริต้าเองก็แสดงสีหน้าออกมาได้ว่าเธอไม่พอใจ

"ริต้า วินส่งแล้ววินกลับเลยนะ ริต้าจะได้คุยกับคุณอาได้สะดวก"

"เอาแบบนั้นก็ได้ แต่วินต้องโทรหาริต้าด้วยนะ ถ้าริต้าว่างริต้าจะไปส่งวินถึงสนามบินเลย"

"โอเคครับ"