Chapter 5

เมื่อรถหรูสีดำได้จอดที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ร่างบางโบกมือลาคนในรถด้วยรอยยิ้ม

"ยัยริต้า!!" เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนได้ตะโกนเรียกชื่อลูกสาวด้วยท่าทีหงุดหงิด ซึ่งริต้าก็ถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ป๋า~~"

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ไปเจอฉันที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้"

ปัง~~(เสียงประตูถูกปิดลง)

เผยให้เห็นว่าคุณพิภพกำลังนั่งรอลูกสาวของตนอยู่ที่โต๊ะทำงาน ด้วยท่าทีนิ่งเฉย

"ป๋าขา~~" เสียงอ้อนอย่างน่ารักของบุตรสาว พร้อมส่งสายตาวิงวอนว่าตัวรู้สึกผิด

"แกใช้เงินฟุ่มเฟือยมาก ต่อจากนี้ไปฉันจะให้แกไปทำงาน"

"ห๊ะ!!! ไม่เอา หนูไม่ทำ!!" ริต้าเสียงแข็งว่าเธอจะไม่ยอมทำงานเด็ดขาด

"มีให้เลือก ระหว่างหมั้นกับผู้ชายที่ฉันเลือกให้…กับทำงาน แกเลือกอะไร...ต้องเลือกมาอย่างหนึ่ง"

"ไม่เลือกได้มั้ยค่ะ"

"ไม่ได้…แกใช้ชีวิตเละเทะมากนะริต้า ฉันเลือกให้แกเองดีกว่า" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเชิงออกคำสั่งคนตรงหน้า

"ไม่!!! ป๋าจะให้หนูแต่งงานกับผู้ชายที่ป๋าเลือกให้ใช่มั้ย…หนูไม่แต่ง!!" ร่างบางเอ่ยจบพร้อมหย่อนก้นนั่งลงที่โซฟาอย่างแรง

"ไม่แต่ง ก็ไปทำงาน"

"ไม่แต่ง…แล้วก็ไม่ทำงานด้วยค่ะ หนูจะไม่ทำอะไรเลย"

"หนูริต้าจ้ะ…" เสียงหญิงวัยกลางคนได้เอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยความใจเย็น

"เงียบไปเลย นี่มันเรื่องของคนในครอบครัว" ริต้าตวาดยุภาด้วยความไม่พอใจ

"แกพูดออกมาได้ยังไง คุณยุภาก็เป็นเมียฉันก็เหมือนเป็นแม่แก"

"แม่หนูมีแค่คนเดียว ส่วนยัยคนนี้คือส่วนเกิน เพราะเธอเลยนะทำให้ครอบครัวฉันต้องแตกแยก" เสียงตวาดของริต้าทำให้ยุภาถึงกับน้ำตาคลอ เธอเองก็นึกแอบเสียใจไม่ใช่น้อย

"แต่…คน คนนี้คือคนที่หนูริต้าเองก็รู้จักนะจ๊ะ" ถึงแม้ว่าเธอจะเสียใจแต่ก็ได้ฝืนใจยิ้มบอกกับหญิงตรงหน้าด้วยความอ่อนโยน

"อ๋อ…เพราะเธอเหรอที่คอยกรอกหูป๋า อยากให้ฉันหลุดออกจากบ้านหลังนี้งั้นสิ!!! วิธีนี้ใช้ไม่ได้ผลหรอก ฉันไม่ยอมให้เธอมาเอาเงินของแม่ฉันไปใช้อย่างลอยหน้าลอยตาหรอกนะ" ริต้ายังคงพูดพล่ามโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าป๋าของเธอ กำลังหมดความอดทนกับยัยลูกสาวเอาแต่ใจคนนี้แล้ว มือเล็กของยุภาได้จับที่มือหนาของสามีเพื่อให้เขาใจเย็นลงและบอกว่าเธอเองก็ไม่เป็นไร

"แกจะไปไหนก็ไป แต่พรุ่งนี้แกต้องมาดูตัวคู่หมั้นที่ฉันเลือกมาให้"

"ไม่!!!" ร่างบางตวาดเสียง พร้อมเดินออกจากห้อง และเจอกับเดือนสาวใช้ในบ้านที่กำลังถือถาดขนมมา มือบางปัดถาดขนมตกลงพื้นกระจัดกระจายเต็มพื้น

เพล้งงง~~~ขนมที่หักแตกเกลื่อนเต็มพื้นบ้าน สายตาของริต้าที่มองไปยังเดือนพร้อมหยุมหัวคนตรงหน้าเต็มที สาวใช้ได้แต่ก้มหน้าก้มหน้าเพราะความกลัว ทันใดนั้น ฤดีหัวหน้าแม่บ้านก็ได้รีบวิ่งมากระชับเหตุการณ์ตรงหน้าให้สงบลง

"คุณหนูค่ะ ป้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วเชิญค่ะ" มือบางของสาวใช้ที่ชื่อฤดีได้เดินมาจับปลอบที่แขนของคุณหนูตนด้วยความอ่อนโยน จึงทำให้เธอสงบลงมาได้บ้าง

หลังจากที่ริต้าแช่น้ำในอ่างอย่างสบายอารมณ์ ตืดดดด~~(นาวิน)

"ริต้า~~เป็นยังไงบ้าง" เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความสดใส พร้อมเอียงหูฟังอย่างตั้งใจ

"ริต้าเป็นอะไร ไม่สบายใจเหรอ"

"วิน…พรุ่งนี้ริต้ากลับอเมริกาด้วยได้มั้ย!!" น้ำเสียงที่ฟังแล้วรับรู้ได้ทันทีว่าคนปลายสายกำลังมีเรื่องทุกข์ใจ บางทีการที่เธอกลับมามันก็ไม่ได้ช่วยอะไร ดีกว่าการไปแต่งงานกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ ป๋ายิ่งโบราณอยู่ด้วย หากเกินพิเรนทร์คิดเอาตาแก่หัวงูมาเป็นคู่หมั้น ฉันจบชีวิตตรงนั้นแน่นอน!!

"อะไรนะ!!! ริต้าพึ่งกลับมาได้แค่สองวันเองนะ นี่อยากกลับอเมริกาแล้วเหรอ?"

"ก็ป๋า……!!เฮ้อออ…ไม่มีอะไรหรอก เรื่องเดิมๆนั่นแหละ"

"ถ้าไม่สบายใจก็ไปอยู่คอนโดวินก็ได้นะ รหัสริต้าก็มีอยู่แล้วนิ"

"ริต้าเกรงใจนะสิ…อยู่อเมริการิต้าก็รบกวนวินตลอดเลย กลับไทยก็ยังรบกวนอีก"

"ฮะๆ~…ริต้า คอนโดนั้นเป็นคอนโดส่วนตัวของวินเอง ไม่มีใครเคยไปหรอก"

"อืม…ขอบใจนะวิน ดีกับริต้าเสมอเลย"

"แล้วริต้าอาการเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บท้องอยู่มั้ย"

"ไม่แล้วล่ะ ดีขึ้นเลยป้าฤดีให้แช่น้ำอุ่นนะ"

"ห๊ะ!!!!" เสียงทุ้มเกิดความแปลกใจพร้อมอุทานออกมา พลางนึกคิดภาพตาม "หืมมม!!!!" เสียงทุ้มในลำคอของนาวินทำให้ริต้าอดหัวเราะไม่ได้

"ฮ่าๆๆ…ริต้าพูดเล่นนะ ริต้าพึ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังจะแต่งตัว"

"แต่งตัวไปไหน"?

"ไป…"

ตัดมาที่ ตืดดๆๆๆโย่วๆๆๆแสงสีที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายหลากหลาย เอวบางถือแก้วเต้นรำอยู่ใต้แสงไฟพร้อมเพื่อนของเธออีกสองสามคน ร่างบางเต้นยั่วยวน ใบหน้าที่สวยและหุ่นดีของริต้าทำให้ผู้ชายหลายคนในที่นั่นหมายปองเธอ มือหนาของชายแปลกหน้าได้เริ่มจับที่เอวบางพร้อมกำลังเลื่อนตำแหน่งลงต่ำ หมับ~~แขนกำยำของชายหนุ่มใบหน้าหล่อได้บีบที่ข้อมือของชายแปลกหน้าที่กำลังทำไม่ดีกับร่างกายของหญิงสาว

"เฮ้ย…มึงเป็นใครวะ" เสียงทุ้มที่มีกลิ่นเหล้าหึ่งได้ตวาดกับคนตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ เพราะถ้ามันไม่มาห้ามอีนี่ต้องเสร็จเขาไปแล้ว

"มันสำคัญด้วยเหรอว่ากูเป็นใคร…" เสียงทุ้มเรียบนิ่งใบหน้านิ่งเฉยได้เอ่ยถามคนตรงหน้าที่สูงประมาณคางเขาเท่านั้น สายตาพร่ามัวของริต้าได้มองที่แผ่นหลังของผู้ชายร่างสูงที่สูงราวประมาณ 180 ซม. (นี้คนหรือเสาไฟ) ริต้ารู้เพียงว่าเขาหล่อมากถึงแม้จะมองแค่ด้านหลัง

"ก็มึงมายุ่งกับเด็กกู"

"เด็กมึง…แต่เมียกู" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่มีอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย