Chapter 3

เมื่อหญิงสาวถูกจับได้ ว่าเธอแกล้งร้องไห้ ร่างบางเผยใบหน้าที่แท้จริงออกมา รอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ย์เผยให้นาวินเห็น ซึ่งเขาก็เห็นเช่นนี้เป็นปกติอยู่แล้ว ริต้าเป็นผู้หญิงที่ไม่ร้องไห้กับเรื่องไร้สาระ เพราะเธอคิดเสมอว่าไม่มีสิ่งใดทำให้เสียน้ำตาได้ ริต้าใช้ชีวิตเหลวแหลกทุกอย่าง คบกับผู้ชายมากหน้าหลายตาแต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เธอไม่เคยให้ใครมาสัมผัสนั้นก็คือ กลีบกุหลาบที่เธอรัก

"วิน…รู้ทันริต้าอีกแล้วนะ" เสียงออเซาะเอ่ยออกมาอย่างคุ้นเคย เธอสนิทใจกับนาวินมากกว่ามิลินเสียอีก และเขาก็สนิทกับเธอมากเช่นกัน ทั้งสองเล่นด้วยกันตั้งเด็ก นาวินจึงรู้นิสัยใจคอของเธอเป็นอย่างดี ใบหน้าหล่อยกยิ้มขึ้นอย่างรู้ทัน

"ก็ริต้าชอบทำแบบนี้เวลาไม่ได้ดั่งใจหนิ!! พอใจหรือยังได้มาแล้วนิ" มือหนายกกระเป๋าใบสีขาวที่ได้ใส่ถุงไว้อย่างหรูหรา ยื่นไปที่หน้าของหญิงสาวอย่างกับคนรู้ใจ

"ขอบใจจ้ะ พ่อหนุ่ม" ร่างบางยกยิ้มหวานขึ้นอย่างพอใจ

"เดี๋ยววินมานะ ริต้ารอวินตรงนี้ก่อน"

"งั้น…อีก20นาที ริต้ามานะ ไปเข้าห้องน้ำก่อน"

"อื้ม"

ในขณะที่ร่างบางของริต้ากำลังเดินไปที่ห้องน้ำ ใบหน้าสวยที่ตอนแรกทำหน้าตานิ่งเรียบกลับเปลี่นสีหน้าเป็นยกยิ้มขึ้นอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเขินอาย ที่จับจ้องมองไปที่ชายหนุ่มร่างใหญ่กำยำ ซึ่งเป็นคนคนเดียวกับที่อยู่ในร้าน ริต้าถอนหายใจพร้อมจัดแจงการแต่งตัวของเธอ ร่างบางทำท่าเดินผ่านชายหนุ่มพร้อมโปรยเสน่ห์เล็กน้อย แต่เขากลับมีท่าทีนิ่งเฉยไม่สนใจ

กริ๊งง~~ (แด๊ด)

"ค่ะป๋า…"

"ใช้เงินไปกับอะไร ตั้งหลายแสน ออกจากบ้านไปไม่ถึง3ชม แกรูดบัตรทีเดียวเป็นแสนเลยเหรอ!!" เสียงตวาดดังขึ้นผ่านหน้าจอ ทำให้ริต้าถึงกับปวดสมอง เธอจึงได้หาเหตุผลมาคุยกับพ่อเธอ ซึ่งครั้งนี้ดันไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

"กลับมาต้องคุยกัน" ติ๊ด~

หลังจากร่างบางวางโทรศัพท์ได้แต่นึกคิด "กลับไปให้โดนด่าหรือไง" หญิงสาวบ่นพึมพำพร้อมทำท่าหัวเสีย และเดินไปที่ห้องน้ำ แต่เธอกลับไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการกระทำของเธอได้มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองอยู่

เวลาผ่านไปไม่นาน

ริต้าได้เดินออกมายังที่ซิงค์ล้างมือเพราะเธอพึ่งเข้าห้องน้ำเสร็จ สายตาคู่หนึ่งจับจ้องมองไปที่หญิงวัยกลางคน เธอคุ้นเคยราวกับว่าเคยเจอกันที่ไหนสักที่ เธอได้แต่เก็บความสงสัยไว้ ริต้านึกได้ว่าต้องรีบออกไปเพื่อจะได้เจอกับผู้ชายที่เธอตกหลุมรัก แต่เธอกลับมาก็ดันไม่เจอซะแล้ว ใบหน้าสวยทีเต็มไปด้วยความผิดหวัง เพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอกับเขาอีกมั้ย?

"ริต้า" เสียงเจ้าของใบหน้าหล่อได้เอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยความแปลกใจ และเขาก็พอจะรู้ว่าหญิงร่างบางคงหงุดหงิดกับอะไรบางอย่างมาแน่นอน แต่จะเป็นเรื่องอะไรก็ต้องคอยเดาเอาเอง

"ริต้าเป็นอะไรไป มีอะไรเหรอ"

"ไม่มีอะไรหรอก ริต้าแค่รู้สึกเบื่อนะสิ" เสียงเล็กที่บ่นพึมพำอย่างน่ารัก เจ้าของใบหน้าหล่อถึงกับยิ้มออกมา สายตาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู

"กระเป๋าก็ได้มาแล้ว ยังอารมณ์เสียอีกเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมช้อนสายตาไปมองที่ริต้า

"วิน...คืนนี้ริต้าขอไปนอนที่คอนโดนะ"

"ทำไมล่ะ..." นาวินรู้สึกเเปลกใจที่หญิงสาวได้เอ่ยออกมาเช่นนี้ ไม่ได้แปลกใจที่เธอจะไปนอนที่คอนโดของเขาแต่แปลกใจที่เธอพึ่งกลับมา ก็จะไม่นอนบ้านของตัวเองซะแล้ว ปกติแล้วริต้าก็มักจะเมาและกลับไปนอนที่ห้องของนาวินทุกครั้ง เธอเดินเข้าออกห้องของเขาอย่างคุ้นเคย ไม่ว่านาวินจะกำลังถอดเสื้ออยู่หรือกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือพึ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างกายซิคแพคของนาวินริต้าได้เห็นมาหมดแล้ว

"ไม่มีอะไร แค่รู้ว่าถ้ากลับไปป๋าคงจะบ่นเรื่องเงิน"

"ก็น่าบ่นอยู่หรอก ริต้าใช้เงินไปอย่างกับใบไม้เลย" เสียงบ่นพึมพำของชายหนุ่มยิ่งทำให้ริต้าไม่พอใจ เธอทำหน้าหงุดหงิดสุดพลังใส่นาวิน จนเขาก็รับรู้ได้ แต่ถึงอย่างไรเขากลับส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้กับเธออย่างเอ็นดู

"ยิ้มอะไร"

"เปล่า...เดี๋ยวมื้อนี้วินเลี้ยงเองนะ ริต้าสั่งมาเลย เอาไอศกรีมมั้ยเพื่ออารมณ์จะดีขึ้นบ้าง" น้ำเสียงที่เอ่ยถามด้วยความเข้าใจ

"อื้ม...จะกินให้พุงกางเอาให้วินเลี้ยงริต้าไม่ไหวเลยล่ะ ฮ่าๆ" น้ำเสียงน่ารักและรอยยิ้มหวานที่สดใสของริต้ามันทำให้หัวใจของนาวินรู้สึกเบิกบานเมื่อได้เห็นมัน

"ฮ่าๆ สำหรับริต้าวินเลี้ยงได้สบาย ไม่ต้องห่วงเลย" น้ำเสียงของนาวินที่เอ่ยออกมาด้วยความอบอุ่น เขามักใช้สายตาหวานๆ มองที่ใบหน้าสวยของริต้าทุกครั้ง ไม่ว่าชายหนุ่มจะเครียดหรือหงุดหงิดจากเรื่องอะไรมา พอได้เห็นใบหน้าสาวสวยคนนี้ เขาก็เปลี่ยนอารมณ์ได้ในทันที

"หืมมม....จ้ะ"