ตอนที่ 7 ฉันทำเธอท้อง

เมยาวีกลับมาถึงห้องเช่าโดยที่พ่อของลูกอาสาขับรถมาส่ง

ไม่รู้ว่าตัวเองควรดีใจหรือควรรู้สึกอย่างไรดี เพราะในเมื่อเมื่อวานนี้ลูกสาวบอกแล้วว่าไม่ต้องการไปเจอพ่อตัวเองอีกครั้ง นี่หากเขาไปรับลูกกับเธอแล้วเมยาดาเห็นจะว่าอย่างไรบ้าง

แต่เขาก็เหมือนอยากเข้าใกล้ลูกสาวของเธออยู่นะ เหมือนว่าเขาเองก็ปักใจเชื่อแล้วบ้างว่าใช่จริงๆ

แต่ที่เขาไม่เชื่อก็คือ เธอขายตัวให้เขาคนเดียวจริงๆ ไหม หลังจากนั้นต่างหากว่าเธอยังไปมีอะไรกับใครบ้าง

เธอไม่โกรธเขาหรอกบอกแล้ว ก็เธอถูกมองว่าเป็นผู้หญิงขายตัวมาตลอดแล้วทำไมยังต้องคิดมาก ก็ได้แต่รอเวลาว่าเย็นนี้จะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง แล้วจะรับมืออย่างไร

จึงได้สลัดเรื่องราวพวกนี้ออกไปแล้วไปเอาสินค้าออกมาถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงในกลุ่มขายของจิปาถะทั่วไป เธอต้องคอยอัปเดตสินค้าอยู่เรื่อยๆ เพื่อไม่ให้แม่ค้าคนอื่นๆ ดันสินค้าของเธอลงไปด้านล่าง ไม่นานก็มีคนมาเอฟและจัดการโอนเงินมา รอยยิ้มน้อยๆ คลี่บนใบหน้าเมื่อวันนี้มีค่ากับข้าวตอนเย็นแล้ว

หักลบต้นทุนออกแล้วเหลือกำไรที่สองร้อยบาท ก็ยังดี รอดูว่าทั้งวันของวันนี้จะได้มาเพิ่มอีกไหม แต่เธอก็ไม่เคยหลุดต่ำกว่าสามร้อยบาทสักครั้ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เมยาวีที่กำลังเก็บของเข้าที่เดิม ก็เป็นของที่ยังขายไม่ออก แต่อันไหนที่ลูกค้าโอนตังค์มาแล้วเธอจะวางไว้ด้านนอกเพื่อเตรียมแพ็คส่งวันต่อวันจะได้ถึงมือลูกค้าเร็วๆ

ขมวดคิ้วว่าใครมาหาเธอ แต่อย่างนั้นมันก็ไม่แปลกเพราะห้องใกล้มักมาเคาะแล้วเอาของกินมาฝากเสมอ เป็นเหตุการณ์คุ้นเคยไปแล้ว

แต่พอเปิดประตูออกไปกลับไม่เป็นอย่างที่เธอคิด เพราะคนที่เพิ่งบอกลาไปเมื่อไม่กี่นาที ตอนนี้มายืนปาดเหงื่ออยู่หน้าห้องของเธอแล้ว

เขากลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้มาทำอะไรที่นี่

อคิราห์วนหาที่จอดรถอยู่ตั้งนานกว่าจะเจอคือไกลมาก พอเจอแล้วต้องเดินย้อนกลับมาอีกครั้ง ระยะทางตั้งสองร้อยเมตร ตอนนี้ทั้งตัวเขาเปียกชื้นเต็มไปด้วยเหงื่ออยากเข้าไปตากแอร์เย็นๆ แต่เขาคงคิดผิด เพราะมองพัดลมตัวเล็กๆ ที่เปิดทิ้งเอาไว้ไม่น่าผ่อนคลาย

"ขอเข้าไปหน่อย" บอกเจ้าของห้องน้ำเสี่ยงติดหงุดหงิด เขาไม่ได้หงุดหงิดเธอ แต่หงุดหงิดอากาศที่ร้อนจัดและที่จอดรถไม่มีต่างหาก

เมยาวีจึงขยับหลีกทางให้เขาเข้ามางงๆ พอเจ้าตัวเข้ามาก็เห็นเขายืนมองรอบๆ ห้องจนเธอนึกอาย

ห้องแคบๆ ที่ไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกเท่าไหร่ แล้วก็ไม่คิดว่ามันจะเหมาะกับเขาด้วย

อคิราห์ตัดสินใจนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นเป็นเสื่อน้ำมันหน้าพัดลมตัวเล็กเมื่อทนไม่ไหว แล้วรีบถอดเสื้อที่ทำให้เขาร้อนไม่หายสักทีออกแล้วพาดไปบนโต๊ะญี่ปุ่นขนาดเล็ก

เมยาวีชะงัก เมินหน้ามองไปทางอื่นไม่อยากสนใจมอง หากแต่อย่างนั้นเพียงแค่แวบเดียวเธอกลับจดจำได้หมดว่ารูปร่างและความขาวที่ปรากฏให้เห็นมันดีขนาดไหน

แน่นอนว่าเขาที่อยู่แต่ในห้องแอร์ ไม่เคยมาอยู่อากาศร้อนๆ แบบนี้ผิวเขาย่อมดีกว่าเธอเป็นไหนๆ แต่ที่เธอสงสัยมากกว่าว่าเขามาทำอะไรที่นี่ ทำไมเขาไม่กลับบ้าน

ข้อนี้จึงทำให้คนอายุน้อยกว่าหันกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ยิ่งรู้สึกประหม่าเมื่อพบว่าคนที่นั่งหันหลังให้เมื่อกี้ ตอนนี้เขานั่งหันหน้ามาหาเธอพร้อมพัดลมที่เปลี่ยนทิศทางไปเช่นกัน

คนที่เดินออกจากพัดลมมาอย่างเธอ ยกมือเรียวเล็กปาดเหงื่อที่ชื้นออกมาตรงหน้าผากก่อนนั่งพับเพียบลงที่ข้างๆ เขาเพื่อทำงาน

"คุณมา..ทำไมเหรอคะ ฉันนึกว่าคุณกลับไปแล้วเสียอีก" ปากถามไปขณะที่เมื่อก็เริ่มแพ็คของไปด้วย

นั่นสิ เขามาทำไม เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองมาทำไม ทั้งที่เขาควรรอบ่ายสามโมงครึ่งแล้วไปเจอเธอที่หน้าโรงเรียนลูกอย่างที่ตกลงกันเอาไว้ แต่แล้วเขาตามเธอมาทำไมก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง