ตอนที่ 4 เรื่องคืนนั้น

@เช้าวันต่อมา

เมยาวีจัดการอาบน้ำให้ลูกสาวเสร็จเรียบร้อย ปล่อยให้เด็กน้อยนั่งดูทีวีรอแล้วเธอไปทำอาหารเช้าอย่างง่ายเช่นไข่ตุ๋นให้ลูกทาน

ไม่ใช่เย่อหยิ่งที่จะไม่ทำตามเขาคนนั้นบอก แต่ในเมื่อลูกสาวเธอบอกแล้วว่าไม่อยากไปเจอกับพ่อของเขาอีกแล้วจึงไม่เอามาใส่ใจคุยกับลูกอีกครั้ง เธอถือว่าเป็นการตัดสินใจของเด็กน้อยวัยสี่ขวบ แต่หากวันไหนเขาพร้อมที่จะไปเจออีกรอบเธอคงพาไป ไม่ได้กีดกันอยู่แล้ว แต่วันนี้เธอเคารพในการตัดสินใจของลูก

เมยาวีจูงแขนลูกน้อยออกมาที่หน้าห้องเมื่อเมยาดาทานอาหารเสร็จแล้ว ก่อนทำการล็อกประตูให้เสร็จสรรพ แล้วจูงมือเด็กน้อยในชุดนักเรียนเสื้อสีขาวกระโปรงน้ำเงินสวมผ้ากันเปื้อนสีฟ้า สะพายกระเป๋าตุ๊กตาบาร์บี้สีชมพูที่ด้านหลัง แก้มสองข้างถูกประแป้งจนผู้คนที่อยู่ในห้องเช่าแห่งนี้เหมือนกันคุ้นเคยแล้วเกิดเอ็นดูเรียกทักทาย

เมยาดาที่มัดผมแกละถักเปียทั้งสองข้างโบกไม้โบกมือให้คุณป้าคนนั้นกลับไปเหมือนกัน

ทุกวันจันทร์ถึงวันศุกร์เมยาวีจะพาลูกสาวมารอรถที่หน้าปากซอยเพื่อส่งอีกฝ่ายให้ถึงที่หน้าโรงเรียน และทุกวันก่อนสี่โมงเย็นก็จะไปรอรับกลับเช่นกัน กลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้วสำหรับแม่ลูกคู่นี้

แล้วถามว่าในเมื่อเมยาวีโสดไม่มีใครมาจีบเธอบ้างเลยหรือไง ทำไมถึงอยู่กับลูกเพียงลำพังนานหลายปี แน่นอนว่ามีมาไม่ขาดเนื่องด้วยเธอเป็นคนสวย

แต่เมยาวีหาใด้สนใจใครเพราะเธอเกรงใจลูก ถ้าไม่ใช่พ่อของลูกแล้วเธอยังหาความปลอดภัยให้เด็กตัวเล็กไม่เจอ

@หน้าโรงเรียน

เมยาวีนั่งยองๆ ลงให้ความสูงเสมอกันกับตัวลูกสาวแล้วบอกลา "เดี๋ยวตอนเย็นแม่มารับนะคะ เป็นเด็กดีและตั้งใจเรียนนะ"

"ค่ะคุณแม่" แล้วสองแม่ลูกก็สลับกันหอมแก้มซ้ายขวา ก่อนที่เธอจะปล่อยให้ลูกสาวตัวน้อยเดินเข้าโรงเรียนไป ทว่าพอหันกลับมากลับเจอใครบางคนทำเอาเมยาวีตกใจ

"คุณ!"

"ฉันนึกแล้วว่าเธอไม่กล้า" อคิราห์กระตุกยิ้มมุมปาก ไม่ปฏิเสธว่าภาพเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด ภาพแม่ลูกคู่หนึ่งบอกลากันน่าเอ็นดู

"คุณหมายถึงเรื่องอะไรคะ" ก่อนจะคิดย้อนกลับไปว่าวันนี้เธอมีนัดกับเขาที่โรงพยาบาลเรื่องตรวจดีเอ็นเอกัน "เอ่อ..ขอโทษนะคะ พอดีว่าฉันไม่ต้องการตรวจแล้วค่ะ"

"ทำไม ถ้าเธอมั่นใจว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของฉันก็ควรให้เด็กตรวจสิ" อคิราห์ขมวดคิ้วด้วยความงงงวย

"ยัยหนูไม่โอเคค่ะ และฉันก็เคารพในสิ่งที่ลูกตัดสินใจด้วย" และอีกอย่างเธอลืมนึกไปหากว่าเธอได้ดั่งที่ใจหวังแล้ว เกิดวันหนึ่งต้องพาลูกแยกจากเขามาทั้งที่ลูกอาจจะผูกพันกับผู้เป็นพ่อไปแล้วมันคงยากกว่า ให้มันเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว อนาคตเขาอาจแต่งงานมีครอบครัว "ฉันขอตัวก่อนนะคะ ขอโทษที่ไปรบกวนคุณค่ะ"

"เดี๋ยว!" อคิราห์รีบเรียกอีกคนไว้ โดยเดินอ้อมมาหยุดลงตรงหน้าของคนที่เขาไม่เคยรู้จักแม้แต่ชื่อ

"ฉันอยากรู้เหตุการณ์ตั้งแต่คืนนั้น สารภาพตามตรงว่าฉันจำเธอไม่ได้" เพราะในชีวิตเขาไม่ใช่ผู้หญิงแค่ร้อยไง แต่มันครึ่งพัน แล้วทุกคนพอโดนเครื่องสำอางประโคมใส่ใบหน้าก็เหมือนๆ กันหมด ไม่แปลกที่เขาจะจำคนตรงหน้าไม่ได้

ในเมื่อเขายืนยันว่าอยากรู้เธอก็ยินดีเล่า และสิ่งที่มันติดค้างในใจเธอจะได้โล่งสักที เมยาวีจึงพยักหน้าให้เขาไป "คุยที่ไหนดีคะ"

คนที่เก็บทุกสิ่งอย่างมานานหลายปีคนเดียวเหนื่อยมาก ถึงแม้ว่าพ่อลูกเขาไม่ได้สมหวังกัน แต่อย่างน้อยเมยาดาก็รับรู้ว่าตัวเองมีพ่อ และเขาก็จะได้รู้ว่าตัวเองมีลูกเหมือนกัน หลังจากนั้นก็แล้วแต่คนทั้งคู่เถอะ ส่วนตัวเธออยู่คนเดียวมาตลอดจนชิน พอมาวันหนึ่งมีลูกน้อยเข้ามา ไม่ได้เตรียมตัวแต่ต้องทำใจยอมรับในเมื่อมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว