17 ดับดวงนักพนัน

ภายในห้องวีไอพีของกาสิโนหรูที่ซ่อนตัวอยู่ใต้บารมีของผู้มีอิทธิพล บนโต๊ะไพ่บาคาร่าถูกกรีดวางอย่างใจเย็น คีรินทร์นั่งเอนหลังด้วยท่าทางสุขุม ท่วงท่าของเขาสงบนิ่ง ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อก่อนขย้ำ ตรงข้ามกันคือ คุณหญิงอรุณรัศมี ที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด แป้งที่พอกหนาเริ่มปริแตกตามรอยย่นของความเครียดเมื่อเห็นกองชิปของตัวเองร่อยหรอลงทุกที

“ขอแก้มืออีกตาได้ไหมคะ...” เสียงของคุณหญิงสั่นอย่างเห็นได้ชัด

“ได้เลยครับคุณหญิง... แต่ครั้งนี้ ผมขอเพิ่มเดิมพันเป็นสิบล้านนะครับ” คีรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย พลางใช้ปลายนิ้วยาวเรียวดันกองชิปกองโตไปไว้กลางโต๊ะอย่างไม่ยี่หระ

“ได้เลย! ฉันไม่เชื่อว่าดวงคุณจะแข็งไปได้ตลอดหรอกค่ะ คุณคีรินทร์!” คุณหญิงกัดฟันสู้ มือที่สวมแหวนเพชรเม็ดเป้งสั่นระริกขณะจั่วไพ่ใบที่สาม

“นายท่านไพ่ใบที่สามของคุณหญิงคือแต้มบอด...” เสียงกระซิบเย็นยะเยือกของพรายนุ่น ดังแว่วข้างหูคีรินทร์ที่มีเขาได้ยินเพียงผู้เดียว

“เปิดเลยครับ...คุณหญิง” คีรินทร์หงายไพ่ในมือแปดแต้มโชว์อย่างผู้ชนะ คุณหญิงอรุณรัศมีแทบจะสิ้นสติเมื่อหงายไพ่ตามแล้วพบว่าไพ่ของตัวเองบอดสนิท เงินนับสิบล้านถูกกวาดไปฝั่งชายหนุ่มทันที

“ใจเย็นๆ ค่ะคุณพี่ เดี๋ยวน้องจะกู้หน้าให้คุณพี่เอง” มลฤดีที่นั่งสมน้ำหน้าคุณหญิงก็รีบเอ่ยขึ้นทันที เธอแสร้งทำหน้าเศร้าที่เห็นเพื่อนรักล่มจม

มลฤดีในวัยสี่สิบต้นๆ ที่ยังคงความสวยสะพรั่งด้วยมีดหมอ จ้องมองความหล่อเหลาปานเทพบุตรของชายหนุ่มรุ่นน้องด้วยความโหยหาลึกๆ ในใจ ผิวพรรณที่ดูสะอาดสะอ้าน ไหล่กว้างที่ดูแข็งแรง และท่าทางหยิ่งทะนงนั้นปลุกปั่นความต้องการในส่วนลึกของเธอให้ลุกโชน

“คืนนี้...ถ้าดิฉันหมดตัว... ขอวางเดิมพันด้วยเป็นอย่างอื่นได้มั้ยคะ...คุณคีรินทร์” เธอส่งสายตาเชิญชวนอย่างปิดไม่มิด และสิ่งที่คิดเอาไว้คือลูกสาวที่แสนสวยของตัวเอง

“เสียใจครับคุณมลฤดี ผมรับแค่เงินสดเท่านั้นครับ” คีรินทร์ยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบตัดบทในสิ่งที่สาวใหญ่กำลังจะเสนอ

เพียงไม่กี่ตวัดไพ่ เงินที่มลฤดีพกมาเพียงเล็กน้อยก็ถูกคีรินทร์กวาดไปจนเกลี้ยง ทว่าแทนที่จะโกรธแค้น เธอกลับมองเขาด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มหลงใหลในอำนาจและเสน่ห์ที่ล้นเหลือ

‘มะรืนนี้ถ้าคุณประมูลลูกสาวฉันได้ มันจะเป็นอย่างไรกันน้า...’ มลฤดีคิดในใจด้วยอารมณ์ที่ปั่นป่วน แม้คีรินทร์จะแสดงท่าทีเฉยชาอย่างชัดเจน แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เธออยากให้เขาเป็นคนที่ชนะการประมูลพรหมจรรย์ของลูกสาวเธอ

มลฤดีมั่นใจว่าความใสซื่อและพรหมจรรย์ของโอปอล ที่จะสามารถดึงดูดคาสโนวาหนุ่มคนนี้ได้ไม่ยาก และเมื่อนั้น... เธอก็จะใช้ลูกเลี้ยงเป็นสะพานเชื่อมโยงตัวเองเข้าสู่กองเงินกองทองของเขาอย่างถาวร

ท่ามกลางบรรยากาศสลัวของโถงทางเดินกาสิโน มลฤดีก้าวตามคีรินทร์ออกมาด้วยท่าทีประจบสอพลอ สายตาของเธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างใต้ชุดสูทเนี้ยบกริบของชายหนุ่มด้วยความหลงใหล เธอรู้ดีว่าหากโอปอลคว้าชายคนนี้มาเป็นคู่ครอง หนี้สินมหาศาลและความลำบากทั้งปวงจะต้องมลายหายไปในพริบตา

“กู้ยืมเงินบริษัทของคุณคีรินทร์มาตั้งนาน แต่เพิ่งได้เห็นตัวจริงคุณก็วันนี้เองนะคะ”

“ยังไงงานการกุศลมะรืนนี้ ต้องขอเชิญคุณคีรินทร์ด้วยนะคะ พอดีว่าน้องโอปอลลูกสาวของดิฉันจะขึ้นประมูลเป็นแกรนด์ฟินาเล่ของงาน” มลฤดีขยับเข้าไปกระซิบใกล้ๆ ราวกับจะบอกความลับสุดยอด แววตาของเธอฉายความละโมบออกมาอย่างปิดไม่มิด

“นี่ไม่ได้บอกใครเลยนะคะ กลัวจะผิดกฎ แต่สำหรับคุณคีรินทร์... ฉันบอกเป็นกรณีพิเศษค่ะ”

“อ่าว!!..เหรอครับ แหม่!..ผมนี่ช่างโชคดีจังเลยนะครับ” คีรินทร์แกล้งทำเสียงตกใจทั้งที่รู้อยู่เต็มอก แววตานั้นสุขุมเยือกเย็น แต่กลับนึกสนุกที่ได้เห็นธาตุแท้ของคนตรงหน้า

“ระวังแม่งานอย่างคุณหญิงอรุณรัศมี จะโกรธเอานะครับ ที่เอาความลับของสมาคมมาบอกผมแบบนี้” เขาเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่กลัวหรอกค่ะ! รายนั้นน่ะเหรอจะกล้าโกรธ” มลฤดีแค่นยิ้มหยัน เชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัวข่มเพื่อน

“นึกว่าจะรวยจริงที่ไหนได้... ก็กรอบจนแทบจะถังแตกเหมือนดิฉันนี่แหละค่ะ”

มลฤดีคิดในใจด้วยความริษยาแกมดูแคลนว่า ถ้าคุณหญิงอรุณรัศมีมั่งมีจริงอย่างที่สร้างภาพไว้ ป่านนี้คงยอมให้ภาคินคบกับโอปอลแบบเชิดหน้าชูตา และยกหนี้หลายล้านให้เธอไปนานแล้ว ไม่ต้องมาตั้งหน้าตั้งตาเปิดประมูลเพื่อขูดรีดเอาเปอร์เซ็นต์กับลูกสาวเธอแบบนี้หรอก

คีรินทร์ลอบยิ้มเยาะในใจ เขาพอจะรู้ระแคะระคายมาบ้างว่าตระกูลของคุณหญิงอรุณรัศมีเริ่มสั่นคลอน ทรัพย์สมบัติที่สามีทิ้งไว้ให้ถูกลูกชายผลาญไปกับการพนันอบายมุขและผู้หญิงจนเหลือแต่เปลือก

“จริงเหรอครับเนี่ย... ผมก็นึกว่าคุณหญิงท่านจะมั่งคั่งกว่านี้เสียอีก” คีรินทร์แสร้งทอดเสียงสงสาร

“โอย... อย่าไปเชื่อภาพลักษณ์จอมปลอมนั่นเลยค่ะคุณคีรินทร์” มลฤดีรีบจีบปากจีบคอเล่า สายตาของเธอเหลือบเห็นโอปอลที่กำลังเดินเข้ามา ก่อนจะวางแผนทำให้ทั้งสองได้เจอกัน แล้วพยายามยื้อเวลาให้คีรินทร์อยู่คุยต่อ

“ดิฉันหวังว่าคุณคีรินทร์จะเอ็นดูลูกสาวดิฉันนะคะ น้องโอปอลลูกสาวดิฉันเธอยังไม่เคยผ่านมือใครเลยสักคน... ถ้าได้คนเก่งๆ และใจป้ำอย่างคุณมาดูแล ดิฉันก็คงหมดห่วงค่ะ”

คำพูดของมลฤดีเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า เธอไม่ได้แค่อยากขายพรหมจรรย์ของลูกสาว แต่เธออยากให้คีรินทร์ติดใจโอปอลจนถึงขั้นเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นเรื่องเป็นราว เพราะนั่นหมายถึงขุมทรัพย์มหาศาลที่จะเลี้ยงชีวิตเธอไปตลอด

คีรินทร์ยังไม่ทันได้ตอบรับ โอปอลก็เดินมาถึงพอดี วินาทีที่ดวงตาคู่สวยของโอปอลปะทะเข้ากับสายตาคมกริบของคีรินทร์ โลกทั้งใบของเด็กสาวก็แทบจะหยุดหมุน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงก่อนจะรัวจังหวะถี่กระชั้น ราวกับมีกระแสไฟฟ้าสายหนึ่งแล่นพล่านจากปลางเท้าขึ้นมาถึงทรวงอก

เขาดูแตกต่างจากผู้ชายทุกคนที่เธอเคยพบมาในชีวิต... ไม่ใช่แค่ใบหน้าคมเข้มราวกับเทพบุตร แต่มันคือออร่าบางอย่างที่แผ่ออกมาจนเป็นเสน่ห์ที่น่าหลงใหลและยากจะถอนสายตา

“นี่ลูกสาวดิฉันเองค่ะ คุณคีรินทร์... น้องโอปอล...สวัสดีพี่เค้าสิลูก” มลฤดีรีบแนะนำลูกสาวทันทีตามแผนด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอ

“สวัสดีค่ะ... คุณคีรินทร์” โอปอลเอ่ยเสียงเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาคมนั้นด้วยความประหม่าอาย ความรู้สึกร้อนผ่าวลามเลียไปทั่วพวงแก้มใส เมื่อสัมผัสได้ว่าสายตาของเขากำลังกวาดมองเธออย่างพินิจพิจารณา

“โอปอล!!! เรียกคุณได้ไงกัน...หือ!!! เรียกพี่สิลูก..” มลฤดีตวาดลูกเลี้ยงสาวเบาๆ

“ค่ะ... พี่คีรินทร์” โอปอลฝืนขยับริมฝีปากเรียกเขาตามที่แม่บอก แต่หัวใจเธอกลับยิ่งสั่นไหวอย่างรุนแรง ความร้อนรุ่มแล่นขึ้นสู่ใบหน้าจนร้อนผ่าวไปถึงใบหู มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่รุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ ที่เธอเคยเป็น

“สวัสดีครับ... น้องโอปอล” เสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์ดังกังวานนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกอ่อนระทวย

“ยังไงพี่ขอตัวก่อนนะครับน้องโอปอล” คีรินทร์รีบเอ่ยคำลา

“ค่ะ... พี่คีรินทร์” โอปอลตอบพลางมองเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ความประทับใจแรกที่รุนแรงราวกับพรหมลิขิต

“ผมไปก่อนนะครับคุณมลฤดี” เขาหันมาบอกมารดาของเธอ หญิงสูงวัยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะคุณคีรินทร์ แล้วก็อย่าลืมมะรืนนี้นะคะ” มลฤดีรีบย้ำแววตาเป็นประกาย

โอปอลมองตามแผ่นหลังกว้าง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความทรงจำที่ตราตรึง และความโหยหาที่เธอเองก็ยังไม่กล้ายอมรับว่าเธอเองนั้นหลงเสน่ห์ของเขาแล้ว

บรรยากาศภายในรถยนต์สปอร์ตคันหรูของโอปอลที่กำลังมุ่งหน้ากลับบ้านเต็มไปด้วยความเงียบงัน ก่อนที่โอปอลจะโพล่งออกมาด้วยความสับสน หัวใจเธอยังคงเต้นแรงไม่หาย ทุกครั้งที่หลับตา ภาพใบหน้าคมเข้มและนัยน์ตาเยือกเย็นทรงเสน่ห์ของคีรินทร์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

“ไหนแม่บอกว่า แค่จะแวะหาคุณหญิงเค้า แล้วทำไมไปเล่นไพ่กับพี่คีรินทร์เค้าได้ล่ะคะ” โอปอลถามมารดาทันที ด้วยความอยากรู้จักชายหนุ่มที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเมื่อสักครู่ มิใช่เพียงเพราะอยากตำหนิมารดาที่แอบเล่นไพ่

“แม่แค่ช่วยกู้หน้าให้คุณหญิงน่ะสิ ก็เล่นเสียให้คุณคีรินทร์ไปตั้งหลายสิบล้าน!” มลฤดีตอบพลางถอนหายใจทิ้งอย่างนึกเสียดายเงินแทนคุณหญิง แต่ก็รู้สึกสมน้ำหน้าอยู่ไม่น้อย

“จริงเหรอคะแม่!!!” เด็กสาวเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“จริงสิ คืนนี้คุณหญิงเสียเยอะเลย นี่แม่แค่ลงไปแค่ตาเดียวเอง ก็ยังแพ้คุณคีรินทร์เค้าราบคาบ” มลฤดีหันไปมองลูกสาวที่กำลังขับรถอยู่

“แม่จะบอกอะไรให้... คุณคีรินทร์เนี่ยเค้าเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงที่เล่นหุ้นจนรวย จับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมด เมื่อคราวที่แล้วเขาก็เพิ่งควักเงินสามสิบล้านประมูลผู้หญิงคนหนึ่งไปแบบหน้าตาเฉย ไม่มีใครกล้าสู้ราคาสักคน!”