ตอนที่5 หนักหน่วง

ตอนที่5 หนักหน่วง

ปั่ก! ๆ ๆ

“อ๊ะ ๆ ๆ คุณเตเจ็บค่ะ!” เสียงร้องครางของรรินดังขึ้นบอกคนบนร่างตัวเองที่สาดใส่เธออย่างไม่หยุดหย่อนอย่างทุกคืน

ฟังไม่ผิดหรอกนี่ก็ร่วมอาทิตย์แล้วที่แม้เขาจะรู้ว่าเธอท้องแต่ทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด เขายังคงสาดใส่เธอทุกค่ำคืนอย่างหนักหน่วงเหมือนเดิม คำพูดที่แสนห่วงใย ความใส่ใจที่คอยพร่ำถามว่าทนได้ไหมแต่จังหวะกลับไม่เคยลดน้อยลง น้ำหนักไม่เคยผ่อนเบาลง นี่นับว่าเป็นโชคดีแค่ไหนกันที่ทุกครั้งมีเพียงของเหลวสีขาวขุ่นไร้สีเลือดปนออกมา

“ฉันใกล้แล้ว...” เสียงบอกเล่าที่แหบพร่าอบอุ่นดังขึ้นก่อนจะสาวเอวสอบของตัวเองเข้าออกหนัก ๆ และปลดปล่อยออกมาในที่สุดพร้อมกับมอบจูบอ่อนโยนที่หน้าผากมนของเธอเป็นการปลอบโยนเหมือนทุกครั้ง “นอนพักเถอะ”

สุดท้ายรรินก็ถูกดึงไปกอดรัดและก็หลับไปในอ้อมกอดของเขาอย่างทุกคืน

...

“คุณเต” เสียงหวานเรียกสามีตัวเองขึ้นหลังจากเขาเดินเข้าบ้านมาในช่วงหัวค่ำของวันตามที่เขาบอกมาแล้วว่าวันนี้กลับช้ากว่าปกติถ้าหิวให้กินข้าวก่อนเลย

“กินข้าวเย็นหรือยัง” เตโชถามหญิงสาวตรงหน้าขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มีความห่วงใยอยู่ในนั้น

“ยังค่ะ” แม้ช่วงนี้เธอจะหิวบ่อยกว่าเมื่อก่อนแต่เธอก็จะรอกินข้าวกับเข้าทุกวันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“ไปกินได้แล้ว” ร่างสูงพูดจบก็ก้าวเข้ามาใกล้เธอกุมมือบางของเธอแล้วพาเดินไปยังโต๊ะอาหาร

“.....” รรินมองฝ่ามือใหญ่ที่กอบกุมมือของเธอจนแทบมองไม่เห็นมือของเธอ ขนาดที่ต่างกันทำให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเขาอย่างง่ายดาย เพราะแบบนี้ใช่ไหมที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมาให้ผู้ชายปกป้องผู้หญิง

ดูอบอุ่นจัง

เมื่อทั้งสองเดินมานั่งแม่บ้านที่รู้หน้าที่ของตัวเองก็รีบยกอาหารมาวางที่โต๊ะก่อนจะล่าถอยออกไปให้พื้นที่กับผู้เป็นนาย สามีภรรยาที่นั่งตรงข้ามกับกันและต่างฝ่ายต่างลงมือทานอาหารจานของตัวเองโดยไม่ได้พูดคุยอะไรกัน แต่ก็ไม่ได้มีความอึดอัดเลยสักนิด กระทั่งมื้ออาหารจบลง

“น้ำผึ้ง” เตโชเอ่ยปากเรียกแม่บ้านของตัวเองขึ้นพร้อมกับหญิงสาววัยสี่ไล่ ๆ กับเตโชรีบเดินออกมา

“ค่ะ”

“เดี๋ยวสองทุ่มต้มยานี้แล้วกรองเอาแต่น้ำยกไปเสิร์ฟให้คุณผู้หญิงที่ห้องนั่งเล่นด้วย” เตโชบอกพร้อมกับยื่นถุงในมือส่งไปให้แม่บ้านสาวตรงหน้า

“ค่ะ” น้ำผึ้งรับถุงรับคำแล้วตามหน้าที่

“ยาอะไรเหรอคะ” รรินถามขึ้นหลังจากถูกเตโชจูงมือพาลุกเดินออกจากโต๊ะกินข้าว

“ยาบำรุงแผนโบราณกินรอระหว่างที่ยังไม่ได้ไปฝากครรภ์” เตโชบอกให้เธอรู้ถึงตัวยาที่เขาหามาให้

“อ๋อ” รรินตอบรับสั้น ๆ อย่างไม่ได้สงสัยอะไรเพราะตอนนี้เธอยังไม่ได้ไปฝากครรภ์ เตโชบอกว่าจะพาไปอีกสามอาทิตย์ข้างหน้าที่นับตั้งแต่วันแรกของการมีสัมพันธ์ของเธอและเขาก็จะครบสามเดือนพอดี

เขาพาเธอมานั่งเล่นย่อยอาหารเพื่อรอเวลาดื่มยาที่ผ่านไปไม่กี่สิบนาทีก็ถูกยกมาเสิร์ฟให้ ตัวยาเป็นน้ำสีอำพันแต่เพราะเป็นสมุนไพรกลิ่นเลยค่อนข้างแรงไม่น้อยจนเดาความขมไม่ได้เลยสักนิด แต่พอรู้ว่าเป็นยาบำรุงครรภ์ทำให้รรินไม่ได้คิดอะไรมากและยกมาเป่าก่อนจะค่อย ๆ จิบมันเข้าไปจนหมดแก้ว

“ขึ้นห้องกันเถอะ” เมื่อเตโชเห็นว่าเธอดื่มยาหมดแล้วก็ชวนเธอขึ้นห้องนอนไปอย่างไม่รอช้า พาเธอขึ้นมาถึงก็ผลักเธอชิดผนังห้องและมอบจูบหนัก ๆ ให้กับเธออย่างร้อนแรงก่อนจะถึงทึ้งเสื้อผ้าของเธอออกจากร่างกายและต้อนเธอเข้าห้องน้ำไป

การอาบน้ำกินเวลามากกว่าครึ่งชั่วโมงถึงได้ออกมา เขาอุ้มเธอมาวางไว้บนเตียงโดยไม่มีใครได้สวมใส่เสื้อผ้าและขึ้นเตียงไปนอนกกกอดเธอไว้ในอ้อมกอด นอนหลับตาพริ้มจนผ่านประมาณยี่สิบนาทีได้เขาก็ขึ้นทาบทับเธออีกครั้งพร้อมกับสาดใส่ความหนักหน่วงใส่เธออีกรอบ สาดใส่ไปพักใหญ่ก็เห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไป

“ริน ปะ...ปวดท้องค่ะ”