ตอนที่4 เธอรักฉันได้ไหม

ตอนที่4 เธอรักฉันได้ไหม

“หึ! ดีแล้วล่ะที่เธอท้องได้เร็วขนาดนี้ เพราะถ้าพูดไปอายุฉันก็ไม่ได้น้อยแล้ว มีลูกตอนนี้เป็นเรื่องน่ายินดีจะตาย”

สายตาและสีหน้าที่คาดเดาไม่ออกของเตโชก่อนหน้านี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มและคำยินดีอย่างที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรก

“คุณเต รู้สึกยังไงคะ” แต่รรินกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้องทำให้เธออดไม่ได้ที่จะถามออกมาอย่างต้องการรู้ความรู้สึกของเขาจริง ๆ

“มานั่งนี่สิ” เตโชยังไม่ตอบแต่กลับเรียกรรินขึ้นแทน

“.....” รรินลุกไปนั่งข้าง ๆ ของเตโชอย่างที่เขาเรียกโดยไม่ได้พูดอะไรมองสบตาเขาที่เหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง

“เกือบสองเดือนที่อยู่ด้วยกันมา เธอรู้สึกยังไงกับฉัน” เตโชเป็นฝ่ายถามเธอขึ้น

“รู้สึกดีค่ะ” รรินก็ตอบออกไปอย่างไม่ได้ปิดบังต่อความรู้สึกของตัวเอง

“รู้สึกดีนี่ หมายถึงชอบหรือว่ารักได้หรือเปล่า” เตโชยังถามถึงคำตอบเธออีกครั้งเพื่อความชัดเจน

“ชอบค่ะ ส่วนรักนั้น...” รรินเงียบก่อนจะใช้ความคิดอย่างที่เธอก็ไม่มั่นใจว่าระยะเวลาและความรู้สึกของเธอตอนนี้มันจะเรียกว่ารักได้หรือยัง

“ถ้าฉันมีคนอื่น เธอจะเสียใจไหม” เตโชที่เห็นเธอเงียบก็ถามขึ้นพร้อมกับมองกดดันเธอให้เธอตอบ

“เสียใจค่ะ” รรินมองหน้าเขาแล้วตอบออกมาอย่างที่คิดตามพร้อมกับความรู้สึกที่ผุดขึ้นมา

“ถ้าฉันไม่สนใจไยดีเธอ เธอจะน้อยใจไหม” เตโชถามขึ้นอีกครั้งมองเธออย่างต้องการคำตอบ

“น้อยใจค่ะ” เหมือนเดิมที่รรินคิดตามคำถามแล้วเกิดความรู้สึกให้เธอตอบออกไป

“แล้วเธออยากหย่าและแยกกันอยู่กับฉันไหม” แล้วเตโชก็ถามขึ้นอีกคำถาม

“ไม่ค่ะ” รรินคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกไปอย่างที่ใจของเธอมันกำลังบอกในตอนนี้

แม้จะยังไม่เต็มสองเดือนด้วยซ้ำที่เธอเข้ามาอยู่กินกับเขาในฐานะสามีภรรยา แต่สองเดือนที่เห็นหน้าเขาทุกวันเป็นคนแรกที่เจอตอนตื่นและคนสุดท้ายที่เจอก่อนหลับ ความใกล้ชิดและการปฏิบัติต่อกันเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบสามีภรรยา มันทำให้เธอเกิดความคุ้นเคยกับเขา เคยชินที่มีเขา พอลองคิดว่าถ้าต้องหย่าและแยกกันอยู่กับเขาตอนนี้ หากเลือกได้ก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

“นั่นแหละ คือเธอกำลังรักฉัน” แล้วเตโชก็บอกให้เธอได้เข้าใจว่าที่เขาถามเพราะอะไร และคำตอบของเธอมันหมายถึงอะไร

“รักเหรอคะ” รรินถามกลับอย่างแผ่วเบากับคำตอบที่เขาบอกเธอ คำตอบที่พอเธอได้ยินคำบอกเธอมันไม่ได้ทำให้ปฏิเสธเลยสักนิด แม้จะยังรู้สึกลังเลและสับสนเล็กน้อยก็ตาม แต่ทำไมใจของเธอไม่คิดจะแย้งและยังรู้สึกยินดีกับคำพูดนี้ของเขา

หรือว่าเธอจะรักเขาแล้วจริง ๆ

“แล้วใครบ้างจะไม่อยากอยู่กับคนที่ตัวเองรัก โดยเฉพาะคนที่ขึ้นชื่อว่าสามีภรรยาของตัวเองน่ะ” เตโชยกมือขึ้นวางบนหัวของเธออย่างอ่อนโยนแล้วบอกให้เธอเข้าใจ

“.....” รรินไม่ได้ตอบแต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวและเปล่งสีระเรื่อออกมา

“อย่าลืมสิว่าเราใช้เวลาอยู่ด้วยกันเท่ากัน เพราะฉะนั้นเธอรู้สึกได้ ฉันก็รู้สึกได้เหมือนกัน” แล้วเตโชก็บอกเธอออกไปด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนเดิมอีกครั้ง บอกให้เธอรู้ว่าเขาก็แค่คน ๆ หนึ่งที่มีความรู้สึกทุกอย่างได้เหมือเธอ รัก โลภ โกรธ หลง

แต่จะเป็นความรู้สึกไหนมากน้อยกว่ากันนั้น...

“.....” รรินยกยิ้มออกมาอย่างรู้สึกไม่น้อย แต่มีใครบ้างจะไม่รู้สึกดีเวลาได้ยินสามีตัวเองกำลังบอกความรู้สึกของเขาออกมาและเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่มีเหมือนกัน ใคร ๆ ก็ชอบที่จะถูกรักถูกชอบกันทั้งนั้นแหละ

“เพราะฉะนั้นที่เธอถามว่าฉันรู้สึกยังไงน่ะ ฉันบอกไปแล้วว่าเป็นเรื่องน่ายินดี” เตโชตอบคำถามที่เธอถามค้างไว้ตอนแรกออกไปให้เธอได้รับรู้หลังจากแลกเปลี่ยนความรู้สึกอื่น ๆ ต่อกันแล้ว

“.....” รรินได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มกว้างกว่าเดิมเพราะคำตอบนี้มันทำให้เธอสบายใจได้ไม่น้อยกับการเป็นแม่ในตอนที่ไม่พร้อม แต่ในเมื่อพ่อของลูกพร้อม สามียินดี ความรู้สึกไมดีทุกอย่างก็เบาลงไม่น้อย เบาจนแทบหายไปหมด

“ถ้านับตามวันเวลาและติดตั้งแต่ครั้งแรกตอนนี้น่าจะยังไม่ถึงสองเดือน งั้นเรื่องนี้เธออย่าพึ่งบอกใครล่ะ” เตโชพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นมาเล็กน้อยบอกให้รรินได้รับรู้

“ทำไมเหรอคะ” รรินถามอย่างไม่เข้าใจ

“บ้านฉันถือเคล็ดน่ะ ถ้ายังไม่พ้นสามเดือนแรกไม่ควรเปิดเผยและแสดงความยินดีกับเรื่องนี้” เตโชอธิบายออกมาให้รรินได้เข้าใจถึงการสั่งห้ามของเขา

“อ๋อ” รรินได้ยินแบบนั้นก็ตอบรับอย่างไม่ได้คิดอะไรเพราะเรื่องของความเชื่อเป็นเรื่องที่ดูถูกกันไม่ได้อีกอย่างเธอก็เคยได้ยินเรื่องความเชื่ออะไรพวกนี้มาเหมือนกัน

“ยังไงช่วงนี้ก็ดูแลตัวเองให้ดี ทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจ เข้าใจหรือเปล่า” เตโชย้ำเตือนภรรยาตัวเองออกมาอย่างห่วงใยไม่น้อย

“ค่ะ” รรินยิ้มหวานตอบรับเขาอย่างรู้หน้าที่ตัวเองดีนั่นทำให้เธอได้รับรอยยิ้มของเตโชกลับไปคืนเช่นกัน

เพียงแต่

“อ๊ะ ๆ ๆ คุณเตเบา ๆ ค่ะ!” เสียงร้องครางของรรินดังขึ้นกลางดึกก่อนเวลาเข้านอนแต่คนที่ได้ชื่อว่ามีกลับผลักเธอลงเตียงและสาดใส่ความเป็นชายแข็งใหญ่เข้าใส่ร่างกายของเธออย่างรุนแรงเหมือนทุกครั้ง

“เธอก็รู้ว่าฉันเบาไม่ไหว” เสียงแหบพร่าดังขึ้นบอกเธอโดยที่เอวยังทำหน้าที่ของมันไม่หยุด ซ้ำยังรุนแรงและหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ

“คุณเต อ๊ะ! รินท้องอยู่นะคะ!” รรินพยายามร้องบอกสามีตัวเองขึ้นให้เขาจำได้ว่าเธอท้องอยู่ เขาก็พูดเองว่าช่วงนี้เป็นช่วงอันตรายแต่ทำไมเขายังทำรุนแรงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“ฉันรู้ ระวังอยู่นี่ไง” เตโชตอบกลับออกมาอย่างดีแต่คำพูดกับการกระทำของเขาดูสวนทางกันไม่น้อยเลย คำว่าระวังที่ไม่ลดละความหนักหน่วงนั่นคืออะไรกันนะ

“รินจุก อ๊ะ! อ๊า ๆ ๆ” รรินได้แต่ร้องบอกเขาอย่างร้อนรนและเจ็บแสบกับสัมผัสที่เขามอบให้ไม่น้อย แต่เธอก็ทำได้เพียงรองรับอย่างไม่สามารถผลักไสเขาออกห่างตัวได้

“ใกล้แล้ว ทนหน่อย” เสียงแหบพร่าดังขึ้นบอกเธอก่อนจะสาวเอวสอบของตัวเองเข้าออกอย่างหนักหน่วงดิบเถื่อนกระทั่งปลดปล่อยออกมาในที่สุด “อ่า!”

“.....” รรินนอนหอบหายใจกับสัมผัส และเมื่อเขาผละออกเธอรีบลุกขึ้นมองกลางกายของตัวเองที่มีของเหลวไหลออกมา แต่ยังดีที่มันไม่ใช่ของเหลวสีแดงแต่เป็นเพียงน้ำขาวขุ่นของเขาเท่านั้น

“ฉันรู้ว่าอะไรควรไม่ควร เธอไม่ต้องร้อนใจไป”