ตอนที่3 ท้อง

ตอนที่3 ท้อง

“อ้วก! อ้วก!” เสียงอาเจียนโฮกฮากดังขึ้นในยามเช้าปลุกให้คนใกล้ตื่นได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับคิ้วเข้มขมวดขึ้น

เตโชลุกจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำในห้องนอนของตัวเองแนบหูฟังที่ประตูห้องน้ำก่อนจะได้ยินเสียงทุกอย่างชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

ก๊อก ๆ ๆ

“เป็นอะไร” เตโชเคาะประตูห้องน้ำก่อนจะถามคนด้านในขึ้น

“คลื่นไส้นิดหน่อยค่ะ” ผ่านไปครู่หนึ่งหลังจากเสียงน้ำดังขึ้นประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกับรรินที่ตอบเขากลับไปอย่างที่รู้สึก

“เมื่อคืนก็เห็นปกติดีนี่” เตโชพูดอย่างสงสัยเพราะก่อนนอนเธอก็ยังปกติดีทุกอย่าง ดีจนสามารถรองรับความดิบเถื่อนของเขาได้ทำไมตื่นมาอาเจียนหนักแบบนี้

“รินไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้ว” รรินตอบกลับอย่างที่รู้เพราะตอนนี้เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหน แค่รู้สึกคลื่นไส้อยากอ้วก พออ้วกก็รู้สึกดีขึ้น

“ไม่เป็นไรก็ดี เธอต้องดูแลตัวเองดีแล้ว” เตโชได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

“.....” รินรอยิ้มรับคำพูดของสามีก่อนจะก้าวออกจากห้องน้ำเพื่อให้เขาได้อาบน้ำก่อนเนื่องจากเขาต้องออกไปทำงานต่างกับเธอที่อยู่บ้าน

เตโชก็รู้หน้าที่ตัวเองเหมือนกันจึงก้าวเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัวโดยที่รรินก็เดินอ้อมมาหยิบเสื้อผ้าเตรียมไว้ให้กับเขาก่อนจะออกไปนั่งที่เตียงกว้างอยู่กับความหนึ่งของตัวเอง

หลังจากเตโชออกจากบ้านไปก็เหลือรรินที่อยู่บ้านเหมือนทุกวัน เธอเลือกจะกดสั่งบางอย่างในแอปพลิเคชันทางโทรศัพท์กระทั่งมีของมาส่งหน้าบ้านจึงเดินออกไปเอาและกลับเข้ามาขึ้นห้องนอนไป

หญิงสาวจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็รอเพียงเวลาเท่านั้น เวลาที่ไม่กี่วินาทีก็เริ่มปรากฏผลของมันอย่างชัดเจน

แถบแดงสองขีดปรากฏตรงหน้าของเธอในแท่งตรวจครรภ์กำลังบอกให้เธอรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ ตั้งครรภ์หลังจากแต่งงานได้เกือบสองเดือนโดยตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่แรกจนถึงปัจจุบันทั้งตัวเธอและเขาก็ไม่เคยป้องกันเลยสักครั้ง

ไม่ใช่ว่าเธอปล่อยปละละเลย ไม่ใช่ว่าเธออยากเป็นแม่คนในวัยยี่สิบห้าและสามีที่ยังไม่รู้จักกันดีพอแม้จะรู้สึกดีกับเขาขึ้นเรื่อย ๆ จากการใกล้ชิดและสถานะที่กอดรัดเธอกับเขาไว้ แต่ที่เธอเลือกจะไม่ป้องกันตัวเองนั่นก็เพราะข้อตกลงที่เธอต้องแลกเปลี่ยนกับทางบ้านของเขาอย่างที่เคยบอกไปตั้งแต่แรกแล้ว ทายาท

“ทั้งที่ไม่พร้อมสักนิด ฉันจะทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีแค่ไหนกันนะ” รรินพูดกับตัวเองพร้อมกับยกมือลูบหน้าท้องเบนราบที่ตอนนี้กำลังก่อเกิดสิ่งมีชีวิตหนึ่งขึ้นมา

จะบอกว่าไม่คิดป้องกันก็ถูก แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอก็แทบไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้เหมือนกัน ไม่ได้จดจ่ออยู่กับคำว่าท้องจนหลงลืมผลที่จะตามมาแบบนี้

หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างปลดปล่อยความคิดมากของตัวเองออกมาและคิดในแง่ดีว่ามันเป็นสิ่งที่ทางครอบครัวสามีต้องการอยู่แล้ว และสามีเธอเองก็คงต้องการไม่แพ้กันไม่อย่างนั้นเขาคงคิดป้องกันและให้เธอป้องกันไปตั้งแต่แรก ในเมื่อตอนนี้ผลก็เป็นแบบนี้แล้ว ในเมื่อเธอกับเขาก็อยู่กันฉันท์สามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมารยแล้ว ก็คงไม่มีอะไรที่ต้องคิดมาก หน้าที่ของเธอหลังจากนี้ก็แค่ปรับความคิดของตัวเองและเตรียมพร้อมกับคำว่าแม่ที่จะต้องทำให้ดีที่สุด

เธอกลับลงไปข้างล่างอีกครั้งเพื่อหากิจกรรมเบา ๆ และผ่อนคลายทำและเฝ้ารอสามีเลิกงานเพื่อบอกเรื่องนี้กับเขาอีกทั้งอดคิดไม่ได้เลยว่าสีหน้าของเขาจะเป็นยังไงนะหากรู้เรื่องนี้ พอคิดไปแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

...

เวลาช่วงเดิมเหมือนทุก ๆ วันที่เตโชเลิกงานกลับถึงบ้าน ร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมกับรรินที่ลุกออกไปรับเขาที่ประตูบ้านรับสูทจากเขามาถือและเดินเคียงข้างเขาเข้ามาในบ้านโดยไม่ได้พูดอะไรกระทั่งเขานั่งลงที่โซฟาพร้อมกับน้ำเย็นที่ถูกยกมาเสิร์ฟจากแม่บ้านและเหลือเขากับเธอสองคนเหมือนเดิม

“เหนื่อยไหมคะ” รรินเริ่มเกริ่นถามออกไปตามมารยาท

“นิดหน่อย...แล้วเธอล่ะเป็นยังไงอ้วกอีกไหม” เตโชตอบพร้อมถามถึงอาการของเธอออกมา

“ไม่ค่ะ...” รรินตอบออกมาก่อนจะถูกความตื่นเต้นกัดกินความรู้สึกของเธอจนหัวใจเต้นระรัวถึงได้ตัดสินใจบอกเขาออกไป “รินท้องค่ะ”

“ท้อง?” น้ำเสียงที่เหมือนจะสงสัย เหมือนจะไม่อยากเชื่อของเตโชดังขึ้นถามเธอออกไปอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

“ค่ะ เมื่อเช้าที่อ้วกน่าจะเพราะแพ้ท้อง” รรินตอบพร้อมกับมองหน้าดูปฏิกิริยาของเขาที่ดูเหมือนไม่ยินดียินร้ายกับคำบอกเล่าของเธอเลยสักนิด

“ฉันคิดว่าที่ผ่านมาเธอป้องกันตัวเองซะอีก” เหมือนจะเป็นประโยคทั่วไปแต่มันทำให้คนฟังรู้สึกราวกับถูกสงสัยและถูกถามไปในตัว

“เพราะคุณพ่อคุณเตบอกว่ารินต้องมีลูกทันที รินก็เลยไม่เคยได้ป้องกันค่ะ” แล้วเธอก็บอกออกไปอย่างไม่ได้ปิดบัง บอกพร้อมกับมองเขาอย่างรู้สึกบอกไม่ถูกกับสถานการณ์ตอนนี้

“ฉันรู้ว่าพ่อแม่ฉันต้องการอะไร แต่ฉันแค่ไม่คิดว่าเธอจะปล่อยทันทีทั้งที่ยังไม่รู้จักฉันดีพอ...” ร่างสูงที่ไขว่ห้างนั่งพิงโซฟาพูดออกมาก่อนจะกวาดสายตามามองสบตากับร่างบางด้านข้างแล้วถามออกไป “หรือว่าเธอคิดว่าตัวเองรู้จักฉันดีพอแล้วถึงปล่อยท้อง”

“.....” รรินชะงักเล็กน้อยกับสายตาและท่าทางของเขาที่เธอคาดเดาไม่ออก แต่มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีเท่าไหร่นักกับสายตาของเขาตอนนี้

“หึ! ดีแล้วล่ะที่เธอท้องได้เร็วขนาดนี้ เพราะถ้าพูดไปอายุฉันก็ไม่ได้น้อยแล้ว มีลูกตอนนี้เป็นเรื่องน่ายินดีจะตาย”