ตอนที่5 พนันกัน

ตอนที่5 พนันกัน

“อื้อ!” เสียงร้องท้วงดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่ยกเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบากแต่ก็หงุดหงิดไม่น้อยกับการถูกรุกล้ำทั้งที่เธอยังพักไม่หายเหนื่อยด้วยซ้ำ

สวบ!!

“โอ้ย!” ความช้ำและร้าวระบมจากความรุนแรงเมื่อคืนทำให้เธอร้องขึ้นอย่างรู้สึกเจ็บ

แต่เจ็บยังไงเขาก็ไม่ได้สนใจหรอก เมื่อหลอมรวมเป็นหนึ่งแล้วเขาก็ตอกอัดมันเข้ามาในทันที

ปึก! ปึก! ปึก!

“อ๊ะ ๆ ๆ อ๊า!” เปลือกตาที่ยกแทบไม่ขึ้นแต่ปากกลับส่งเสียงร้องครางออกมาไม่เป็นศัพท์ตามจังหวะตอกอัดนั่น

ไม่เพียงเอวสอบที่เคลื่อนไหวเข้าออกเพียงอย่างเดียว ฝ่ามือหนายังคงบีบเค้นไปทั่วร่างกายบอบช้ำของเธอไม่หยุด แม้ว่าเธอจะชอบความรุนแรงยังไงแต่เธอก็มีลิมิตของตัวเอง ไม่ใช่เจ็บปวดจนเกินความอดทนแล้วจะรับไหวและจะยังชอบมันอยู่

“อ่า พราว” เพราะความมืดภายในห้องที่ไม่มีแสงเล็ดลอดเข้ามาจนทำให้เขามองไม่เห็นใบหน้าของคนใต้ร่างหรือไม่รู้เพราะตั้งใจกันแน่ สุดท้ายครามก็ครางเรียกชื่อหญิงสาวอีกคนออกมาอย่างรู้สึกดี

“...!” มัสยาได้ยินแบบนั้นก็ชะงักนิ่งไปอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างง่ายดาย สุดท้ายเธอก็ดึงสติตัวเองกลับมาก่อนจะทำในสิ่งที่สมองสั่งการในทันที

เพี๊ยะ! ฝ่ามือบางยกขึ้นไปตบหน้าหล่อตามสัญชาตญาณอย่างไม่แน่ชัดต่อตำแหน่งเท่าไหร่นัก แต่หลังจากตบลงไปแล้วก็รู้ว่าโดนที่ใบหน้าเขานั่นแหละ ตบลงไปอย่างไม่พอใจกับสิ่งที่เขาทำ

“อยากตายเหรอ!” เสียงรอดไรฟันดังขึ้นอย่างไม่พอใจที่ถูกตบหน้าอย่างไม่เบาเลยสักนิด

“อยากกับใครก็ไปเอากับคนนั้น!....” มัสยาเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ “แต่ถ้าไม่มีปัญญาเอาได้ก็ไปหาคนอื่นมาเอาแทน!”

ก่อนจะออกแรงน้อยนิดของเธอผลักเขาออก แน่นอนว่าผลักเขาไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว

“ก็เอาอยู่นี่ไง เสนอตัวให้ฉันเองไม่ใช่เหรอ” ครามย้อนกลับไปในสิ่งที่เธอพูด ไปหาคนอื่นมาเอาแทน คนอื่นที่ว่าก็เธอนี่ไง

“ฉันเสนอตัวให้คุณ ไม่ได้เสนอตัวเป็นคนอื่นให้คุณ ปล่อย!!” เธอไม่เถียงหรอกว่าเมื่อคืนเป็นเธอที่เชิญชวนเขาเอง แต่เธอไปบอกเมื่อไหร่ว่าเป็นได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ รวมถึงเป็นผู้หญิงในใจให้เขามโนเพ้อพก

“แล้วจะให้ทำไงล่ะในเมื่อฉันไม่ปล่อยและจะเอาเธอเพื่อมโนถึงคนที่ฉันรัก”

ความเหนือกว่าของเรี่ยวแรงทำให้เขาเหนือกว่าทุกอย่างในตอนนี้ อย่างน้อยก็สามารถกักเก็บเธอไว้ใต้ร่างแล้วอัดกระแทกเธอต่อเนื่องพร้อมกับเอ่ยเรียกคนอื่นอย่างที่ไม่พอใจ

แต่ช่วยไม่ได้หรอกนะในเมื่อตลอดทั้งคืนเธอปากดีเอาแต่พูดคำพูดที่รู้ว่าเขาไม่พอใจออกมาอย่างสะใจ ตอนนี้ก็ถึงตาเขาแล้วเหมือนกัน คนมากศักดิ์ศรีอย่างเธอน่ะต้องโดนแบบนี้แหละ

ปึก ๆ ๆ ๆ

ปึก ๆ ๆ ๆ

“อ่า พราว พี่คิดถึง” ครามพูดจบอย่างเหนือกว่าก็ตอกอัดความแข็งชันของตัวเองเข้าไปอีกครั้งก่อนจะครางเสียงกระเซ่าเรียกชื่อผู้หญิงอีกคนออกมาอย่างไม่คิดจะหยุด

“.....” มัสยาเห็นการกระทำของเขาก็ทั้งรังเกียจและไม่พอใจเป็นที่สุด เธอเม้มปากแน่นฝืนทนความเจ็บไม่ส่งเสียงออกไปอย่างเกลียดชังแม้จะทรมานอย่างมากก็ตาม

“พราว ซี๊ด โคตรดีเลยพราว” ครามเห็นแบบนั้นกลับยิ่งสนุกไม่น้อยและส่งเสียงร้องครางเรียกหญิงสาวอีกคนออกมาไม่หยุด ตอกอัดความแข็งชันเข้าไปครั้งแล้วครั้งเล่า ปากหยักจูบซับต้นคอดูดเม้มเบา ๆ ไม่ได้ดิบเถื่อนเหมือนเมื่อคืนที่กำลังมีสัมพันธ์กับมัสยา

“.....” มัสยาเม้มปากแน่นจนห้อเลือดบีบจิกหมอนและผ้าปูที่นอนแน่นไม่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างทรมานปล่อยให้เขาทำต่ออย่างไม่มีอารมณ์ร่วม

แต่เสียงลมหายใจของเธอและเสียงหลุดลอดออกมาในลำคอที่ครามได้ยินมันทำให้เขารับรู้ถึงความอดกลั้นของเธออย่างมาก เขายกยิ้มร้ายขึ้นอย่างพอใจหยุดคำพูดทุกอย่างก่อนจะตอกอัดความแข็งชันเข้าออกอย่างดิบเถื่อนอีกครั้งนานสองนานและปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นใส่ร่องรักของเธอทุกหยาดหยดถึงได้ถอนตัวออกทิ้งตัวนอนลงข้าง ๆ เธออีกครั้งอย่างสุขสม

มัสยานอนหอบหายใจเหนื่อยล้าอย่างมากกับกิจกรรมที่เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนและได้พักอย่างไม่เต็มที่เลยสักนิด นอนนิ่ง ๆ แบบนั้นนานสองนานสุดท้ายก็ลุกขึ้นอย่างยากลำบากเพื่อไปชำระล้างร่างกายของตัวเองจะได้กลับไปพักผ่อนที่ห้องของเธอ

“คืนนี้มาหาฉันด้วยล่ะ” แล้วเสียงงัวเงียของครามก็ดังขึ้นสั่งหญิงสาวขึ้น

“ฝันเอาสิ!” มัสยาตอบกลับไปอย่างไม่แยแสเลยสักนิด

“ต้องฝันอีกเหรอ” ครามได้ยินแบบนั้นก็ขยับตัวเปิดโคมไฟหัวเตียงลุกขึ้นพิงหัวเตียงมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

“คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาสั่งฉัน” น้ำเสียงเย้ยหยันของมัสยาถามออกไปมองสบตากับร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว

“สรุปคือไม่มา?” ครามเลิกคิ้วถามหญิงสาวขึ้น

“น่าจะฉลาดพอเข้าใจคำพูดของฉันนะ” มัสยาตอบกลับกึ่งด่า

“เชื่อไหมว่าฉันทำให้เธอมาหาฉันได้ทุกครั้งที่ฉันต้องการ” แล้วน้ำเสียงร้ายกาจก็ดังขึ้นก่อนเขาจะลงจากเตียงเดินเข้าหาหญิงสาวจนเธอต้องก้าวถอยหลังไป

“เชื่อไหมว่าฉันไม่คิดจะฟังคำสั่งของคุณ” แม้ขาเรียวจะก้าวถอยหลังแต่ปากกลับไม่หยุดยอกย้อนกลับไปอย่างไม่ยอม

“งั้นมาพนันกัน”

ตุบ!