ตอนที่4 เก่งมากไม่ใช่เหรอ

ตอนที่4 เก่งมากไม่ใช่เหรอ

สวบบ!!

“กรี๊ด!!” มัสยากรีดร้องออกมาอย่างรู้สึกเจ็บไม่น้อยกับการอัดกระแทกเข้ามาอย่างดิบเถื่อนของเขา

เมื่อหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันได้ครามก็ปล่อยมือของเธอก่อนจะชันตัวตรงสองมือจับขาเรียวยกแยกออกจากกันกว้างกว่าเดิมและสาดใส่ท่อนเอ็นใหญ่เข้าไปในทันทีอย่างไม่รอช้าหรือรอให้เธอปรับตัว

ปึก! ปึก! ปึก!

“อ๊ะ ๆ ๆ” มัสยาที่ปรับลมหายใจอยู่ครู่เดียวก็ต้องร้องครางขึ้นอย่างหนักกับจังหวะของเขาที่เหมือนไปโกรธใครมาแต่มาลงที่เธอ

แน่ล่ะเธอรู้ว่าเขาโกรธใครและหนึ่งในนั้นก็คือเธอด้วยนี่แหละที่เขาไม่พอใจ สุดท้ายเธอก็ต้องรองรับความรุนแรงจากเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ฉันไม่ใช่เมียคุณที่หนีไปมีชู้นะถึงมารุนแรงใส่ฉันแบบนี้!” แต่ปากเล็ก ๆ นั่นกลับไม่คิดให้มากก่อนพูดออกไป และดันพูดได้ถูกประเด็นจี้จุดกลางใจของเขาอย่างตรงกลางปล้องเลยทีเดียว

พรึ่บ! ร่างบางถูกจับพลิกหน้าคว่ำลงกับโซฟาและถูกกระชากดึงให้สะโพกผายเข้ามาใกล้กับเขามากขึ้นก่อนจะส่งความเป็นชายแข็งชันเข้าไปอีกครั้งอย่างแรง

สวบบ!!

“อ๊า!!” มัสยาสะดุ้งตัวหนีไปด้านหน้าแต่ก็ถูกเขารั้งไว้อย่างไปไหนไม่ได้รับความจุกเข้าเต็ม ๆ

ปึก ๆ ๆ ๆ

ปึก ๆ ๆ ๆ

“อ๊ะ ๆ ๆ บะ...เบาหน่อยสิ!” มัสยาร้องขึ้นอย่างหายใจแทบไม่ทันกับจังหวะหนักหน่วงของเขาที่สาดใส่เข้ามาอย่างหนักหน่วงดิบเถื่อนราวกับคนบ้าคลั่ง

แต่เธอรู้แหละว่าเขากำลังบ้าคลั่งแค่ไหน และสิ่งที่เธอพูดออกไปเธอก็ตั้งใจด้วย ตั้งใจทำให้เขาเจ็บปวดเล่นแม้จะรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้ก็ตาม แต่เธอรับไหวอยู่แล้ว

ปึก ๆ ๆ ๆ

ปึก ๆ ๆ ๆ

“อ๊ะ ๆ ๆ” เสียงร้องครางของมัสยาดังขึ้นไม่เป็นศัพท์กับจังหวะที่ถี่ระรัวของครามที่เอาแต่สาดใส่เข้ามาไม่หยุดยั้ง สาดใส่อย่างบ้าคลั่งราวกับจะให้ร่างบางใต้ร่างแตกหักคามือให้ได้

เขาเรียวข้างหนึ่งถูกเขาจับยกขึ้นไปพาดที่พนักพิงโซฟาเปิดทางรักให้กว้างขึ้นทั้งที่อยู่ในท่าคลานเข่า ฝ่ามือใหญ่บีบเอวคอดกิ่วไว้แน่นก่อนจะตอกอัดความแข็งชันเข้าไปอีกครั้งอย่างหนักหน่วงไม่หยุดหรือลดละ

ปึก! ๆ ๆ ๆ

ปึก! ๆ ๆ ๆ

“อ๊ะ ๆ ๆ อ่า ๆ ๆ” มัสยาร้องครางลั่นไม่เป็นศัพท์ลมหายใจติดขัดใบหน้าเดียวก็แหงนขึ้นเดี๋ยวก็ฟุบลงกับหมอนอิง มือไม้ปัดป่ายจิกโซฟาอย่างหาที่วางไม่ได้ เธอทั้งเสียวทั้งจุกหายใจไม่ทั่วท้องจนเม็ดเหงื่อผุดออกมาตามกรอบหน้าไปแล้ว

มือบางถูกดึงและรวบไขว้ไว้ที่แผ่นหลังทั้งสองข้างด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขาจนใบหน้าสวยฟุบลงกับโซฟาอย่างไม่มีมือค้ำพร้อมกับเอวสอบของครามที่ตอกอัดเข้าไปอย่างไม่ยั้งเหมือนเดิม

“อ๊ะ ๆ ๆ อ๊า ๆ ๆ” ร่างกายที่รองรับความดิบเถื่อนของเขาแม้แต่มือจะจิกระบายก็ยังทำไม่ได้นอกจากกำหมัดเล็กไว้แน่นอย่างทำอะไรไม่ได้

พรึ่บ! ครามกระชากร่างบางให้ชันตัวขึ้นโดยที่กลางกายยังเป็นหนึ่งเดียวกัน มือข้างหนึ่งปล่อยจากเอวบางจิกผมของเธอให้แหงนหน้าขึ้นมาเอี้ยวหน้าเผชิญกับเขาก่อนเขาจะก้มลงไปกัดคอระหงส์ของเธออย่างไม่เบา

“โอ้ย!” ร่างบางร้องขึ้นพร้อมน้ำตาที่รินไหลออกมาจากความเจ็บแสบที่ได้รับ เขากัดมันลงไปอย่างไม่เบานักก่อนจะปล่อยฟันออกแล้วใช้ลิ้นร้อนตวัดเลียอย่างโรคจิตและผละออกมายกยิ้มให้เธออย่างร้ายกาจและเหนือกว่า

“เก่งมากทำไมอยู่ในสภาพนี้ได้ล่ะ” น้ำเสียงเย้ยหยันเอ่ยขึ้นก่อนมือที่จับผมเธอจะปล่อยออกและยื่นมือบีบเค้นหน้าอกของเธออย่างแรงและแสดงความเหนือกว่าออกมา

“ก็คงเหมือนคุณนั่นแหละ เก่งมากไม่ใช่เหรอ อยู่ต่อหน้าฉันดูเก่งไปหมดทุกอย่างเลยนี่...” เขาโรคจิตเหรอ แล้วรู้หรือเปล่าว่าเธอน่ะเป็นพวกหลงใหลในความรุนแรง “แล้วทำไมไม่ต่างจากลูกหมาให้ผู้หญิงเดี๋ยวเก็บไว้เดี๋ยวโยนทิ้งได้ล่ะ”

สิ่งที่เขาทำมาแน่นอนว่ามันทำให้เธอทรมานไม่น้อย แต่ความทรมานพวกนั้นน่ะคือความสุขและสิ่งที่เธอชอบเลยแหละ

เพราะฉะนั้นก็ช่วยไม่ได้นะถ้าเขาจะมีจุดอ่อนให้เธอกระแทกแดกดันเล่นบ่อย ๆ แล้วโมโหใส่ร่างกายของเธออย่างเหนือกว่าโดยที่เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ

“หึ!!” เสียงเย็นแค่นออกมาด้วยสายตาดุดันก่อนจะกดเธอลงกับโซฟาอีกครั้งและตามมาด้วยความมหนักหน่วงที่ตอกอัดเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังปึกปักอย่างต่อเนื่องแข่งกับเสียงครางระงมไม่เป็นศัพท์ของมัสยา

เอวสอบตอกอัดเข้าใส่ไม่หยุดยั้ง ฝ่ามือใหญ่ไล่บีบบี้ไปตามร่างกายของเธอทุกส่วนที่ทำได้ในตอนนี้ ปากหยักสลับกัดสลับดูดดึงขบเม้มผิวกายของเธออย่างป่าเถื่อนทิ้งร่องรอยจ้ำไว้ที่แผ่นหลังต้นคอสวยมากมายหลายรอยจนแทบดูไม่ได้

เขาทำมันอยู่แบบนั้นซ้ำที่เดิมซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บปวดแค่ไหน ตอกอัดอยู่แบบนั้นแม้จะปลดปล่อยออกมาแต่ก็ไม่ปล่อยให้เธอได้พักไล่กัดเม้มไปทั่วร่างของเธอกระทั่งพร้อมใช้งานอีกครั้งก็สอดใส่เข้าไปอย่างแรงและเดินเกมสวาทอย่างหนักหน่วงใส่เธอ

จากโถงนั่งเล่นสลับไปที่กระจกห้อง ย้ายไปยังห้องน้ำในห้องนอน ออกมาต่อที่เตียงกว้างจนร่างบางสั่นเทิ้มไปทั้งตัวกับความเสียวซ่านและการปลดปล่อยครั้งแล้วครั้งเล่าจนเดินไม่ไหวได้เขายกอุ้มและเหวี่ยงโยนเธอลงกับเตียงอย่างไร้ความอ่อนโยน

เกมสวาทดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง กระทั่งหยุดลงและหลับไปจากความอ่อนล้าและเหน็ดเหนื่อย แต่สุดท้ายก็ถูกความแข็งชันที่รุกล้ำเข้ามาปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ตอนนี้เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาแค่ระบายความอัดอั้นในใจของตัวเองหรืออดอยากปากแห้งกันแน่