ตอนที่ 6 ปลอดภัยหรือเปล่า

ผ่านมาห้านาทีคนทั้งสองกลับเข้ามาอยู่ในรถอีกครั้ง ในเมื่อภารกิจครั้งนี้เสร็จเรียบร้อย ถึงกฤษณะไม่มั่นใจว่ามันจะร้อยเปอร์เซ็นต์จริงๆ แต่อย่างน้อยแม่เขาคงได้ทราบข่าวเร็วๆ นี้แน่ว่าเขามีแฟนแล้ว

เพราะฉะนั้นต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องมายุ่ง รอวันที่เขาเอาหลานไปให้เลี้ยงอย่างเดียว ตอนไหนก็ตอนนั้น

จึงได้พาพีรดากลับลงมาข้างล่างเพื่อไปส่งเธอที่บ้าน เพราะเขาเองก็อยากกลับมาพักผ่อนเต็มทน พรุ่งนี้มีสอนทั้งคาบเช้าคาบบ่ายอีกแล้ว

กฤษณะค่อยๆ เคลื่อนรถออกไปช้าๆ จากนั้นจึงปรับความเร็วให้คงที่ ระหว่างนั้นยื่นมือไปเปิดเพลงเบาๆ เพื่อให้สถานการณ์ตึงเครียดเมื่อกี้ผ่อนคลายลงไป

ระหว่างที่รถจอดติดไฟแดง เขาหันไปชำเลืองคนด้านข้างเล็กน้อย แน่นอนว่าพีรดายังคงอยู่ในอาการเหม่อลอยมองออกไปด้านนอกรถ แล้วหากเป็นอย่างนี้ เขาจะปล่อยให้เธอกลับไปนอนได้อย่างไรกัน

เขาสบายใจว่าต่อไปคงไม่มีใครมารบกวน แล้วพีรดาล่ะ เธออาจระแวงอย่างนี้ไปตลอด

จึงได้ตัดสินใจเอาเองพาเธอกลับมายังสวนสาธารณะที่เรานัดเจอกันอีกครั้ง เวลานี้ดึกแล้ว ผู้คนคงไม่มากเท่าไหร่

ระหว่างที่รถกำลังชะลอความเร็วลงจนจอดสนิท กฤษณะทำการดับเครื่องยนต์ลงไป

พีรดาที่ได้สติกลับมาว่าถึงที่บ้านแล้วมองออกไปรอบๆ สถานที่ที่เพิ่งมาเมื่อไม่นาน?

กำลังจะหันไปถามเขาว่าทำไมไม่ไปส่งเธอที่บ้าน หรือกลัวใครเห็นเข้าจึงได้พาเธอกลับมาที่นี่แล้วปล่อยเธอกลับเอง แต่หญิงสาวเลือกเงียบมากกว่าเมื่อเข้าใจดีแล้ว

"ขอบคุณค่ะ" พีรดายกมือไหว้อาจารย์หนุ่มแล้วเปิดประตูรถลงไป กฤษณะเห็นดังนั้นก็ตามลงไปเช่นเดียวกัน รีบเดินไปคว้ามือคนที่เดินหันหลังให้เขาอย่างไว

คนตัวเล็กที่ตั้งตัวไม่ทันหันกลับมาปะทะอกแกร่งด้วยความไม่ตั้งใจ จมูกเรียวเล็กชนเข้ากับแผงอกเขา ได้กลิ่นหอมๆ ของผิวกายจนเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด จำได้ว่าเมื่อตอนที่อยู่ในสถานการณ์น่าหวาดกลัวไม่ได้สนใจ แต่คราวนี้มันชัดมาก

ก่อนค่อยๆ ผละออกเมื่อคิดได้ว่ามันไม่เหมาะสม

"โทษทีพีรดา แต่คุณจะรีบไปไหน" กฤษณะขมวดคิ้ว คลายมือหนาออกจากข้อแขนเรียวเล็กให้

"อาจารย์มาส่งหนูไม่ใช่เหรอคะ หนูก็จะกลับบ้านไง" พีรดาทำหน้างง

"เดี๋ยวผมไปส่ง แต่ตอนนี้อยู่กับผมก่อน"

"คะ" พีรดาอึ้งไปเล็กน้อย

"ผมหมายถึงเดี๋ยวค่อยกลับ ในเมื่อสีหน้าท่าทางของคุณดูไม่ดีขนาดนี้ ผมจะปล่อยคุณกลับไปได้อย่างไรกัน" เขารีบอธิบายเสริมเมื่ออาจทำให้ผู้ฟังคิดไปไกล ทั้งที่เขาก็เคยปรามพีรดาครั้งนั้น แต่กลายมาเป็นคนพูดไม่คิดเสียเองคราวนี้

พีรดาพยักหน้าหงึกหงักพลางลูบต้นแขนตัวเองไปด้วย รู้สึกว่าคืนนี้ลมแรงมากกว่าปกตินะ

"หนาวเหรอ" วูบหนึ่งหางตาที่เห็นความอวบอิ่ม รีบดึงสายตากลับมาที่ใบหน้ามีเสน่ห์อีกที ปฏิเสธไม่ได้ว่าขาวเนียนขนาดนี้ไม่อยู่ในสายตาอย่างไรไหว

พีรดาส่ายหัวบอกไม่มีอะไร ทว่าเขากลับห้ามเธอเอาไว้เสียก่อน

"รออยู่ตรงนี้"

พีรดามองตามหลังคนที่เดินกลับไปยังรถ เห็นเขาเปิดประตูที่นั่งเบาะหลังออกแล้วถืออะไรบางอย่างติดมือกลับมา

เสื้อคลุมสีน้ำตาลเข้มถูกคลุมลงที่ไหล่มนแผ่วเบาพร้อมกระชับด้านหน้าไม่ให้ลมเข้า ก่อนจะคว้าเอาข้อแขนเรียวให้เดินตาม

พีรดาหน้าเหวอทันที เอาอีกแล้ว..

ก็ว่าจะขัดเขาเพราะตอนนี้เราไม่ได้อยู่ในหน้าที่กันแล้ว แต่เพราะเจ้าตัวที่ขายาวกว่า เขาเดินเร็วมากจนทำให้เธอต้องเร่งความเร็วตาม

เดินมาหยุดอยู่ที่หนึ่ง เขาถึงค่อยๆ คลายมือออกจากข้อมือเธอ

พีรดามองไปรอบๆ สถานที่แห่งนี้ มองดูผู้คนเพียงน้อยนิดเดินผ่านไปมาไกลๆ คงไม่มีใครจำได้ ไม่ว่าเขาหรือเธอ เพราะตอนนี้เธอไม่ได้สวมหมวกของเขาแล้ว

ระหว่างที่คนทั้งสองเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวยาวตัวเดียวกันเป็นเวลาห้านาทีแบบไม่มีใครพูดอะไรกัน

"ดา.." กฤษณะถือวิสาสะเรียกชื่อเล่นของหญิงสาวทั้งที่เวลานี้ไม่ได้อยู่ต่อหน้าใครคนอื่น ไม่จำเป็นแล้ว แต่เขากลับรู้สึกว่าเราก็ไม่ได้อยู่ในห้องเรียนเหมือนกัน ทำไมเขาจะเรียกชื่อเล่นของเธอไม่ได้

พีรดาเม้มปากเบาๆ เมื่อได้ยินดังนั้น ยอมรับว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่กล้าหันไปมองสบตากับผู้พูด มือสองข้างวางค้ำลงไปกับม้านั่งขนาบตัว ก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความประหม่า