ตอนที่ 4 คนที่แม่หาให้ กับคนที่เขาเลือกเอง

@ยี่สิบนาทีต่อมา..

"ก็คุณว่าผมก่อน!"

"ก็คุณว่ารตีแก่ทำไมล่ะคะ!"

"เอ่อ..ยะ..หยุดก่อนค่ะคุณผู้หญิงคุณผู้ชาย" แหม่มศรีรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นห้ามเอาไว้ แล้วเสียงก็ค่อยๆ หยุดลง มีเพียงคนแก่ทั้งสองนั่งหายใจหอบเพราะเหนื่อย หันหน้าไปคนละทางราวกับเหม็นขี้หน้ากันมาก

"แหม่มว่าเรารอดูคนนี้ก่อนดีกว่านะคะ" นั่งจึงทำให้คนเป็นสามีคุณหญิงรตีเดินออกไปจากตรงนี้ ท่ามกลางภรรยาที่มองตามหลังบ่นอุบอิบสาปส่ง

ในอดีตเหตุการณ์ในบ้านเกิดขึ้นบ่อยๆ จนคนใช้พากันออกมามุงดู แต่ตอนนี้ทุกคนต่างชินชา ทำหน้าที่ตัวเองไปเสียอย่างนั้น โดยไม่ได้สนใจสงครามประสาทระหว่างสองผัวเมียเลย

ด้านคนที่ถูกเรียกตัวกะทันหันอย่างพีรดางงเป็นไก่ตาแตก เมื่อกำลังนั่งดริ๊งไปได้เพียงสามช็อตเท่านั้น แต่ต้องรีบลางาน แล้วออกมาเจอเจ้าหนี้ที่สวนสาธารณะในยามค่ำคืน

"อาจารย์เรียกหนูมามีอะไรเหรอคะ" คนที่อยู่ในชุดเดรสสีดำรัดรูป กระโปรงสั้นสองคืบ ด้านบนเป็นสายเดี่ยวเส้นสปาเกตตีเล็กๆ อวดเนินอวบอิ่มที่โผล่พ้นออกมาด้านหน้ามากกว่าครึ่งเต้า ตามฉบับของคนที่ต้องการเรียกลูกค้า ถามอาจารย์หนุ่มที่เรียกให้เธอมาหาภายในยี่สิบนาทีด้วยเสียงเหนื่อยหอบ

เขาเพียงโทรเข้ามา แล้วบอกว่ารอพบเธอที่ไหน เธอก็คิดไปว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายจึงได้รีบมา

ดึกแล้ว เธออยู่ในชุดทำงาน ทว่าเขายังอยู่ในคราบอาจารย์สอนนักศึกษา มองเธอมาด้วยใบหน้าจริงจังกว่าเมื่อตอนเย็น

"แกล้งเป็นแฟนให้ผมหน่อย"

"คะ"

"ผมมีความจำเป็นต้องมีแฟน เดี๋ยวนี้" กฤษณะบอกเสียงเข้มในประโยคท้าย เขามองไม่เห็นใครแล้วจริงๆ และพีรดาก็เป็นผู้หญิงคนแรกนอกจากแม่ที่เขาเมมเบอร์โทร

พอกฤษณะเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นยืนขวางทางประตูเอาไว้อยู่ เขาเลือกไม่เดินไปดูเพื่อพูดคุยให้เสียเวลาอย่างทุกวัน เพราะเขาเบื่อเต็มทน!

เห็นทีว่าเขาต้องรีบจัดการอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้อยู่อย่างสงบแน่ ไม่แน่ว่าวันพรุ่งนี้แม่อาจส่งเป็นผู้หญิงนุ่งขาวห่มขาวมาแทน เพราะแทบทุกอาชีพทั้งหมดในโลกใบนี้แม่เขาหามาหมด เป็นเวลากว่าสองเดือนที่เขาต้องมาคอยประสาทเสียกับเรื่องที่ไม่ชอบ

ยอมรับว่ามีแอบซื้อกินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยคิดอยากมีใครเป็นตัวเป็นตน ถึงแม้ว่าไอ้เคนมันจะหนีไปมีเมียก่อนใครเพื่อนแล้วก็ตาม ในเมื่อเขายังมีไอ้ซันและไอ้ภูผาโสดเป็นเพื่อนเขายังต้องกังวลอะไร

เขาพอใจที่จะซื้อใครกินให้จบๆ ไปเป็นการชั่วคราว เขายังไม่อยากมีพันธะใดๆ ทั้งนั้น

ส่วนคนที่เขาเรียกมากะทันหันในฐานะเจ้าหนี้ ไม่ได้จะให้เธอมามีพันธะระหว่างเราสองคน แต่เขาอยากให้เธอมาช่วย ให้เขาได้เข้าห้องในคืนนี้

โดยที่เขาจะลดเงินต้นลงให้เธอห้าพัน งานง่ายๆ สบายๆ แค่นี้ เธอสามารถกลับไปนอนต่อที่ห้องได้ชิลๆ

"อะ..อาจารย์ หมายความว่าอย่างไรคะ" พีรดาที่ได้ยินดังนั้นใจเต้นแรงไม่น้อย ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ต้องห้ามเพียงอย่างเดียว แต่มันหมายถึงทำปลอมๆ ก็ลำบากเช่นกัน หากว่าคนรู้จักมาเจอเขาและเธออยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้ เรื่องได้ถึงหูอธิการบดีแน่!

กฤษณะเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พีรดาฟังด้วยความจำใจ ทั้งที่กลัวว่านักศึกษาตัวเองอาจหัวเราะเยาะเอาได้

"เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้าคุณช่วย ผมจะลดหนี้ให้คุณห้าพัน คืนนี้คุณกลับห้องไปนอนต่อได้สบายๆ ไม่ต้องกลับไปทำงานอีกแล้ว" กฤษณะว่าอย่างไม่ทุกข์ร้อนใดๆ เงินหลักพันที่เสียไป เทียบกับความสงบที่ได้กลับมาก็ถือว่าคุ้ม

"แต่บางคืนหนูได้มากกว่าห้าพันของอาจารย์นะคะ" กฤษณะจิ๊ปาก ขมวดคิ้วคมเข้มถาม

"งั้นเท่าไหร่"

"หมื่นหนึ่งค่ะ"

"หมื่นหนึ่งเลยเหรอ" ห้าหมื่นหารสามสิบวันคูณด้วยหนึ่งสัปดาห์ เขาสอนเกือบอาทิตย์เลยนะถ้างั้น

"งั้นผมจ้างคุณอาทิตย์หนึ่ง เผื่อพรุ่งนี้มีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นจะได้เรียกตัวได้ไว" ยังไงก็ต้องเสียอยู่แล้ว ขอยืดเวลาอีกหน่อย

พีรดานิ่งคิด หากเกิดมีคนยอมจ่ายให้เธอช็อตละหนึ่งพันบาท แล้วเธอดื่มได้คืนละสิบช็อต หนึ่งอาทิตย์ก็เป็นเงินเจ็ดหมื่นพอดี ว้าว..

แต่ไม่เคยทำได้ไง เพราะยังต้องถนอมร่างกายตัวเองเอาไว้ เต็มที่ได้แค่ห้าช็อต น้อยนักที่จะมีคนจ่ายช็อตละพัน ห้าร้อยถือว่ามากโขแล้ว

"ว่าไงครับ" กฤษณะถามเมื่อเห็นอีกคนนิ่งคิดนานไป

"มะ..หมื่นห้าได้มั้ยคะอาจารย์" ต่อรองพร้อมส่งสายตาอ้อนวอน คนที่แต่งหน้าจัดเต็มกว่าตอนมาเรียน ยิ่งส่งให้ใบหน้าได้รูปอยู่แล้วทรงเสน่ห์ขึ้นไปอีก ทั้งการแต่งตัวอวดเนื้อหนังมังสาส่งให้สวยสะพรั่งโดดเด่น จนคนมองเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่ตั้งใจ

"..ตกลง"