ตอนที่7

ตอนที่7

2อาทิตย์ต่อมา

ตู้ม!

เสียงดังจากการต่อสู้ของสัตว์อสูรดังไปทั่วบริเวณป่าก่อนที่จะมีร่างของชายผู้มีใบหน้าที่งดงามและเส้นผมสีดำยาวอย่างเป็นธรรมชาติเดินออกมาจากถ่ำ

"ฟู่!..เกือบแล้วไหมละ"เสียงหวานเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินมายังเจ้าของเกวียนที่เคยมาส่งเขา

"คะ..คุณชาย..ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ"ชายเจ้าของเกวียนเอ่ยขึ้นอย่างอึ้งๆ

ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาเรียกได้ว่าการใช้ชีวิตอยู่ในถ่ำนั้นเป็นเรื่องที่โหดหินมากไป

หลังแรกที่เฟิงชิงเข้าไปนั้นเขาเกือบเอาตัวไม่รอดดีที่มีคนมาช่วยไว้ทันหลังจากวันนั้นเฟิงชิงก็ใช้เวลาในการอยู่ในถ่ำนั้นฝึกไปพร้อมกับคนที่ช่วยเขาไว้

"ข้ามิเป็นอะไร..ข้าว่ารีบไปกันจะดีกว่านะ"ว่าจบเฟิงชิงก็เดินขึ้นเกวียนไปทันที

'อ่าาาคิดถึงเจ้าพวกนั้นจัง..ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะอยากจะให้ไปถึงไวๆจัง'เฟิงชิงคิดในใจระหว่างทางเจ้าตัวก็นั้งเหม่อรอยในใจคิดอยากกลับไปเจอทุกคนในจวนเร็วโดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองมาถึงไหนแล้ว

"คุณชายขอรับอีกสักพักก็ยังถึงแคว้นพสุธาแล้วท่านจะหยุดพักเดินตลาดหรือไม่ขอรับ"ชายคนขับเกวียนเอ่ยขึ้นเรียกสติของเฟิงชิงให้กลับมาได้เป็นอย่างดี

"อะ...อืม..ข้าว่าจะเดินตลาดอยู่พอดี"เฟิงชิงเอ่ยกลับไปทันที

เมื่อได้ยินคำตอบจากเฟิวชิงไปแบบนั้นชายคนขับเกวียนจึงเปลี่ยนเส้นทางเข้าแคว้นพสุธาทันที

"ถึงแล้วขอรับคุณชาย"เสียงของคนขับเกวียนเอ่ยขึ้นมาอีกก่อนที่เกวียนจะหยุดลง

เฟิงชิงที่ได้ยินว่าถึงแล้วก็ค่อยๆก้าวลงมาจากเกวียนก่อนที่จะหันไปมองรอบๆ

"เฮ้อ...ไม่ได้สัมผัสกับเมืองใหญ่มาตั้งสองอาทิตย์ขอเดินเที่ยวให้สบายใจหน่อยละนะ"เอ่ยจบเฟิงชิงก็เดินตรงไปยังร้านค้าต่างๆอย่างสนุกสนาน

"ท่านยายถังหูลู่นี้ไม้ละเท่าไหร่หรือ"เฟิงชิงเอายถามท่านยายขึ้น

"ไม้ละ1เหรียญทองแดง"ท่านยายเอ่ยขึ้นยิ้มๆ

"งั้นข้าเอาไม้หนึ่งขอรับท่านยาย"เฟิงชิงเอ่ยต่อก่อนที่จะรับถังหูลู่มาถือไว้และจ่ายเงินให้ท่านยายไป

เมื่อได้ถังหูลู่แล้วเฟิงชิงก็เดินดูมาเรื่อยๆก่อนที่จะเจอเจ้ากับร้านเครื่องประดับร้านหนึ่ง

เฟิงชิงเดินเข้าไปยืนดูปิ่นปักผมชิ้นหนึ่งที่ตนสนใจก่อนที่จะทำหน้าเหมือนกับคิดอะไรบางอย่างพร้อมกับถอนหายใจออกมา

'ค่อยมาซื้อก็แล้วกัน..เงินติดตัวก็ไม่ค่อยจะมีด้วยเก็บไว้ใช้กับเรื่องสำคัญก่อนดีกว่า'เฟิงชิงคิดในใจก่อนที่จะเดินออกมา

แต่ด้วยความไม่ระวังตัวทำให้เฟิงชิงชนเข้ากับคนๆหนึ่ง

ปึก

"โอ๊ะ...ขออภัยขอรับพอดีข้าเดินไม่ระวังทาง"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อมก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองชายตรงหน้าอย่างอึ้งไป

ใบหน้าเรียวคมสายตาดุดันสมชายชาตรีรูปร่างสูงและใหญ่กว่าร่างบางอยู่มากก้มลงมาก่อนเฟิงชิง

"เดินยังไงไม่ดูทางเห็นหรือไม่ว่านายข้ากำลังรีบ"เสียงชายผู้หนึ่งดังขึ้นข้างๆชายร่างใหญ่

"เมื่อสักครู่ข้าจำได้ว่าข้าขอโทษไปแล้วนะขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่ชอบใจนักก่อนที่ชายร่างใหญ่จะเอ่ยออกมา

"พอได้แล้วอาหงข้ารำคาญ"เอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนที่จะเดินจากไปทันที

"...มันน่าหงุดหงิดนัก..เหมือนกันทั้งนายทั้งบ่าว..หล่อกว่าแล้วไงว่ะ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างลืมตัวก่อนที่จะเดินดูของต่อตามเดิม

เมื่อเดินดูของจนพอใจเฟิงชิงก็เดินกลับไปยังเกวียนก่อนที่จะออกเดินทางต่อทันที

.

สามวันต่อมา

แคว้นฟู่

"คุณชายถึงแล้วขอรับ"ชายคนขับเกวียนเอ่ยขึ้นก่อนที่เฟิงชิงจะเดินลงมาจากเกวียนทันที

"เท่าไหร่หรือ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเรียกเงินออกมาจากมิติจิต

"ทั้งหมด5เหรียญทองขอรับ"ชายคนขับเกวียนเอ่ยตอบกลับไป

"อะ..นี้คราวหน้าข้าก็รบกวนด้วยละ"ว่าจบเฟิงชิงก็เดินออกมาทันทีก่อนที่จะเดินไปเรื่อยๆเพื่อไปยังร้านตำราของท่านยาย

.

ร้านตำราแคว้นฟู่

"ท่านยายขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเดินเข้ามาในร้าน

"อะไรกัน..กลับมาแล้วหรือไหนเจ้าบอกจะไปเดือนหนึ่งมิใช่หรือเหตุใดจึงกลับเร็วนักเล่า"ท่านยายเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ

"พอดีข้าคิดถึงท่านยายน่ะขอรับเลยกลับมาเร็ว"เฟิงชิงเอ่ยต่อยิ้มๆ

"ไม่ต้องมาทำเป็นพูดหวานใส่ข้าเลย..แล้ววันนี้จะมายืมเล่มไหนละ"ท่านยายเอ่ยต่อ

"ข้าไม่ได้จะมายืมตำราขอรับ..ข้าเพียงแค่มาเยี่ยมท่านยายเพียงเท่านั้นเดี๋ยวก็จะกลับแล้วละขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยต่อ

"เช่นนั้นเองหรือ..ถ้าเช่นนั้นก็รีบกลับไปเถิดเห็นเจ้าเด็กที่ชื่ออาเฟ่ยมาบ่นบ่อยๆว่าเด็กในจวนเจ้าเอาแต่บอกว่าคิดถึงเจ้า"ท่านยายเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มนิดๆ

"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับท่านยาย"เฟิงชิงเอ่ยตอบเพียงแค่นั้นก่อนที่จะเดินออกมาจากร้านและตรงไปยังจวนของตนทันที.

ไม่นานเฟิงชิงก็เดินมาถึงหน้าจวนของตนก่อนที่จะเดินเข้าไปแต่ก็ดันโดนพลักกลับมาสะก่อนด้วยเกราะเวทมนตร์ที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างแน้นหนา

เพล้ง

เสียงจานอาหารล้วงลงพื้นดังก่อนที่เฟิงชิงจะหันไปมอง

"คะ..คุณ...คุณชาย!!!ท่านกลับมาแล้ว"ชิงหลิวที่เดินมาแล้วพบกับเฟิงชิงก็ตกใจยกใหญ่โดยไม่ทันได้ระวังจนทำจานอาหารหล่น

"เอ่อ..อืม..ช่วยพาข้าเข้าไปทีจะได้หรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะยิ้มแห้งไปให้

"ขอรับ!"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นทันทีก่อนที่จะเดินมาหาเฟิงชิงแล้วพาเข้าไปในจวน

"คะ...คุณชาย!!!!"เมื่อเดินเข้ามาก็เจอกับคนอื่นๆที่ตอนนี้กำลังนั้งคัดตำราอยู่ที่ห้องรับแขก

"อาเฟิงกลับมาแล้ว"เหลาเหม่ยเอ่ยขึ้นเสียงหวานก่อนที่จะวิ่งมาหาร่างบางด้วยรอยยิ้ม

"คุณชายขอรับ"อาเฟ่ยพ่อบ้านของจวนเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เหมือนจะร้องให้

เฟิงชิงยิ้มรับก่อนที่จะอุ้มเหลาเหม่ยขึ้นมาอุ้มไว้"....ข้ากลับมาแล้ว"เฟิงชิงเอ่ยจบคนอื่นๆก็วิ่งเข้ามากอดเฟิงชิงกันยกใหญ่ก่อนที่จะร้องให้กันออกมา

ทุกคนยืนร้องให้แบบนั้นอยู่สักพักก่อนที่จะพาเฟิงชิงไปนั้งพร้อมกับนำน้ำมาให้

"คุณชายเป็นอย่างไรบ้างขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ยังคงเปื้อนคราบน้ำตา

"ข้าสบายดี..ถึงตอนแรกจะเกือบตายน่ะนะ"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะหัวเราะแห้งๆออกมาเมื่อนึกถึงตอนที่ตนเองเกือบโดนสัตว์อสูรฆ่าตาย

"แล้วพวกเจ้าเล่าฝึกไปถึงไหนแล้ว"เฟิงชิงเอ่ยถามต่อยิ้มๆ

"ตอนนี้พวกเราฝึกการควบคุมปราณได้แล้วขอรับตอนนี้กำลังฝึกวรยุทธขั้นกลางอยู่ขอรับ"เหลาเทียนเอ่ยตอบกลับไปด้วยความภูมิใจ

"พวกเจ้าทำดีมาก..เช่นนั้นข้าจะพาพวกเจ้าเข้าป่าเพื่อจะได้ฝึกและเรียนรู้สิ่งต่างๆได้มากขึ้นก็แล้วกัน"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นยิ้มไป"อาเฟ่ยช่วยจัดตารางจับคู่ให้ข้าหน่อยได้หรือไม่...ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นตนไปข้าจะพาไปวันละสองคนเท่านั้นส่วนคนที่เหลือก็ฝึกตามปกติไปก่อน"

"ได้ขอรับ"อาเฟ่ยตอบกลับไป

เมื่อทุกคนได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ตนเองจะได้ออกไปล่าสัตว์อสูรกับเฟิงชิง

"อย่าทำให้ข้าผิดหวังละ...วันนี้ก็แยกย้ายกันไปก่อนแล้วกันข้าเดินทางมาเหนื่อยมากอยากพักแล้ว"เฟิงชิงเอ่ยขึ้น

"ขอรับพวกข้าจะไม่ทำให้คุณชายผิดหวังเป็นแน่ขอรับ"เหยียนซุยเอ่ยตอบก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไป

เฟิงชิงเดินกลับมายังห้องตนเองหลังจากที่แยกย้ายออกมาจากทุกคนแล้ว

เมื่อมาถึงห้องเฟิงชิงได้เรียกตำราที่ได้มาจากท่านยายออกมานั้งอ่านต่อพร้อมกับฝึกตามอยู่สักพัก

'เกือบจะสำเร็จแล้วเชียว...เรายังขาดอะไรไปนะ'เฟิงชิงคิดในใจ

"ชั้งเถอะ...ฝึกหลอมยาต่ออีกสักหน่อยก็แล้วกัน"เฟิงชิงว่าขึ้นก่อนที่จะเดินออกไปยังห้องหลอมยาเพื่อที่จะทดลองสมุนไพรที่ได้มาใหม่จากถ่ำบนหุบเขาเซียน

"อาจารย์บอกว่าเจ้าสมุนไพรนี้เป็นสมุนไพรที่เอาไว้รักษาพิษทุกชนิดสินะไหนมาดูสิเราจะเอามันไปผสมกับอะไรดี"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นกับตนเองก่อนที่จะหาส่วนผสมอื่นๆมาหลอมยา

เฟิงชิงใช้เวลาในการหลอมยาอยู่แบบนั้นสองเค่อเต็มๆ

'ถ้าลองใส่เส้นผมมนุษย์ไปด้วยจะเป็นยังไงนะ'เฟิงชิงคิดในใจก่อนที่จะลองใส่ผมของตนเองลงไปเส้นหนึ่ง

ตู้ม!

เสียงระเบิดของเตาหลอมยาดังขึ้นเฟิงชิงสำลักควันอยู่สักพักก่อนที่จะเข้าไปดูเตาหลอมยาของตน

"ดีนะที่คนอื่นๆไม่ได้ยิน...ไหนดูซิ..ส่วนผสมบริสุทธิ์10ส่วนเลยหรอ!"เฟิงชิงร้องออกมาอย่างตกใจ"ถ้าเป็นแบบนี้งั้นลองสูญอื่นที่คิดไว้ก็น่าจะเวิร์คนะ"ว่าจบเฟิงชิงก็หันไปหลอมยาต่ทันทีอย่างไม่หยุดพัก

.

เช้า

"เฮ้อ...สุดท้ายก็มิได้นอนพักเลย..แต่ก็ถือว่าคุ้มได้โอสถมาขนาดนี้คงพอแล้วละมั้ง...สงสัยจังถ้านำไปประมูลจะได้เท่าไหร่"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างชอบใจ

ก็อกๆ

"คุณชายอยู่ในนี้หรือไม่ขอรับ"เสียงของอาเฟ่ยเอ่ยถามขึ้นหลังประตูห้องหลอมโอสถ

"..ข้าอยู่..มีอะไรหรือ"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไปก่อนที่จะเก็บโอสถทั้งหมดที่หลอมาไว้ในมิติจิตและเดินไปเปิดประตูทันที

"พอดีข้าจะเอาตารางมาให้คุณชายดูน่ะขอรับ..แต่คุณชายไม่อยู่ที่ห้องข้าเลยคิดว่าน่าจะอยู่ที่นี้"อาเฟ่ยเอ่ยบอกออกมาด้วยใบหน้าปกติก่อนที่จะส่งกระดาษที่เขียนตารางของเด็กไปในจวนมาให้เฟิงชิง

"เจ้าจัดตารางได้ดีเลยนี้...งั้นเจ้าช่วยไปตามคนที่จะไปกับข้าวันนี้ให้ทีนะเดี๋ยวข้าจะไปอาบน้ำสักหน่อย"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นหลังจากที่ดูตารางแล้ว

"ขอรับ"อาเฟ่ยเอ่ยตอบเพียงแค่นั้นก่อนที่จะเดินออกไปทันที

เมื่อเห็นอาเฟ่ยเดินออกไปแล้วเฟิงชิงก็เดินกลับไปยังห้องของตนเองทันทีเพื่อไปอาบน้ำ

ผ่านไปไม่นานเฟิงชิงที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินไปทางหลังจวนทันที

"คุณชายขอรับวันนี้พวกข้ารบกวนด้วยนะขอรับ"เหยียนซุยเอายออกมาอย่างหนักแน่น

"รบกวนด้วยขอรับคุณชาย"เหลาเทียนเอ่ยต่อทันทีด้วยรอยยิ้ม

"อืม..วันนี้ข้าก็ต้องรบกวนพวกเจ้าด้วยละ."เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไปก่อนที่จะยิ้มออกมาให้นิดๆ"วันนี้เราจะไปทางด้านหลังจวนเราจะเดินไปทางนี้ราวๆ3-4ลี้เห็นจะได้"เฟิงชิงเอ่ยต่อทันที

"ที่ต้องนั้นมันมีอะไรหรือขอรับ"เหลาเทียนเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัยเพราะตนชอบหนีไปเที่ยวในป่าเป็นประจำแต่ก็ไม่เห็นมีอะไร

"ข้าได้ยินข่าวมาว่าที่ตรงนั้นมีม่านมิติปิดอยู่ถ้าเดินไม่ดูทางสุ่มสี่สุ่มห้าก็อาจจะไปโผล่ในลังอสูรก็เป็นได้"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะนิ่งคิดอยู่สักพัก

"งั้นก็ได้กันเถิดขอรับคุณชาย"เหลาเทียนว่าต่ออย่างตื่นเต้น

"อืม..ไปสิ"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะเดินนำไปทันทีโดยที่มีเหลาเทียนและเหยียนซุยตามไปติดๆ

"คุณชายขอรับที่ท่านบอกว่าท่านเกือบเอาชีวิดไม่รอดนั้นเรื่องจริงหรือขอรับ"เหยียนซุยเอ่ยถามต่ออย่างสงสัย

"อืม...ก็ที่นั้นมันมีแต่อสูรหากข้าไม่ได้ท่านอาจารย์ช่วยไว้ก็คงจะตายไปนานแล้ว"เฟิงชิงเอ่ยตอบ

"ท่านอาจารย์ที่คุณชายว่าเขาคือผู้ใดหรือขอรับ"เหลาเทียนเอ่ยขึ้นมาบ้าง

"เดี๋ยวพวกเจ้าก็ได้เจอเองไม่ต้องรีบร้อนไป"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะใช้พลังปราณตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ

"คุณชายสิ่งนั้นคืออะไรหรือ"เหยียนซุยเอ่ยถามต่อเมื่อเห็นเฟิงชิงปล่อยพลังปราณออกมาในรูปแบบที่แปลกประหลาด

"สิ่งนี้มันก็คือเรด้าอย่างไรละ...โอ๊ะไม่ใช่สิมันคือเวทย์ตรวจจำสิ่งมีชีวิตในบริเวณกว้างน่ะ"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะหัวเราะแห้งๆกลับไป

"เช่นนี้นี่เองถ้ากลับไปที่จวนแล้วคุณชายช่วยสอนให้พวกข้าหน่อยได้หรือไม่ขอรับ"เหลาเทียนเอ่ยต่อด้วยท่าทีที่สนใจ

"ได้สิไว้กลับไปถึงข้าจะสอนให้"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไปอีก

"คนที่สอนคุณชายน่าจะเป็นท่านอาจารย์ที่ท่านว่าถึงใช่ไหมขอรับ....ถ้าเช่นนั้นก็คงมีอีกเยอะเลยใช่ไหมขอรับวิชาที่คุณชายได้เรียนมา...ข้าอยากเห็นจังเลยขอรับ"เหยียนซุยว่าขึ้นมาอีกด้วยดวงตาที่วาวระยิบระยับ

"หากเจ้าสนใจขนาดนั้นไว้ข้าจะสอนให้ทั้งหมดก็แล้วกัน"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นยิ้มๆก่อนที่จะหันกลับไปเดินต่อ

ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงช่วงป่าทึบที่เขาลืมกันว่ามีม่านพลังอยู่

"คุณชายหยุดเดินทำไมหรือ"เหลาเทียนเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่ออยู่ดีๆเฟิงชิงก็หยุดเดินขึ้นมา

"ข้างหน้ามีม่านพลังอยู่"เหยียนซุยเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินไปลองแตะอยู่กลับปรากฏเป็นม่านพลังวิญญาณขนาดใหญ่

"ฉลาดดี...ม่านพลังนี้รู้สึกมันจะยาวประมาน10ลี้ได้กระมั้ง"เฟิงชิงเอายชมเหยียนซุยก่อนที่จะเอ่ยออกมาอีกเมื่อประเมินดูจากม่านพลังแล้ว

"เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรต่อดีขอรับคุณชาย"เหยียนซุยเอ่ยขึ้นมาอีก

"เข้าไปเลยดีหรือไม่ขอรับคุณชาย"เหลาเทียนว่าขึ้น

"ก็ดีเหมือนกัน...ดูจากรอยเท้าพวกนี้คงมีคนเข้าไปก่อนพวกเราแล้วละ..หากพวกเราเข้าไปช้ากว่านี้อาจจะไม่มีอะไรติดมือกลับไปเลยก็เป็นได้"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะเอ่ยขึ้นมาอีกพร้อมกับก้มลงไปสัมผัสรอยเท้าที่หลงเหลืออยู่

"ทำไมหรือขอรับ"เหยียนซุยเอ่ยขึ้นมาอย่างสงสัยเพราะหากเป็นรอยเท้าคนพวกเข้าก็ต้องรีบเข้าไปช่วยแต่คุณชายของตนกลับเอ่ยอย่างตรงกันข้าม

"รอยเท้าพวกนี้มีพลังปราณหลงเหลืออยู่..ดูก็รู้ว่าต้องเป็นผู้มีฝีมือ"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะลุกขึ้นมา"เห็นที่การที่จะเข้าไปนั้นต้องพึ่งปราณละกระมั้งมิเช่นนั้นคนพวกนี้คงไม่ใช้ปราณหุ้มทั้งตัวจนเหลือรอยอยู่ที่พื้นเช่นนี้"

"เช่นนี้นี่เอง...งั้นพวกเราเข้ากันไปเลยดีกว่านะขอรับพวกข้าพร้อมแล้ว"เหยียนซุยเอ่ยต่อก่อนที่เหลิงชิงจะหันมามองด้วยใบหน้าที่ตกใจนิดๆ

"ผิดจากที่คาดไว้เยอะเลยนะเนีย...พวกเจ้าทำได้ดีมาก"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะใช้พลังปราณห่อหุ้มร่างกายของตนบ้างก่อนที่จะเข้าไปในม่านพลัง

.

--------