ตอนที่5

ตอนที่5

"ทุกคนอาหารพร้อมแล้ว."เฟิงชิงเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาในห้องหนังสือ

เหล่าเด็กนี้ที่กำลังคัดตำราตามที่เฟิงชิงบอกก็หันมามองตามเสียงเรียกก่อนที่จะตกใจกันยกใหญ่ที่เห็นรอยยิ้มของเฟิงชิง

ก่อนที่เฟิงชิงจะกลับมารู้ตัวและเก็บอาการเช่นเคย..ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่าตนเองทำอะไรก่อนที่จะเดินออกไปยังห้องอาหาร

ไม่นานเหล่าเด็กๆก็กลับมามีสติอีกครั้งก่อนที่จะเดินตามกันไปยังห้องอาหาร

"คุณชายเฟิงชิงนี้คืออะไรหรือ"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยกับอาหารตรงหน้าของตนเอง

"เดี๋ยวข้าจะแนะนำให้พวกเจ้านั้งลงกันก่อนเถิด"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะเดินไปนั้งยังที่ของตนเอง

"แต่คุณชายพวกเราเป็นบ่าวนะขอรับจะให้มานั้งกินกับคุณชายข้าเกรงว่ามันจะไม่ดีนะขอรับ"เหลาเทียนเอ่ยขึ้น

"ข้าสั่งให้นั่งก็นั่งซะ..หรือเจ้าจะขัดคำสั่งข้า"เฟิงชิงเอ่ยขึ้น

"ขออภัยขอรับคุณชาย...พวกเจ้ารออะไรอยู่ละนั่งสิ"ชิงหลิวเอ่ยตอบก่อนที่จะหันไปบอกเด็กคนอื่นๆ

"ถ้างั้นข้าจะอธิบายให้ฟัง..สิ่งนี้คือแกงเขียวหวานวิธีกินก็ตักมันขึ้นมาราดบนข้าวแล้วก็ตักเข้าปาก"เฟิงชิงเอ่ยไปก็ทำท่าไปก่อนที่คนอื่นๆจะทำตาม

"อร่อยมากเลยขอรับคุณชาย"เหลาเฟ่ยเอ่ยขึ้นอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่ามันจะอร่อย

"คึกๆ...ฮาย่อย.."เสียงของเหลาเหม่ยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"แล้วเจ้าละเหยียนปิง"เฟิงชิงเอ่ยถามกลับไปด้วยรอยยิ้มเด็กสาวตัวน้อยทำท่าเขินอายอยู่สักพักก่อนที่จะเอ่ยตอบ

"อร่อยเจ้าค่ะ"เหยียนปิงเอ่ยขึ้นอยากนอบน้อม

'ดูจากท่าทีแล้วเหยียนปิงคงจะโตมาเป็นเด็กที่เรียบร้อยเป็นแน่..ส่วนเหลาเหม่ยคงจะโตขึ้นมาเหมือนม้าดีดกระโหลกเป็นแน่'เฟิงชิงคิดในใจก่อนที่จะรวบรวมสติกลับมาเมื่อโดนถาม

"แล้วสิ่งขึ้นละขอรับคุณชาย"เสียงของชิงหลิวเอ่ยขึ้นมาอีกด้วยความสงสัยแต่ดวงตากับลุกวาวเหมือนกำลังตื่นเต้น

"สิ่งนี้คือคั่วกลิ้งหมูวิธีกินเหมือนเดิม..แต่สำหรับเหลาเหม่ยกับเหยียนปิงอาจจะเผ็ดไปสักหน่อยถ้าจะกินให้ตักน้อยๆจะได้ไม่เผ็ดมาก"เฟิงชิงเอ่ยตอบ

"มันออกเผ็ดๆแต่อร่อยขอรับ..ไม่ไหวแล้ว"เหยียนซือเอ่ยขึ้นก่อนที่จะลุกและวิ่งไปในห้องครัวด้วยท่าทีที่เผ็ดสุดๆ

"แล้วสิ่งนี้ละขอรับคุณชาย"เหยียนซุยเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

"สิ่งนี้มีคือต้มจืด."เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหันไปตักให้เหลาเหม่ยและเหยียนปิง

"เฟิงชิงๆ..เหม่ยอยากได้อีกๆ"เหลาเหม่ยเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มจนตาปิดหลังจากได้กินต้ำจืด

"อร่อยมากเลยขอรับคุณชาย..เหม่ยเอ๋อคงจะชอบมากเป็นแน่ถึงได้ขออีกแบบนี้"เหลาเทียนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"ข้าไม่เคยนึกเลยว่าคุณชายจะทำอาหารได้อร่อยถึงเพียงนี้"ชิงหลิวเอ่ยต่อยิ้มๆ

หลังจากนั้นทุกคนก็พากันกินอาหารที่เฟิงชิงเป็นคนทำจนหมดก่อนที่จะแยกย้ายกันไปทำในสิ่งที่ตนต้องทำ

เฟิงชิงเลือกที่จะเดินมาที่ห้องของตนและใช้เวลาอ่านตำราที่ซื้อมาภายในนั้น

.

สามวันต่อมา

"คุณชายขอรับข้าเขียนเสร็จแล้วขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยขึ้นก่อนที่จะยื้นสิ่งที่ตนคัดมาให้เฟิงชิงตรวจ

เฟิงชิงนั้งตรวจอยู่สักพักก็ยิ้มออกมาก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับไป

"เก่งมากไม่ตกเลยแม้แต่พยางค์เดียว..เช่นนั้นข้าขอถามเจ้าสักนิดหากข้าให้เลือกระหว่างมีดสั้นกับกระบี่เจ้าจะเลือกสิ่งใด"เฟิงชิงเอ่ยจบก็วางกระดาษที่เหลาเฟ่ยคัดมากับโต๊ะ

"ข้าเลือกกระบี่ขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล

"เหตุผลละ.."เฟิงชิงเอ่ยต่อก่อนที่จะจ้องมองเข้าไปในตาของเหมาเฟ่ยเพื่อจับเท็จ

"เพราะข้าชอบการใช้กระบี่มากกว่ามีดสั้นขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยตอบกลับไปสายตาสื่อให้เห็นว่าตนเองไม่ได้โกหก

เฟิงชิงอึ้งไปนิดก่อนที่จะยิ้มออกมาและเอ่ยขึ้นมาต่อ"พูดตรงดีถ้าเช่นนั้นก็เลือกมาหนึ่งเล่ม"

เฟิงชิงเอ่ยจบก็นำกระบี่ทั้งสี่ออกมาจากมิติจิตและวางไว้ตรงหน้าเหลาเฟ่ย

"....เล่มนี้ขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยตอบพร้อมกับถือกระบี่ที่เลือกไว้ในมือ

"เลือกได้ดี...ตั้งชื่อและผูกพันธสะสิหากมันเลือกเจ้ามันก็เป็นเรื่องง่ายที่จะทำสัญญาแต่ถ้ามันไม่ได้เลือกเจ้าเจ้าอาจจะตายก็เป็นได้..เจ้ากล้าเสี่ยงหรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองท่าทีของเหลาเฟ่ยไปด้วย

"ข้าจะผูกพันธขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยออกมาอย่างแน่วแน่ถึงจะรู้สึกกลัวแต่การได้เรียนวิชาเพื่อไว้ปกป้องคนที่ตนเองรักมันก็คุ้มค่า

"ดีเช่นนั้นเจ้าจะต้องตั้งชื่อให้มันเอ่ยนามมันและนำเลือดของตนหยดไปที่กระบี่"เฟิงชิงเอ่ยจบเหลาเฟ่ยก็หลับตาไปสักพักก่อนที่จะเอ่ยออกมา

"ซือหยาง"เมื่อเอ่ยจบเหลาเฟ่ยก็ชักกระบี่ออกมาก่อนที่จะใช้นิ้วกดไปที่กระบี่จนเลือดออก

ไม่นานเหลาเฟ่ยก็ล้มลงก่อนที่เจ้ากระบี่เล่มนั้นจะค่อยๆส่งแสงออกมาและหายไปตรงข้อมือด้านขวาของเหลาเฟ่ยก่อนที่จะเกิดเป็นสัญลักษณ์รูปมังกรล้อมรอบข้อมือ

"คุณชาย"เหลาเฟ่ยเอ่ยขึ้นอย่างขอคำตอบจากเฟิงชิง

"มันเป็นของเจ้าแล้วเหลาเฟ่ย...เจ้าเก่งมาก"เมื่อเฟิงชิงเอ่ยจบเหลาเฟ่ยก็ค่อยๆยิ้มออกมาอย่างดีใจ

"ข้าทำได้แล้ว...เท่านี้ข้าก็จะได้ฝึกปราณได้แล้วใช่ไหมขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยถามออกมาอย่างดีใจ

"...ในเมื่อเจ้าผ่านเป็นคนแรกฉะนั้นเจ้าจะต้องไปทำธุระกับข้าสักหน่อยมีอะไรจะขัดไหม"เฟิงชิงไม่ได้ตอบคำถามของเหลาเฟ่ยแต่กลับเอ่ยถามออกไปอีก

"ไม่มีขอรับคุณชาย"เหลาเฟ่ยเอ่ยตอบกลับไปใบหน้ายังคงยิ้มอยู่แบบเดิม

"ดี..งั้นเจ้าก็ไปเตรียมตัวเถิดแล้วจะรอข้าหน้าจวนเดี๋ยวข้าจะตามไป"เมื่อเฟิงชิงเอ่ยจบเหลาเฟ่ยก็ขอตัวเดินออกไปจากห้องของเฟิงชิงทันที

เฟิงชิงนั้งอ่านตำราการฝึกวรยุทธอยู่สักพักก่อนที่จะหัดมาสนใจตำรารายรับรายจ่ายที่ตนเองเป็นคนเขียนไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน

"เฮ้อ..คงต้องหาพ่อบ้านสักคนแล้วกระมั้ง"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยใจก่อนที่จะปิดตำราและเดินลงไปข้างล่างทันที

"พวกเจ้ามาทำอะไรที่หน้าจวนกัน"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

"พวกข้าอยากจะไปด้วยน่ะขอรับ"ชิงหลิวเป็นคนเอ่ยขึ้นมาก่อน

"ไม่ได้พวกเจ้าจะต้องนั้งคัดตำราต่อไปจนกว่าจะเสร็จแล้วก็อีกสักพักเถ้าแก่จะนำเครื่องจักรเย็บผ้ามาส่งพวกเจ้ารอรับให้ข้าด้วยละส่วนนี้เงินที่ต้องจ่าย..จริงสิยังมีผ้าไหมระดับสูงที่ข้าสั่งไว้ด้วย20ผืนรับให้ครบละ"ว่าจบเฟิงชิงก็เดินออกมาจากจวนพร้อกับเหลาเฟ่ยโดยที่ไม่หันกลับไปมองเพราะกลัวว่าตนเองจะใจอ่อน

"คุณชายจะไปที่ไหนหรือขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยขึ้นถามผู้เป็นนายของตน

"ข้าจะไปร้านเตาหลอมโอสถ..เพื่อติดต่อซื้อเตาหลอมสักสองเตาจากนั้นก็ต้องไปหาท่านยายที่ร้านตำราแคว้นฟู่"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไป

"คุณชายอยากจะหลอมโอสถหรือขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยถามขึ้นมาอีก

"ใช่..อีกไม่นานข้าจะสร้างสำนักฝึกวรยุทธการรู้หลายๆเรื่องไว้มันจะดีกว่าเจ้าเองก็ต้องฝึกเช่นกันเข้าใจหรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยตอบกับไปก่อนที่จะหันไปมองเหลาเฟ่ยที่เดินอยู่ข้างๆ

"ขอรับคุณชาย..ข้าจะตั้งใจฝึกไม่ให้คุณชายต้องผิดหวังแน่ๆขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยตอบกลับไปยิ้มไป

"เช่นนั้นก็ดี..งั้นเราไปหาซื้ออะไรกินกันก่อนดีหรือไม่เพราะถ้ารอกินที่เดียวข้าเกรงว่ามันจะนานจนเจ้าหิวท้องกริ่ว"

"เช่นนั้นก็ดีเหมือนกันขอรับข้าก็กำลังหิวอยู่พอดีเลยขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยตอบออกไปก่อนที่จะหัวเราะแหะๆส่งไปให้เฟิงชิง

"งั้นก็ไปกันเถิดจะได้ไปทำธุระของข้าต่อ"เฟิงชิงเอ่ยจบก็เดินนำไปยังตลาดเล็กๆในช่วงเช้าทันที

.

-----------