ตอนที่4

ตอนที่4

หลังจากที่เดินออกมาจากร้านนั้นเฟิงชิงก็เดินหาซื้อของกินได้สักพักก่อนที่จะซื้อของไปทำอาหารเย็น

ไม่นานเมื่อได้ของที่อยากได้ครบแล้วเฟิงชิงก็เดินกลับไปอีกทางที่เป็นทางกลับจวนของตนทันที

แต่ในระหว่างทางที่กำลังจะกลับเฟิงชิงก็มาเจอเข้ากับร้านหนังสือร้านหนึ่งที่ดูเงียบเหงาสุดๆ

ร้านตำราเซียนแคว้นฟู่

เฟิงชิงยืนอยู่หน้าร้านได้สักพักก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล

"ยินดีตอนรับเจ้าหนู"เสียงของยายท่านหนึ่งดังขึ้นเมื่อเหลิงชิงเดินเข้ามา

"ท่านยายอยู่ที่นี่คนเดียวหรือขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยเพราะภายในร้านดูเงียบผิดปกติ

"เดิมทีข้าอยู่กับบุตรสาวเพียงคนเดียวของข้าแต่เมื่อไม่นานมานี้นางพึ่งออกเรือนไปข้าจึงได้อยู่เพียงคนเดียวอย่างที่เจ้าเห็นเนียแหละ"ยายเจ้าของร้านหนังสือเอ่ยขึ้น

"แล้วท่านยายไม่เหงาหรือขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยต่อพร้อมกับเดินเข้าไปหาท่านยาย

"ข้าไม่เหงาหรอกข้ายังมีตำราพวกนี้คอยอยู่เป็นเพื่อนอย่างไรละ.."ท่านยายเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"งั้นขอข้าเดินดูตำราสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะส่งรอยยิ้มไปให้ท่านยายตรงหน้า

"ได้สิ..ตามสบายเลย"ท่านยายเอ่ยตอบยิ้มๆเฟิงชิงยิ้ตอบกลับไปเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปหาตำราที่ตนอยากได้

"ท่านยายเล่มนี้เท่าไหร่หรือ"เสียงเข้มของชายร่างสูงเอ่ยขึ้นแต่ก็ไม่ได้ทำให้เฟิงชิงสนใจเลยสักนิดร่างบางเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆเพื่อหาตำราที่อยากได้

เฟิงชิงเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆไม่นานสายตาของเฟิงชิงก็หันไปเห็นตำราเล่มหนึ่ง

"เจอแล้วตำราการฝึกปราณทั้ง7ธาตุ..อะ..นี้มันหนังสือฝึกวรยุทธระดับเซียนนิถ้าเช่นนั้นมันก็ต้องมีเล่มนั้นด้วยสินะ"ว่าจบเฟิงชิงก็หาอยู่เช่นนั้นเมื่อไม่เจอจึงเดินออกมาถามท่านยาย

"ท่านยายขอรับตำราการหลอมโอสถระดับสูงอยู่ที่ชั้นไหนหรือขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะนำตำราที่ตนเองเลือกไว้มาวางตรงหน้าท่านยาย

"ตำราเล่มนั้นเมื่อกี้ตอนเจ้าเดินไปเลือกหนังสือมีชายผู้หนึ่งมาเช่าไปแล้วละ"ท่านยายเอ่ยตอบออกไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ

"แล้วเขาจะเอามาคืนเมื่อไหร่หรือ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่รู้สึกเสียดาย

"อีกสามถึงสี่วันน่ะเจ้าหนู..เจ้าอยากได้หรือ"ท่านยายเอ่ยตอบ

"ขอรับข้าอยากได้ไว้ศึกษาน่ะขอรับ...แต่ไม่เป็นอะไรวันนี้ข้าเอาสี่เล่มนี้ไปก่อนก็ได้ขอรับสี่เล่มนี้ค่าเช่าทั้งหมดเท่าไหร่หรือขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยต่อ

"เจ้าเอาไปเถิดแล้วค่อยนำมาคืนข้าไม่คิดเงิน"ท่านยายเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นจนเฟิงชิงรู้สึกได้

"มันจะดีหรือขอรับหากข้าไม่นำมาคืนจะทำอย่างละขอรับท่านยาย"เฟิงชิงเอ่ยถามออกไปก่อนจะทำท่าจะจ่ายเงิน

"เจ้าเป็นคนดีนะเจ้าหนูหากข้าเอ่ยให้ก็รับไปเถิดค่อยนำมาคืนทีหลัง"ท่านยายเอ่ยตอบกลับมาใบหน้ายังคงยิ้มอยู่เช่นเดิม

เฟิงชิงชะงักไปนิดก่อนที่จะเก็บเงินของตนกลับไปพร้อมกับโค้งคำนับเป็นท่านขอบคุณ

เฟิงชิงสัญญากับท่านยายว่าจะแวะไปเยี่ยมบ่อยๆก่อนที่จะเดินออกมาจากร้านพร้อมกับเดินตรงไปยังจวนของตนทันที

.

"คุณชายท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินเข้ามาหาเฟิงชิงอยากหมดกังวลที่เห็นนายของตนกลับมาแล้ว

"เหตุใดเจ้าดูเป็นกังวลเช่นนั้นเล่าข้ามิได้เป็นอะไรจริงสิเจ้าช่วยเรียกทุกคนมารวมกันที่ห้องรับแขกทีข้ามีของจะให้"เอ่ยจบเฟิงชิงก็เดินตรงไปยังห้องรับแขกทันที

ไม่นานเหลาเทียนและคนอื่นๆก็พากันเดินเข้ามาในห้องรับแขกตามคำสั่งของชิงหลิว

"คุณชายมีอะไรหรือขอรับ"เหลาเทียนเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินมานั่งข้างๆเฟิงชิง

"พี่เฟิงชิง...คึกๆ"เด็กน้อยเหลาเหม่ยเอ่ยขึ้นต่อก่อนที่จะวิ่งมาหาเฟิงชิง

เฟิงชิงที่เห็นแบบนั้นก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั้งบนตัก

"เหลาเหม่ยอย่าเสียมารยาทกับคุณชายสิ"ไม่นานก็ตามมาด้วยเสียงของเหลาเฟ่ยที่สีหน้ากลับมาดูดีกว่าแต่ก่อน

"ไม่เป็นอะไร..มากันครบแล้วใช่หรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหันไปมองอีกสี่คนที่มาใหม่

"ครบแล้วขอรับคุณชาย"ชิงหลิวเอ่ยตอบก่อนที่จะเดินมานั้งอยู่ทางด้านซ้ายของเฟิงชิง

"งั้นอย่างแรกเลยเหยียนซือแนะนำน้องๆของเจ้าให้ข้ารู้จักหน่อย"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่เด็กอีกสามคนจะเอ่ยขึ้น

"ข้ามีนามว่าเหยียนซุยขอรับ/ข้ามีนามว่าเหยียนหลงขอรับส่วนนี้น้องสาวของพวกข้านามว่าเหยียนปิงขอรับ"เด็กคนแรกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูเข้มแข็งจากนั้นก็ตามมาด้วยคนที่สองเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนกว่าที่คิดก่อนที่จะแนะนำน้องสาวของตนให้รู้จัก

เฟิงชิงพยักหน้ารับก่อนที่จะพูดต่อพร้อมกับนำกล่องที่ใส่แหวนมิติออกมาจากมิติจิต

"...ข้าจะให้แหวนมิติจิตกับพวกเจ้าคนละหนึ่งวงและอาจจะให้มีสั้นหรือกระบี่กับพวกเจ้าหากพวกเจ้าสามารถฝึกการควบคุมปราณได้แล้ว"เฟิงชิงเอ่ยจบก็นำตำราที่ได้มาจากท่านยายออกมา

"นี้คือตำราฝึกปราณสิ่งแรกที่พวกเจ้าต้องทำคือคัดเนื้อหาในตำรานี้ให้ได้20จบข้าถึงจะให้พวกเจ้าฝึกได้"เฟิงชิงเอ่ยจบก็วางตำราฝึกปราณไว้ตรงโต๊ะข้างหน้าของตน

"ขอรับคุณชาย"ทุกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกันยกเว้นเด็กน้อยสองคนที่ยังไม่เข้าใจเนื้อหาที่เฟิงชิงพูดไป

"ถ้าเช่นนั้นก็มารับแหวนมิติกันก่อนแล้วค่อยไปคัดส่วนข้าวเดี๋ยวข้าจะเป็นคนทำเอง"เฟิงชิงเอ่ยต่อพร้อมกับยกกล่องที่ใส่แหวนมิติไว้ขึ้นมาเปิด

"แต่ว่าคุณชายให้ข้าทำไม่ดีกว่าหรือขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล

"ไม่เป็นอะไรเจ้าต้องคัดไม่ใช่หรือเชื่อใจข้าเถิดเห็นแบบนี้แต่ข้าทำอาหารเก่งนะบอกเลย"

"ขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยตอบก่อนที่จะนำตำราที่เฟิงชิงวางไว้และหันมาเรียกคนอื่นๆให้เขียนไปยังห้องหนังสือ

"เอาละ..จะทำอะไรดีน้าาา..คึๆวันนี้ไอ้ของขวัญจะทำอาหารให้ทุกคนร้องไม่ออกเลย"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างลืมตัวก่อนที่จะทำตัวปกติ.'โชคดีที่ไม่มีใครเห็นเอาละไปดีกว่า'

.

----------