ตอนที่3

ตอนที่3

"ยังเหลือเวลาอยู่อีกหน่อย"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินไปยังร้านที่ขายซาลาเปาก่อนที่จะสั่งมาสองชิ้น

"อะ...เจ้ายังมิได้กินอะไรมิใช่หรือกินสะจะได้มีแรงข้าไม่ชอบพวกอ่อนแอ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งซาลาเปาที่ซื้อมาให้กับชิงหลิว

"คุณชาย...คุณชายน้อยของข้า"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นอย่างซาบซึ้งก่อนที่จะรับซาลาเปาจากมือของเฟิงชิงด้วยใบหน้าที่ปลื้มใจสุดๆ

"เฮ้อ..ช่างเถิดข้าขี้เกียจจะเก็กต่อแล้ว..อีกอย่างข้าอายุมากกว่าเจ้านะชิงหลิวข้ามิใช่เด็กแล้วจะเรียกคุณชายน้อยได้อย่างไร"เฟิงชิงเอ่ยต่อก่อนที่จะเปลี่ยนท่าทีให้เป็นปกติ

'สุดท้ายข้าก็มาได้แค่นี้สินะ..เฮ้อ..ใจข้าอ่อนแอต่อเด็กน่ารักๆแบบเจ้านะรู้ไหมชิงหลิว'เฟิงชิงคิดในใจพรางถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

"ถึงอย่างนั้นคุณชายก็คือคุณชายน้อยของข้าอยู่ดีขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยต่อด้วยใบหน้ายิ้มๆ

'อ้ากกก...รอยยิ้มของเจ้าจะทำข้าอ่อนแอนะชิงหลิว..ไม่ได้การแล้วหากใครมาพบเห็นใบหน้านี้เข้าชิงหลิวน้อยของข้าต้องไม่ปลอดภัยเป็นแน่'เฟิงชิงคิดในใจอย่างวิตกกังวล

"เฮ้อ...งั้นเราไปกันเถิด..แถวๆนี้มีเกวียนให้เช่าไหมนะ"เฟิงชิงเอ่ยต่อก่อนที่จะเดินไปยังเจ้าของเกวียนผู้หนึ่ง

"คุณชายมีอะไรให้ข้าช่วยหรือขอรับ"ชายเจ้าของเกวียนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเฟิงชิงเดินเข้าไปหา

"ข้าอยากไปแคว้นทางใต้น่ะขอรับท่านพอรู้จักร้านให้เช่าเกวียนหรือไม่ขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยตอบชายเจ้าของเกวียนออกไป

"ร้านให้เช่าน่ะมันก็มีขอรับแต่ราคาจะสูงหน่อยเพราะมันไกล..หากท่านไม่รังเกียจไปพร้อมกับพวกเราก็ได้นะขอรับข้ากับภรรยากำลังจะไปทำการซื้อขายที่นั้นอยู่เหมือนกัน"ชายเจ้าของรถม้าเอ่ยขึ้น

"จริงหรือขอรับอ่า..รบกวนท่านแล้ว"เฟิงชิงเอ่ยตอบ

"มิเป็นอะไรๆพวกท่านขึ้นไปรอบนเกวียนเถิดอีกเดี๋ยวภรรยาข้าก็จะมาแล้ว..จะได้ออกเดินทางกันเลย"ชายเจ้าของเกวียนเอ่ยต่อ

"ขอบคุณท่านมากขอรับ"เมื่อกล่าวจบเฟิงชิงและชิงหลิวก็พากันเดินไปนั้งรอบนเกวียน

ไม่นานก็มีสตรีผู้หนึ่งเดินขึ้นมานั้งทั้งสามคนจึงทำความรู้จักกันจนได้มารู้ว่าสองสามีภรรยานี้เป็นแม่ค้าเร่ร้อนค้าขายต่างแคว้นมามากมาย

หลังจากทำความรู้จักกันทั้งสองคนก็พากันนั้งเงียบๆเพราะรู้มาว่าหญิงที่เป็นภรรยาของชายเจ้าของเกวียนต้องพักผ่อนเพราะกำลังตั้งครรภ์ได้ไม่นาน

เฟิงชิงและชิงหลิวใช้เวลาเดินทางสามวันระหว่างเดินทางก็ฝากท้องกับภรรยาของชายเจ้าของเกวียนตลอดทาง

.

แคว้นฟู่

.

"ขอบคุณมากนะขอรับที่ให้ข้าติดมาด้วยถึงมันจะเล็กน้อยไปหน่อยแต่ข้าก็อยากตอบแทนพวกท่านบ้าง"เฟิงชิงว่าขึ้นพร้อกับหยิบเงินให้ชายเจ้าของเกวียน2เหรียญทอง

"ไม่เป็นอะไรหรอกคุณชายท่านเก็บไปเถิดเดิมทีพวกข้าสองคนก็ต้องเดินทางไปต่างแคว้นอยู่แล้วขอรับ"ชายเจ้าของเกวียนเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ

"ไม่ได้ขอรับข้าอยากตอบแทนพวกท่านถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากข้าเถิดขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยต่พร้อมกับนำเงินจำนวน2เหรียญทองใส่มือชายเจ้าของเกวียน

"แต่ว่า.."ยังไม่ทันที่เจ้าของเกวียนจะเอ่ยจบเฟิงชิงก็เอ่ยขึ้นมาต่อ

"ไม่มีแต่ขอรับ..งั้นข้าไปก่อนนะขอรับ"กล่าวจบเฟิงชิงและชิงหลิวก็โค้งคำนับเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกมา

"คุณชายจะไปที่ไหนต่อหรือขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยถามขึ้น

"ข้าจะไปที่จวนเจ้าเมืองเพื่อติดต่อขอซื้อจวนสักหลังก่อน"เฟิงชิงกล่าวตอบ"สมแล้วที่เป็นแคว้นแห่งการค้า..เจ้าดูสิชิงหลิวร้านค้าเต็มไปหมดเลยละไว้ซื้อจวนแล้วเรามาเดินดูสักหน่อยดีหรือไหมเพื่อจะได้ซื้อของเข้าจวนด้วย"เฟิงชิงเอ่ยต่อด้วยความตื่นเต้นที่เห็นร้านค้ามากมายภายในเมือง

"ข้าเห็นด้วยขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยตอบตาเป็นประกายแวววับเหมือนเด็กที่พึ่งเคยเห็น

"งั้นเรารีบไปกันเถิดจะได้มาเดินดูร้านค้าไวๆ"เอ่ยจบเฟิงชิงก็เดินนำไปทันที

.

"พวกท่านมาติดต่ออันใดหรือขอรับ"บ่าวที่อยู่หน้าจวนเอ่ยถามออกมา

"ข้ามาติดต่อซื้อจวนจากเจ้าเมือง..ไม่ทราบว่าท่านเจ้าเมืองอยู่หรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไปด้วยท่าทีนิ่งๆ

"งั้นขอเชิญคุณชายด้านในเลยขอรับข้าจะนำทางไปเอง"บ่าวคนเดิมเอ่ยต่อก่อนที่จะพาทั้งสองคนเดินเข้าไปในจวนและมาหยุดที่ประตูหน้าห้องห้องหนึ่ง

"ท่านเจ้าเมืองมีคนมาขอติดต่อซื้อจวนขอรับ"บ่าวคนเดิมเอ่ยขึ้น

"เข้ามา"เสียงของชายที่ได้ซื้อว่าเจ้าเมืองดังขึ้นก่อนที่บ่าวคนเดิมจะเปิดประตูให้ทั้งสองคนเข้าไป"เชิญคุณชายนั้งก่อนขอรับ"เจ้าเมืองเอ่ยขึ้นมาอีกด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรส่งไปให้เฟิงชิง

"ข้ามีนามว่าเฟิงชิงยินดีที่ได้รู้จักขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยต่อพร้อมกับโค้งคำนับเล็กน้อย

"ข้าเฉินหยางยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันคุณชายไม่ทราบว่าคุณชายเฟิงต้องการจวนแบบใดหรือ"เจ้าเมืองเอ่ยขึ้นพร้อมกับโค้งคำนับเล็กน้อยเช่นกันก่อนที่จะเอ่ยถามเรื่องจวนขึ้นมา

"ข้าอยากได้จวนที่อยู่ห่างออกไปจากเมืองไม่มาก..ไม่ทราบว่าพอจะมีหรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยต่อใบหน้ายังคงเรียบนิ่งเช่นเคย

"มีอยู่หลังหนึ่งขอรับเพียงแต่ค่าที่นั้นแพงเกินไปจึงไม่มีผู้ใดสู้ราคาได้..เดิมทีที่ตรงนั้นเคยเป็นจวนของตระกูลมหาอำนาจน่ะขอรับไม่ทราบว่าคุณชายสนใจหรือไม่"เจ้าเมืองเอ่ยตอบ

"เท่าใดหรือขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยถาออกไปด้วยใบหน้าที่ยังคงเรียบนิ่งเช่นเดิม

"60,000เหรียญทองขอรับ"เจ้าเมืองเอ่ยตอบก่อนที่จะยกมือขึ้นเรียกให้บ่าวรับใช้ไปนำแผนที่ของจวนหลังนั้นมา"นี้คือพื้นที่ของจวนทั้งหมดนะขอรับ"เจ้าเมืองเอ่ยต่อก่อนที่จะหยิบแผนที่ที่บ่าวรับใช้นำมาให้วางลงตรงหน้าเฟิงชิง

"ออกจะใหญ่ไปหน่อยแต่ก็ดีเหมือนกันเพื่อข้าจะเปิดสำนัก..งั้นข้าซื้อจวนหลังนี้ขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะเรียกถุงเงินออกมาจากมิติจิต

"เช่นนั้นข้าจะให้คนไปลงชื่อเจ้าของจวนให้นะขอรับไม่ทราบว่าคุณชายเฟิงมีชื่อแซ่ว่าอะไรหรือ"เจ้าเมืองเอ่ยต่อ

"ข้าแซ่ลู่..ลู่เฟิงชิง"เฟิงชิงเอ่ยตอบออกไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเช่นเคย

"เช่นนั้นคุณชายเฟิงท่านรอสักครู่นะขอรับ"เจ้าเมืองเอ่ยต่อก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง

ไม่นานเจ้าเมืองก็กลับมาพร้อมกับโฉนดที่ดินเฟิงชิงทำการจ่ายค่าจวนเสร็จก็รับโฉนดนั้นมาก่อนที่จะเดินออกไปจากจวนโดยที่ไม่ลืมถามถึงเส้นทางที่จะไปจวนของตน

"คุณชายจวนหลังใหญ่ขนาดนั้นข้าเพียงคนเดียวคงทำความสะอาดทั้งจวนไม่ได้หรอกนะขอรับข้าว่าเราหาบ่าวรับใช้เพิ่มดีไหมขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นก่อนที่เฟิงชิงจะทำหน้าคิดอยู่สักพักแล้วเอ่ยขึ้น

"ก็ดีเหมือน"ตอบเพียงแค่นั้นก่อนที่เฟิงชิงจะเดินนำไปยังร้านค้าในเมือง

"เจ้าคนชั้นต่ำกล้าดียังไงมาขว้างทางนายหญิงของข้าอยากตายนักหรืออย่างไร"เสียงของบ่าวรับใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้เท้าถีบเข้าไปยังตัวเด็กชายจนล้ม

"ท่านหญิงโปรดรับข้าเป็นบ่าวด้วยเถิดขอรับ"เด็กชายเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มหัวแนบดินให้หญิงสูงศักดิ์ตรงหน้า

"พอแล้วซือซือ..ไปกันเถิดข้าเสียเวลามามากแล้ว"หญิงสูงศักดิ์คนนั้นเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินนำเหล่าสาวใช้ออกไปโดยไม่มีแม้แต่จะหันมามองเด็กชายที่ก้มหัวให้ตนเลยสักนิด

"เจ้าหนู"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นเรียกเด็กชายคนนั้นก่อนที่เด็กชายคนนั้นจะลุกขึ้นหันมามอง

"ขอรับคุณชาย"เด็กชายเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่หมดหวัง

"เจ้าทำตัวแบบนี้ไม่รู้สึกสมเพชตนเองบ้างหรือ"เฟิงชิงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ถึงจะรู้สึกสมเพชแต่ก็ต้องทำขอรับตัวข้าเป็นแค่คนชั้นต่ำไม่มีทางเลือกหรอกขอรับ"เด็กหนุ่มเอ่ยตอบใบหน้ามีน้ำใสๆไหลออกมาก่อนที่จำก้มหน้าอยู่แบบนั้น

"ข้าละเกรียดคนแบบเจ้าจริงๆ.."เฟิงชิงเอายต่ทำให้เด็กหนุ่มตรงหน้าที่ได้ยินถึงกับสะอึกออกมาทันที"ผู้อื่นว่าเจ้าอย่างไรเจ้าต้องสนด้วยหรือแม้ผู้อื่นจะว่าเจ้าเป็นคนไร้ค่าเพียงใดแต่ตัวเจ้าเองก็ไม่ควรว่าตนเอง...ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อก็สู้ให้ถึงที่สุดมิใช่คอยก้มหัวให้ผู้อื่นเอาเปรียบ"เฟิงชิงเอ่ยจบเด็กหนุ่มตรงหน้าก็หยุดร้องทันทีก่อนทีจะเงยหน้าขึ้นมามองเฟิงชิงอย่างอึ้งๆ

"เด็กน้อยเจ้าชื่ออะไรหรือแล้วตอนนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นมาต่อก่อนที่จะไปพยุงเด็กคนนั้นให้ลุกขึ้น

"ข้ามีนามว่าเหมาเทียนขอรับตอนนี้ข้าอายุได้10ปีแล้วขอรับ"เด็กหนุ่มตรงหน้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนตามแรงพยุงของชิงหลิว

"อายุเพียงเท่านี้เหตุใดถึงออกมาหาเงินตัวคนเดียวเล่าพ่อแม่ของเจ้าไปไหนกันเหตุใดถึงให้บุตรชายของตนออกมาหาเงินก้มหัวให้ผู้อื่นเช่นนี้"เฟิงชิงเอายขึ้นมาอีก

"ท่านพ่อท่านแม่ของข้าเสียไปนานแล้วขอรับตอนนี้ข้าอาศัยอยู่กับพี่ใหญ่และน้องเล็กของรับเดิมทีท่านพี่จะเป็นคนออกมาหาเงินแต่เมื่อไม่นานมานี้ท่านพี่ของข้าล้มป่วยข้าจึงต้องออกมาหาเงินแทนขอรับ"เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ดูเศร้าหมองลงเรื่อยไป

"เช่นนั้นพี่และน้องของเจ้าอยู่ที่ใดกันพาข้าไปหน่อยได้หรือไม่ข้าจะได้ช่วยรักษาพี่ของเจ้าให้"เฟิงชิงเอ่ยต่อก่อนที่จะเดินไปลูบหัวเด็กหนุ่มเบาๆ

"ได้ขอรับ..ทางนี้ขอรับ"เด็กหนุ่มเอ่ยตอบด้วยใบหน้าที่ดูดีใจก่อนที่จะเดินนำทั้งสองคนไป

ไม่นานทั้งสามคนก็เดินมาถึงจวนหลังหนึ่งมองจากภายนอกเป็นจวนเล็กที่ดูแล้วไม่น่าจะมีใครอยู่

"ชิงหลิวเจ้าเอาเงินนี้ไปซื้อยามาเอามาทุกชนิดละกันไว้ก่อนเพื่อพี่ของเจ้าหนูนี้จะเป็นไข้หนักตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าพี่ของเจ้านี้เป็นอะไร.."เอ่ยจบเฟิงชิงก็นำเงิน100เหรียญทองให้กับชิงหลิวก่อนที่จะเดินเข้าไปในจวนพร้อมกับเด็กหนุ่ม

"พี่รอง"เสียงของเด็กสาวผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับวิ่งมาก่อนเด็กหนุ่มที่เฟิงชิงให้นำทางมา

"เหม่ยเอ๋ออย่าวิ่งสิ..คุณชายทางนี้คือน้องสาวของข้าเองขอรับนางซื้อเหลาเหม่ยขอรับ"เด็กน้องเหลาเทียนเอ่ยขึ้น

"ยินดีที่ได้รู้จักนะเหลาเหม่ย"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็ดดูโดยที่ลืมตัว

"คุณชายเชิญทางนี้ขอรับ"เหลาเทียนเแ่ยขึ้นก่อนที่จะหันมาอุ้มน้องสาวของตนและเดินนำไปยังห้องห้องหนึ่ง

"เหลาเทียนกลับมาแล้วหรือ"ชายที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยขึ้นสีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

"ขอรับคือว่าข้า.."ยังไม่ทันที่เหลาเทียนจะเอ่ยจบเฟิงชิงก็เอ่ยขึ้นมาสะก่อน

"ขอข้าตรวจหน่อยได้หรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยจบก็เดินเข้าไปนั้งที่เกาอี้ข้างๆเตียงก่อนที่จะเปิดผ้าห่มออกเพื่อตรวจสอบร่างกายของชายตรงหน้า

"คุณชายคือ"ชายที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยขึ้นก่อนที่เฟิงชิงจะเอ่ยตอบ

"ขออภัยที่เสียมารยาทข้าชื่อเฟิงชิง..ข้าขอถามท่านหน่อยได้หรือไม่ว่าท่านไปทำอะไรมาถึงได้โดนพิษของดอกมายามาเช่นนี้รู้หรือไม่ถ้าหากข้ามาช้ากว่านี้สักวันสองวันท่านจะตายเอาน่ะ"เฟิงชิงเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับดึงผ้าห่มออกทั้งหมดก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของชายที่นอนอยู่บนเตียงออกเกือบหมด

"คะ...คือคุณชายข้าว่ามันไม่เหมาะเท่าไหร่นะขอรับท่านเป็นเกอการที่จะให้มาเห็นร่างของชายหนุ่มแบบนี้มัน.."ชายที่นอนอยู่เอ่ยขึ้นอย่างตกใจก่อนที่จะค่อยๆหาสิ่งของมาปกปิดร่างกายของตน

"ชั้งเรื่องนั้นไปก่อนที่..."เมื่อเอ่ยจบเฟิงชิงก็เข้าไปตรวจตามร่างกายที่เกิดเป็นรอยช้ำสีม่วง

"คุณชายนี้ขอรับยาที่ท่านให้ข้าไปซื้อมา"เสียงของชิงหลิวเอ่ยขึ้นพร้อมกับกล่องใบหนึ่งที่ใส่ยาทั้งหมดที่หาได้ไว้

"ชิงหลิวยาที่เจ้าซื้อมามียาระงับพิษหรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับเรียกเข็มออกมาจากมิติจิตที่แม่ของตนได้ทิ้งไว้ให้ออกมา

"มีขอรับ..นี้ขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นก่อนที่จะส่งขวดยาขวดหนึ่งให้เฟิงชิง

"ดี..เหลาเทียนเจ้าไปต้มน้ำมาหาผ้าที่สะอาดๆมาให้ข้าด้วยชิงหลิวเจ้าไปหากระโถนมา"เอ่ยจบเฟิงชิงก็ใช้เข็มที่ได้มาจุ่มยาในขวดก่อนที่จะนำไปปักที่ต่างๆบนร่างกาย'ดีนะที่ความทรงจำของร่างนี้ยังพอมีความรู้ด้านการรักษาและมีวรยุทธอยู่บ้าง'เฟิงชิงคิดในใจ

"นี้ขอรับคุณชาย"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นก่อนที่จะวิ่งเข้ามาพร้อมกระโถนในมือ

"วางไว้ข้างๆเตียง..แล้วไปนำระบายมาให้ข้า"เฟิงชิงเอ่ยขึ้น

"คุณชายเหตุใดจึงต้องใช้ยาระบายละขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งขวดยาไปให้เฟิงชิง

"ขับพิษน่ะ..มันจะช่วยขับพิษที่มีอยู่ออกมาจากการอ้วก"เฟิงชิงเอ่ยจบก็นำยาระบายให้ชายที่นอนอยู่กินทันที

"คุณชายขอรับนี้น้ำอุ่นกับผ้าสะอาดขอรับ"เหลาเทียนเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินนำมาวางที่ข้างๆเตียง

"ดี.ชิงหลิวเจ้าพยุงเขาไว้เหลาเทียนเจ้าคอยถือกระโถนไว้ให้พี่ชายเจ้า"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงเข็มที่ปักไว้ออกจนหมด

หลังจากที่ชิงหลิวช่วยพยุงชายตรงหน้าให้ลุกขึ้นนั้งแล้วเมิงชิงจึงนำผ้าสะอาดที่ชุบน้ำอุ่นไว้มาลูบและถูทั่วทั้งหลังไม่นานชายตรงหน้าก็อ้วกออกมาเป็นสีดำ

เฟิงชิงทำอยู่แบบนั้นจนชายตรงหน้าหยุดอ้วกก่อนที่จะเดินเดินไปหายาแก้ปวดร่างกายมาให้ชายคนเดิมได้ดื่ม

"คุณชายเท่านี้ท่านพี่ของข้าก็หายแล้วใช่หรือไม่"เหลาเทียนเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นพี่ชายของตนกับมาดูดีและมีเรี่ยวแรงมากกว่าเดิม

"ยังหรอกนี้เป็นแค่การถ่ายพิษออกจากตัวเท่านั้นถึงพิษจะออกหมดแล้วแต่ก็ต้องนอนพักเพื่อฟื้นฟูปราณแล้วก็ห้ามพี่ชายเจ้ากินอาหารรสจัดเด็ดขาดไม่อย่างนั้นร่างกายจะทรุดลงไปอีก..มันเป็นผลข้างเคียงของพิษจากดอกมายา"เฟิงชิงเอ่ยตอบ

"ข้าต้องขอบคุณมากนะขอรับคุณชายที่ช่วยรักษาข้าข้ามีนามว่าเหลาเฟ่ยขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยขึ้นก่อนที่จะโค้งคำนับเฟิงชิง

"ไม่เป็นอะไร..ในระหว่างที่พักฟื้นก็ไปอยู่จวนข้าก่อนจะได้ไม่ต้องกังวลอะไร"เฟิงชิงเอ่ยต่อก่อนที่เหลาเทียนจะก้มลงคำนับจนติดกับพื้นจวน

"คุณชายได้โปรดรับข้าเป็นบ่าวรับใช้ได้หรือไม่ขอรับข้าอยากจะตอบแทนท่านขอรับ"เหลาเทียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เข้มแข็ง

"ข้าด้วยขอรับ...ถึงตอนนี้ข้าจะไม่มีประโยชน์แต่ในวันข้างหน้าข้าจะต้องเป็นประโยชน์ให้คุณชายได้แน่ๆขอรับ"เหลาเฟ่ยเอ่ยขึ้นมาอีกก่อนที่จะก้มลงคำนับเฟิงชิงจนหัวติดพื้นไปอีกคน

เด็กสาวตัวน้อยที่เห็นพี่ไปของตนก้มลงกับพื้นก็ทำตามทันที

"งั้นก็ตามใจพวกเจ้าเถิดแต่ข้าบอกไว้ก่อนเลยข้าไม่ชอบคนอ่อนแอนะ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นแค่นั้นก่อนที่เหลาเทียนและเหลาเฟ่ยจะลุกขึ้นยิ้อย่างดีใจ

"ขอบคุณมากขอรับคุณชาย"ทั้งคู่เอ่ยออกมาพร้อมกันก่อนที่จะก้มลงไปอีกครั้ง

"พอแล้วลุกขึ้นเถิดชิงหลิวเก็บของ..พวกเจ้าเองก็ด้วยชิงหลิวเจ้าคอยนำทางให้เด็กๆพวกนี้ก็แล้วกันข้าจะไปหาซื้อของที่จำเป็น"เฟิงชิงเอ่ย

"ขอรับคุณชายแต่คุณชายไปคนเดียวได้ใช่ไหมขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยขึ้น

"ข้าไปเองได้เจ้าคอยดูแลสามคนนี้ก็แล้วกันแล้วข้าจะตามไป"เอ่ยจบเฟิงชิงก็เดินออกมาจากจวนหลังเล็กก่อนที่จะเดินเข้าไปในเมืองเพื่อหาซื้อของ

.

"เชิญคุณชายขอรับไม่ทราบว่าต้องการอะไรขอรับ"เสียงของเถ้าแก่ของร้านเอ่ยขึ้น

"ข้าอยากได้แหวนมิติระดับกลาง10วงและอาวุธสักสี่ห้าชิ้นเถ้าแก่พอจะมีหรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไปด้วยท่าทีปกติกับรอยยิ้มของนักการค้า

"มีขอรับไม่ทราบว่าท่านต้องการอาวุธแบบไหนหรือขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบยกล่องไม้ที่ใส่แหวนมิติจำนวน10วงขึ้นมาพร้อมกับอาวุธต่างๆ

"ข้าอยากได้แบบมีดสั้นห้าเล่มกระบี่ระดับกลางห้าเล่ม"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไป

"เช่นนั้นรอสักครู่นะขอรับ"ว่าจบเถ้าแก่ก็เดินเข้าไปในร้านก่อนที่จะเดินออกมาพร้อมกับกระบี่มากมาย"เชิญคุณชายเลือกเลยขอรับ"เถ้าแก่ว่าขึ้นมาอีก

"..."เฟิงชิงไม่ได้พูดอะไรยืนเลือกกระบี่ที่มีสัญลักษณ์แปลกๆออกมาสี่เล่มก่อนที่จะมองสำรวจอีกครั้งแต่ก็ไม่มีอันที่ถูกใจ

"กระบี่ทั้งหมดมีเพียงเท่านี้หรือเถ้าแก่"เฟิงชิงเอ่ยถามออกไปนึกเสียดายหากมีเท่านี้คงได้แค่สี่เล่มแล้วกระมั้ง

"เฮ้อจริงๆยังมีอีกขอรับเพียงแต่มันเป็นกระบี่ที่มีประวัติมาก่อนข้าจึงไม่ค่อยอยากนำมาขายเท่าใด"เถ้าแก่เอ่ยตอบด้วยสีหน้าที่กังวลอยู่นิดๆ

"งั้นข้าขอดูหน่อยได้หรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยชึ้นมาอีกก่อนที่จะเลิกสนใจกระบี่ที่เหลือ

"สักครู่ขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยตอบก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้านอีกครั้งก่อนที่จะเดินมาพร้อมกระบี่จำนวนสิบเล่มเฟิงชิงเห็นดังนั้นก็ตาลุกวาวก่อนที่จะสะดุดอยู่กับกระบี่สี่ดำเล่มหนึ่ง

"เถ้าแก่ข้าขอดูเล่มสีดำนั้นหน่อยสิ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างสนใจก่อนที่จะรับกระบี่เล่มนั้นมาดู

"กระบี่เล่มนี้เป็นกระบี่ที่นักพรมคนหนึ่งนำมาขายให้กับร้านข้าขอรับแต่ไม่ว่าใครที่ซื้อไปก็มักจะนำมาคืนตลอดข้าเองก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยจบเฟิงชิงก็ชักกระบี่ออกมาดูยากสนอกสนใจ

"งั้นข้าเอา5เล่มนี้ขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยจบก็นำกระบี่ที่ตนเองถือยู่ไปวางไว้กับอีกสี่เล่มที่เหลือ

"แหวนมิติ10วง200เหรียญทองขอรับมีสั้น5เล่ม5เหรียญทองขอรับส่วนกระบี่5เล่มนี้50เหรียญทองขอรับรวมทั้งหมด255เหรียญทองขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยต่อก่อนที่เฟิงชิงจะนำเงินในมิตจิตออกมาจ่ายให้เถ้าแก่ของร้านพร้อมกับนำของทั้งหมดที่ซื้อเก็บไว้ในมิติจิต

"เถ้าแก่พอจะรู้จักร้านที่ขายจักรเย็บผ้าหรือไม่ขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นมาเมื่อตนเองเก็บของเข้ามิติจิตหมดแล้ว

"รู้จักขอรับเดินไปทางนี้แล้วเลี้ยวไปทางซ้ายร้านจะตั้งอยู่ร้านสุดท้ายขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยตอบกลับไปก่อนที่เพิงชิงจะกล่าวขอบคุณและเดินไปตามทางที่เถ้าแก่บอก

"คุณชายขอรับคุณชายโปรดรับข้าไปเป็นบ่าวด้วยเถิดขอรับข้ามีน้องอีกสามคนที่ต้องเลี้ยงได้โปรดคุณชายช่วยรับข้าไปเป็นบ่าวรับใช้ด้วยเถิดขอรับ"เสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อายุราวๆ12หนาวเอ่ยขึ้นตรงหน้าเฟิงชิง

"เฮ้อ..เช่นนั้นเจ้ามีชื่อว่าอะไรเจ้าหนู"เฟิงชิงเอ่ยถามออกไปมองจากสภาพแล้วเด็กคนนี้คงจะไม่ได้กินอะไรมาหลายวันเนื้อตัวผอมจนเห็นรูปทรงของกระดูกจนน่าสงสาร

"ข้ามีนามว่าเหยียนซือขอรับ"เด็กตรงหน้าเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่แหบสุดๆ

"เจ้าบอกว่าเจ้ามีน้องอีกสามคนใช่หรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยถามออกไปอีกครั้งเด็กน้อยพยักหน้ารับก่อนที่เฟิงชิงจะเอ่ยกลับไปอีก"งั้นเจ้านำสิ่งนี้กลับไปหาน้องๆสะพาพวกเขาเดินไปที่จวนหลังเมืองถาหาคนที่ชื่อชิงหลิวให้บอกไปว่าลู่เฟิงชิงให้พวกเจ้าไปมาอยู่"เอ่ยจบเฟิงชิงก็เขียนบางอย่างลงไปในกระดาษก่อนที่จะส่งไปให้เด็กน้อย

"ขอรับคุณชาย"เด็กคนนั้นเอ่ยจบก็วิ่งไปอีกทางทันที

ไม่นานเฟิงชิงก็เดินมาถึงร้านขายจักเย็บผ้าก่อนที่จะเดินเข้าไปข้างในร้าน

"มีอะไรให้ข้าช่วยไหมขอรับ"เสียงชายแก่ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

"ข้าอยากได้เครื่องจักรเย็บผ้าสักสามตัวน่ะขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไปตามตรง

"ถ้าเช่นนั้นรอสักครู่นะขอรับระหว่างรอก็เดินดูผ้าเหล่านี้ไปก่อนก็ได้นะขอรับเพื่อท่านจะถูกใจ"เอ่ยจบเถ้าแก่ก็เดินเข้าไปข้างในห้องๆหนึ่ง

ในระหว่างที่รอเฟิงชิงก็เดินดูผ้าภายในร้านไปเรื่อยๆ

"ขออภัยนะขอรับข้ามาเอาผ้าที่สั่งตัดเมื่ออาทิตย์ก่อนน่ะขอรับ..เถ้าแก่ไม่อยู่หรอกหรือ..เจ้าไปเรียกเถ้าแก่มาให้ข้าหน่อยเร็วๆด้วยละ"เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้นก่อนที่จะเดินเข้ามาภายในร้านเมื่อไม่เห็นเถ้าแก่ชายผู้นั้นก็หันมาพูดกับเฟิงชิงทันที

"..."ร่างบางไม่ได้ตอบอะไรกลับไปก่อนที่หันมาเดินดูของต่อตามปกติจนเจอเข้ากับผ้าผืนหนึ่งที่มีสีสันสวยงามแถมยังเป็นผ้าชั้นสูงอีกด้วย

"นี้เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือข้าบอกให้ไปตามเถ้าแก่มาอย่างไรเล่า"ชายผู้นั้นเอ่ยต่อก่อนที่จะเดินมาจับข้อมือของเฟิงชิงให้หันไปคุยกับตน

"คุณชายขอรับเครื่องจักรของข้าตอนนี้มีคนสั่งไว้หมดแล้วเกรงว่าต้องทำขึ้นมาใหม่ท่านรีบหรือไม่ขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยขึ้นหลังจากที่เดินออกมาจากข้างในห้องแล้ว

"ข้าไม่รีบหรอกขอรับ..ใช่เวลานานเท่าไหร่หรือถึงจะได้"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงมือออกจากชายแปลกหน้า

"การที่จะทำขึ้นมาใหม่ถึงสามเครื่องนั้นต้องใช้เวลาประมานสี่ถึงห้าวันขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยตอบ

"เช่นนั้นข้ารบกวนไปส่งที่จวนข้าด้วยได้หรือไม่..แล้วก็ข้าอยากได้ผ้าแบบนี้อีก20ผืน..ท่านรวมเงินมาเลยขอรับข้าจะได้จ่ายทีเดียวเลย"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งผ้าที่ตนเลือกมาเมื่อกี่ให้กับเถ้าแก่

"ได้ขอรับ..เครื่องจักรสามเครื่องราคา100เหรียญทองขอรับส่วนผ้าระดับสูงทั้งหมด20ผืนราคา150เหรียญทองขอรับ"เถ้าแก่เอ่ยตอบกลับไปก่อนที่เฟิงชิงจะเรียกเงินออกมาจากมิติจิตพร้อมกับจ่ายเถ้าแก่ไป

"จริงสิเถ้าแก่เขาคนนี้จะมาเอาผ้าที่สั่งตัดไว้เมื่ออาทิตย์ก่อนน่ะ"ว่าเสร็จเฟิงชิงก็เดินออกมาทันทีโดยที่ไม่ลืมหันไปเยียบเท้าเจ้าคนไร้มารยาท

-------------