ตอนที่ 2

เช้า

"คุณชายเฟิงชิงขอรับ...ข้าขออนุญาตเข้าไปนะขอรับ"เสียงบ่าวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ

"ท่านหมอไปไหนหรือถึงได้ให้เจ้านำมาให้เช่นนี้"เฟิงชิงกล่าวถามออกไปก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นนั้ง

"ท่านหมอถูกพรรคใหญ่เรียกตัวไปน่ะขอรับข้าเลยต้องนำยามาให้ท่านแทน"บ่าวคนนั้นเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเอง

"เช่นนี้เอง"เฟิงชิงเอ่ยต่ก่อนที่จะลุกขึ้นปลดเสื้อผ้าของตนออกที่ละชิ้นจนเหลือแต่ชุดคลุมสีขาวบางๆตัวเดียว

"คุณชายให้ข้าช่วยไหมขอรับ"บ่าวคนนั้นเอ่ยขึ้นมาอีก

"ไม่เป็นอะไรข้าทำเองได้"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนจะเดินเข้าไปหลังผ้าที่ถูกกลั้นไว้

"คุณชายขอรับ"บ่าวคนเดิมเอ่ยขึ้นมาอีก

"มีอะไรหรือ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นถามออกไปพร้อมกับเปลี่ยนชุดของตนไปด้วย

"ข้าขอติดตามคุณชายไปได้ไหมขอรับ"บ่าวคนเดิมเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งนี้น้ำเสียงดูเปลี่ยนไปจนเฟิงชิงนึกสงสัย

"เหตุใดถึงอยากติดตามข้าไป...หากเจ้าไม่บอกเห็นทีข้าคงพาไปด้วยไม่ได้"เฟิงชิงเอ่ยต่อ

"ในเวลานี้ตระกูลเฉินสิ้นแล้วข้าก็เป็นเพียงแค่บ่าวที่ถูกซื้อมาได้ไม่นาน...ขอร้องละขอรับคุณชายข้าไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ..ข้าในตอนนี้ไม่มีที่ให้กลับไปแล้วขอรับ"หลังจากที่พูดจบก็ก้มหัวจนใบหน้าแนบพื้น

"ถึงเจ้าจะติดตามข้าไปก็ไม่มีอะไรดีหรอกนะ...ข้าเองก็ไม่ได้มีเงินมีทองติดตัวมากนัก"เฟิงชิงกล่าวต่อ

"ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นอะไรขอรับโปรดให้ข้าติดตามเป็นบ่าวของคุณชายด้วยเถิดขอรับ"บ่าวคนเดิมยังก้มหัวอยู่อย่างไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมาเลยสักนิด

"เจ้ามีนามว่าอะไร"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดิมออกมาหลังผ้าที่กูกกลั้นไว้พร้อมกับเดินตรงเข้ามาตรงร่างบางที่ก้มหัวอยู่

'เฮ้อ..กะว่าจะไปคนเดียวแท้ๆเลย..ชั้งเถอะให้ไปด้วยสักคนคงไม่เป็นอะไร'เฟิงชิงคิดในใจตอนนี้ร่างบางเข้าใจหมดทุกอย่างแล้วทั้งวิถีชีวิตอะความรู้ต่างๆที่ได้จากความทรงจำของเฟิงชิงคนเก่า

"ข้ามีนามว่าชิงหลิวขอรับคุณชาย"ชิงหลิวเอ่ยตอบด้วยความดีใจแต่ก็ยังคงก้มหัวอยู่เช่นนั้น

"งั้นชิงหลิวข้าจะบอกอะไรให้นะข้าไม่ชอบคนอ่อนแอหากเจ้าจะอยู่กับข้าก็จงอย่าแสดงท่าทีที่ดูน่าสงสารเช่นนี้อีก..ข้าจะออกเดินทางอีกหนึ่งเค่อรีบๆเข้าละ"เฟิงชิงเอ่ยตอบกลับไปพร้อมกับนั้งลงที่โต๊ะทานอาหาร

"ขอบคุณขอรับคุณชาย"ชิงหลิวเอ่ยตอบด้วยความดีใจก่อนที่จะก้มหัวอีกครั้งเพื่อขอบคุณ

"ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าทำตัวน่าสงสาร...รีบไปได้แล้ว"เฟิงชิงเอ่ยต่อ

"ขอรับ"เมื่อได้ยินแบบนั้นชิงหลิวก็ลุกขึ้นก่อนที่จะออกไปเพื่อเตรียมตัวทันที

'ใจเย็นๆไว้ของขวัญตอนนี้มึงคือเฟิงชิงห้ามไว้ใจใครง่ายๆเด็ดขาด..ต้องเย็นชาเข้าไว้ๆ'เฟิงชิงเอ่ยขึ้นในใจแม้ในใจจะกระวนกระวายรู้สึกสงสารและเห็นใจชิงหลิวมากเพียงใดก็ตาม

.

หนึ่งเค่อต่อมา

หลังจากที่จัดการทานอาหารและยาตามปกติเสร็จแล้วเฟิงชิงก็เก็บของที่เป็นของตนทั้งหมดถึงจะไม่ค่อยมีอะไรมากนอกจากกำไลข้อมือที่มารดาของร่างนี้ทิ้งไว้ให้กับชุดอีกสองสามชุด

หลายวันมานี้เฟิงชิงได้ทำความเข้าใจกับกำไลข้อมือที่มารดาของร่างนี้ทิ้งไว้ให้เพราะเกิดความสงสัยว่าเหตุใดตนเองจึงถอดไม่ออก

จนได้มารู้ว่ากำไลนี้คือกำไลมิติที่เชื่อมกับมิติจิตของตนของที่อยู่ข้างในเป็นของที่สืบทอดมาจากตระกูลของผู้เป็นมารดาและผ้าไหมเนื้อดี10หีบพร้อมกับของอื่นๆอีกมากมายที่เฟิงชิงดูแล้วว่าน่าจะขายได้

"คุณชายรอนานไหมขอรับ..ข้าขออภัยขอรับที่มาช้า"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม

"ไม่เป็นอะไรไปกันเถิดข้าจะต้องไปโรงจำนำก่อนเจ้ารู้จักทางให้หรือไม่"เฟิงชิงเอ่ยตอบพร้อมกับถามชิงหลิวกลับไป

"ข้ารู้ทางขอรับในแคล้นนี้มีโรงจำนำอยู่ที่เดียวเท่านั้นข้าจึงจำได้ทั้งๆที่พึ่งมาเป็นบ่าวได้ไม่นานขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสา

"ดี..งั้นนำทางไปสิรออะไรอยู่"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีที่ออกเกร็งๆนิดๆเพราะตนเองพยายามเก็บอารมณ์ให้ดูเย็นชาสุดๆอยู่

"คิๆ..ขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยตอบกลับไปพร้อมกับขำนิดๆเพราะเห็นเฟิงชิงทำท่าเกร็งๆก่อนที่จะเดินนำไป

"จริงสิชิงหลิวตอนนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว"เฟิงชิงเอ่ยถามออกไปอย่างลืมตัว

"14ปีขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยตอบออกไปพร้อมกับท่าทางยิ้มๆที่เห็นเฟิงชิงทำตัวปกติ

"เด็กจริงๆด้วยนะ..งั้นอย่างนี้ข้าก็เป็นพี่เจ้าน่ะสิ"เฟิงชิงเอ่ยต่อยิิ้มๆก่อนที่จะหันไปมองหน้าของชิงหลิว

"เอ๊ะ.."ชิงหลิวส่งเสียงออกมาอย่างตกใจเพราะไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับตนมาก่อน

"อะ..แฮ่ม..ข้าหมายถึงข้าอายุมากกว่าเจ้าเพราะฉะนั้นข้าก็เปรียบเสมือนศิษย์พี่ของเจ้าฉะนั้นทำตัวดีๆละ"เฟิงชิงที่พึ่งรู้ตัวเอ่ยตอบกลับไปด้วยท่าทางที่เก็บอาการสุดๆ

"....ขอรับที่จริงข้าตกใจนะขอรับเป็นครั้งแรกเลยที่มีคนพูดแบบนี้กับข้าขอบคุณนะขอรับคุณชาย"ชิงหลิวเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

"ขะ...ข้า..ทะ..ที่ข้าพูดไปแบบนั้นเพราะ....เพราะ...ชั้งมันเถิดอีกนานไหมกว่าจะถึง"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่องคุย

"อีกสักพักก็ถึงแล้วขอรับ...นั้นไงเห็นเมืองแล้วขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยตอบ

ไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาถึงหน้าโรงรับจำนำใจกลางเมือง

"นายข้าต้องการจำนำของขอรับเถ้าแก่อยู่หรือไม่ขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในร้านแล้วเจอกับพนักงานต้อนรับ

"อยู่ขอรับรอสักครู่ข้าจะไปตามเถ้าแก่ให้ขอรับ"ชายที่ยืนต้อนรับเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินหายไปหลังร้านไม่นานชายคนเดิมก็เดินออกมาพร้อมกับชายแก่ผู้หนึ่ง

"ท่านเป็นเถ้าแก่ใช่ไหมขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นย่างเป็นมิตรก่อนที่เถ้าแก่คนนั้นจะเดินมายืนอยู่ตรงหน้าของเฟิงชิง

"เป็นข้าเอง...คุณชายจะเอาอะไรมาจำนำหรือ"ชายแก่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

"ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ..ข้าอยากจะจำนำสิ่งนี้น่ะขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเรียกของสิ่งหนึ่งออกมาจากมิติจิต

"กำไลวงนั้นที่อยู่ตรงข้อมือคุณชายเป็นของดีนะขอรับไม่ทราบว่าท่านมีชื่อแซ่ว่าอะไรหรือ"ชายแก่เอ่ยถามออกมาเมื่อสังเกตุเห็นกำไลที่อยู่บนขอมือของเฟิงชิงร่างบางตกใจไปนิดก่อนที่จะเอ่ยตอบ

"ข้ามีนามว่าเฟิงชิงแซ่ลู่ขอรับ..สิ่งนี้เป็นของดูต่างหน้าของท่านแม่ของข้าน่ะขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยตอบก่อนที่จะเปิดแขนเสื้อเพียงเล็กน้อยให้ชายแก่ได้ดูชัดๆ

"งั้นเชิญท่านและผู้ติดตามของท่านมากับข้าสักครู่นะขอรับ...ซือซือปิดร้านวันนี้ข้าไม่รับแขก"ชายแก่เอ่ยขึ้นบอกเฟิงชิงและชิงหลิวก่อนที่จะหันไปบอกชายคนเดิมที่ยืนรับแขกอยู่หน้าร้านให้ปิดร้าน

"..."เฟิงชิงไม่ได้เอ่ยตอบอะไรได้แต่เดินตามชายแก่ไปเงียบๆ

"เราจะไปที่ไหนกันหรือขอรับเถ้าแก่"ชิงหลิวที่ทนความสงสัยไม่ได้เอ่ยถามออกมาด้วยความอยากรู้

"ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองนั้นแหละพ่อหนุ่มอย่าใจร้อนนักเลย"ชายแก่เอ่ยจบทั้งคู่ก็เดินตามไปเงียบ

ชายแก่พาเฟิงชิงและชิงหลิวเดินลงมาในห้องใต้ดินก่อนที่จะจุดตระเกียงเพื่อให้ห้องใต้ดินสว่างขึ้น

"เชิญนั้งก่อนสิ"ชายแก่เอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินไปนั้งตรงโต๊ะรับแขกในห้องใต้ดิน

"ขอบคุณขอรับ"ชิงหลิวเอ่ยตอบก่อนที่จะเดินไปนั่งข้างๆเฟิงชิงในตำแหน่งปกติของบ่าวรับใช้

"เข้าเรื่องเลยได้ไหมขอรับเถ้าแก่ข้าจำต้องเดินทางไปต่างแคว้นเกรงว่าจะมีเวลาไม่มากหนัก"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง

"ฮา..ฮา...ฮา..คนหนุ่มนี้ช่างใจร้อนเสียจริง..งั้นข้าขอถามก่อนก็แล้วกันแม่ของเจ้ามีนามว่าลู่เหม่ยชิงใช่หรือไม่"ชายแก่เอ่ยต่อด้วยท่าทางสบายๆก่อนที่จะยกมือเรียกให้บ่าวรับใช้นับของที่เป็นกล่องไม้มาว่างที่โต๊ะข้างหน้าคนทั้งสาม

"ท่านรู้ได้อย่างไรขอรับเถ้าแก่"เฟิงชิงเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย

"เมื่อ16ปีก่อนแม่นางลู่นางมาที่นี่นางนำกล่องไม้กล่องนี้กับเงินจำนวน100000เหรียญทองมาฝากไว้นางบอกว่าเมื่อถึงเวลาลูกของนางจะมาที่นี่พร้อมกับกำไลหยกสีเขียวที่สลักชื่อตระกูลลู่...ตระกูลลู่เป็นผู้มีพระคุณของข้าจึงได้รับฝากไว้ข้าไม่รู้หรอกว่ามันเกิดเรื่องอะไรแต่ถ้าให้ข้าเดาเจ้าเป็นลูกของนางถ้าเดาถูกใช่หรือไม่"ชายแก่เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มๆ

"ขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยตอบออกไปอย่างอึ้งๆคำถามที่ว่ามารดาของตนรู้ได้อย่างไรว่าเขาจะมามันทำให้เขาสงสัยมากถึงขนาดแสดงออกมาทางสีหน้า

"งั้นของทั้งหมดนี้ก็เป็นของเจ้า...ส่วนเรื่องที่เจ้าสงสัยอยู่นั้นเจ้าต้องหาคำตอบเอง"ชายแก่เอ่ยจบก็ยกชาที่บ่าวคนใช้พึ่งนำมาให้ดื่มไปเล็กน้อย

"ขอบคุณท่านมากขอรับเถ้าแก่รบกวนท่านแล้ว"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างมีมารยาท

"มิเป็นอะไรพวกเจ้าไปเถิดรีบไม่ใช่หรือ"ชายแก่เอ่ยต่อใบหน้ายังคงส่งรอยยิ้มไปให้เฟิงชิงเช่นเคย

"งั้นพวกข้าขอตัวนะขอรับ"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปแต่เมื่อเดินออกไปไม่กี่ก้าวชายแก่ก็เอ่ยขึ้นมาอีก

"เจ้าเหมือนกับมารดาของเจ้าจริงๆนอกจากหน้าตาแล้วนิสัยก็ยังเหมือนอีกด้วย"ชายแก่เมื่อเอ่ยจบก็เดินเข้าไปในห้องๆหนึ่งไปด้วยรอยยิ้ม

"..."เฟิงชิงที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะเดินขึ้นไปและออกจากร้านไปทันทีพร้อมกับชิงหลิว

--------