ตอนที่1

ตอนที่1

"มันจะตายไหมอะพี่"เสียงเล็กเอ่ยขึ้นยืนมองร่างบางของผู้เป็นพี่นอนอาบเลือดจากการถูกแทงหลายๆจุด

หลังจากที่ของขวัญจับได้ว่าคนรักของตนกำลังเล่นชู้กับน้องชายตนเองก็รับไม่ได้จึงเข้าไปเล่นงานและตบตีผู้เป็นน้องโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนรักของตนนั้นเดินไปถือมีดเข้ามาในห้องก่อนที่จะแท่งเข้าตรงท้องของของขวัญไปสามสี่ครั้งจนร่างบางล้มลงไปนอนกับพื้นน้ำตาเม็ดใสไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายของคนรักกับน้องชายของตนเองยืนกอดกันและมองมาที่ตนอย่างชิงชัง'เลวด้วยกันทั้งคู่'ของขวัญคิดในใจและร้องออกมาหนักกว่าเดิมโดยไร้เสียงสะอื้น

"ไม่ต้องห่วงมันตายแน่"ชายคนรักเอ่ยขึ้นพร้อมกับกอดผู้เป็นน้องของของขวัญเพื่อปลอบใจโดยไม่สนว่าอีกคนจะรู้สึกยังไง

"พวกมึงมันเลว..พวกมึงจะไม่ตายดี"ของขวัญเอ่ยขึ้นก่อนที่จะกระอักเลือดออกมาและสิ้นลมไป

.

พรรคปราณวารี

เสียงของผู้คนรอบข้างจวนหลังหนึ่งดังขึ้นอย่างตื่นตระหนกจวนทั้งหลังโดนไฟไหม้จนไม่เหลือชิ้นดีก่อนที่มันจะดับลงเพราะการช่วยเหลือของบ่าวในจวนที่ช่วยกันตักน้ำมาดับไฟก่อนที่จะเผยให้เห็นร่างของชายร่างบางผู้หนึ่งนอนสลบอยู่กลางกองไฟแต่กลับไม่เป็นอะไรเลยมีเพียงแค่ขี้เถ่าติดเต็มเสื้อผ้าและใบหน้า

"นั้นมันบุตรชายตระกูลเยว่ที่พึ่งแต่งเข้าจวนวันนี้ไม่ใช่หรือ"เสียงของบ่าวผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนที่ผู้คนจะเข้ามาช่วยพาร่างบางไปรักษาที่จวนของหมอเทวดา

"เป็นอย่างไรบ้างขอรับท่านหมอ"เสียงของบ่าวคนเดิมที่ช่วยร่างบางไว้เอ่ยถามหมอเทวดาขึ้น

"ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วละแค่สลบไปเพียงเท่านั้นเดี๋ยวข้าจะดูแลแทนเองเจ้าไปทำอย่างอื่นต่อเถิด"หมอเทวดาเอ่ยตอบ

[เฟิงชิง]

ร่างบางของเฟิงชิงค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆก่อนที่จะหันมองรอบๆและนอนเรียบเรียงเหตุการณ์ต่างๆทำไมตัวเข้าถึงมาอยู่ที่นี่แล้วที่นี่คืนที่ไหนคำถามมากมายไหลเข้ามาในหัวของเฟิงชิงเขาจำได้ว่าตนชื่อของขวัญแต่ทำไมถึงได้มีความทรงจำของเด็กชายที่ชื่อเฟิงชิง

"ตื่นแล้วอย่างนั้นหรืองั้นข้าจะไปเตรียมยามาให้เจ้านอนพักเฉยๆพยายามอย่าลุกมากละ"หมอเทวดาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางนั้นฟื้นแล้ว

"..."เฟิงชิงไม่ได้ตอบอะไรจนหมอเทวดาออกไป..ก่อนที่จะลุกขึ้นนั้งพร้อมกับสำรวจตนเอง

"นี่มันอะไรกันเนีย!!"เฟิงชิงเอ่ยขึ้นมาเสียงดังอย่างตกใจกับชุดที่ตนเองใส่ก่อนที่จะรีบลุกขึ้นเพื่อหากระจกเพื่อดูร่างและใบหน้าของตนให้แน่ใจ

แต่ด้วยความไม่ระวังเพราะลุกเร็วจนเกินไปทำให้เฟิงชิงมีอาการหน้ามืดขึ้นมากระทันหันความทรงจำของเด็กที่ชื่อเฟิงชิงไหลเข้ามาปะปนกับความทรงจำของของขวัญร่างเล็กทรุดลงกับพื้นน้ำตาค่อยๆไหลนองลงมาเรื่อยๆใบหน้าสื่อถึงความเจ็บปวดจนเกินเยียวยาร่างบางก้มลงมองไปที่มือของตนด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

'ท่านแม่เหตุใดท่านพ่อจึงเกลียดพวกเราละขอรับ'เสียงของเด็กน้อยที่นอนหนุนตักมารดาเอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด

'ใครบอกเจ้ากันชิงเอ๋อ..ท่านพ่อของลูกรักพวกเราเสมอที่ท่านพ่อทำมาทั้งหมดนี้ก็เพราะพวกเราอย่างไรเล่า'ผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาสีใสค่อยๆไหลออกมาถึงแม้เด็กน้อยจะมิได้มองหน้าของผู้เป็นมารดาแต่ความรู้สึกของมารดานั้นเด็กน้อยรับรู้ถึงมันมาตลอด

ตระกูลที่เฟิงชิงเติบโตมาเป็นตระกูลที่โด่งดังและมีชื่อเสียงมากเฟิงชิงเป็นบุตรคนเล็กของตระกูลเพราะเป็นบุตรที่เกิดมาโดยที่ผู้เป็นมารดามิได้แต่งเข้าตระกูลจึงทำให้คนในตระกูลไม่พอใจมากตลอด16ปีที่อยู่ในตระกูลมาเฟิงชิงและมารดามักจะโดนรังแกจากฮูหยินใหญ่และเหล่าบุตรธิดาคนอื่นๆโดยที่ผู้เป็นบิดามิเคยยื่นมือเข้ามาช่วยเลย

ครั้งแรกที่เฟิงชิงได้พบผู้เป็นบิดาของตนก็ตอนอายุ10ขวบแต่การพบกันครั้งแรกนั้นมันไม่สวยงามเหมือนดังที่คิดไว้

'ท่านพ่อ...ท่านพ่อขอรับ'เด็กน้อยเอ่ยเรียกผู้เป็นบิดาก่อนที่ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาจะหันมามองเด็กน้อยด้วยสายตาเย็นตาเหมือนกับมองมดปลวก

'เหตุใดพวกเจ้าถึงปล่อยให้เด็กไม่มีหัวน้อยปลายเท้าเช่นนี้เข้ามาได้....นำตัวมันออกไปเห็นแล้วรำคาญตานัก'ผู้ได้ชื่อว่าเป็นบิดาเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาพร้อมท่าทีที่รังเกียจเด็กน้อยจนไม่อยากจะมองหรือจะเข้าใกล้

เด็กน้อยมองผู้เป็นบิดาด้วยดวงตาที่ผิดหวังก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นว่างป่าวก่อนที่จะโดนเหล่าบ่าวรับใช้มานำตัวออกไป.

.

'ชิงเอ๋อฟังแม่นะลูก...ถ้าเกิดแม่ไม่อยู่กับเจ้าแล้วเจ้าจะต้องอยู่ให้ได้นะแม่เชื่อมั่นในตัวลูกนะชิงเอ๋อ...ฮึก...เจ้าจะต้องออกไปจากที่นี่ไปอยู่ในที่ที่ลูกสามารถมีความสุขได้..เข้าใจไหมชิงเอ๋อ...แม่ขอโทษนะชิงเอ๋อ'นั้นคือคำพูดสุดท่านของผู้เป็นมารดาหลังจากที่ผู้เป็นมารดาเสียไปเฟิงชิงก็เปลี่ยนเป็นคนละคนจากเด็กน้อยที่มีดวงตาของความสุขอยู่บ้างแปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่หมดหวังซึมเศร้า

ไม่นานเฟิงชิงก็ถูกส่งตัวมาให้แต่งกับตระกูลเฉินแต่ในงานวันแต่งนั้นตระกูลเฉินกับถูกรอบสั่งหาร

.

"..ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า..น่าขันนักชีวิตข้าช่างไม่ยุติธรรมชาติที่แล้วก็โดนหักหลังมาชาตินี้ก็ดันอาภัพนัก"ของขวัญหัวเราะออกมาอย่างน่าสมเพชตนเองที่มีชีวิตแบบนี้

"..คุณชายเป็นอะไรหรือไม่ท่านพึ่งผ่านเรื่องร้ายๆมาพักสักหน่อยเถิด"หมอเทวดาเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาพยุงร่างเล็กที่กองอยู่กับพื้น

"ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว..ขอบคุณท่านหมอมากขอรับที่ช่วยชีวิตข้าไว้หากไม่ได้ท่านข้าคงจะตายไปแล้วเป็นแน่"เฟิงชิงกล่าวตอบพร้อมกับโค้งคำนับหมอเทวดาอย่างนอบน้อม

"ไม่เป็นอะไรข้ายินดีช่วย...แล้วหลังจากนี้ท่านจะเอาอย่างไรต่อจะกับตระกูลของท่านเลยหรือไม่ในเวลานี้ตระกูลเฉินสิ้นแล้วท่านควรกับไปยังตระกูลจะดีที่สุดนะ"หมอเทวดาเอ่ยถามต่อก่อนที่จะปล่อยให้เฟิงชิงยืนด้วยตนเอง

"..ข้าจะไม่กลับไปขอรับ...ข้าจะย้ายไปอยู่ที่แคว้นทิศใต้น่ะขอรับสองสามวันนี้ข้าต้องขอรบกวนท่านหมอหน่อยน่ะขอรับ"

"ไม่เป็นการรบกวนหรอก..ท่านจะอยู่พักกี่วันก็ตามใจเถิดข้ามิได้ห้ามส่วนยาข้าจะคอยจัดเตรียมไว้ให้รอหายดีก่อนแล้วค่อยไปเถิด"หมอเทวดากล่าวตอบ

"ขอบคุณท่านมากขอรับ"หลังจากที่คุยกันจบเฟิงชิงก็รับประทานยาและอาหารตามเวลาที่หมอเทวดาบอกไว้ทุกอย่าง