chapter 1 อกหักเพียงครั้งยังไม่ตาย [6/9]

21 : 10 น.

บ้านวีว่า

ฉันกระโดดขึ้นเตียงนุ่มของวีว่าก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงระดับเอวจากนั้นก็กดเข้าเกมฟาร์มที่ชอบเล่นเพื่อไปเก็บผลผลิตและส่งของตามเควสของวันนี้ วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันมานอนเป็นเพื่อนวีว่าที่บ้าน เพราะพี่ไวน์ พี่ชายโอ้ปป้าสุดหล่อไม่อยู่บ้านเห็นว่าช่วงนี้ติดสาวฉันเลยต้องมานอนเป็นเพื่อนวีว่า

“หลิน...”

“หืม...” ฉันครางตอบในขณะที่หว่านเมล็ดพืชลงบนแปลงผัก

“ถ้าฉันบอกว่า... พี่โรมทำให้ฉันหวั่นไหวล่ะ แกจะด่าฉันมั้ย”

ฉันเงยหน้าจากการทำสวนทันที “โอ๊ย.... ว่าแล้วเชียว สรุป... แกยังรักพี่โรมอยู่”

มันทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ ฉันก็ไม่รู้ว่าพี่โรมคิดอะไรอยู่เวลาผ่านมาตั้งหลายปีพึ่งจะอยากได้วีว่าคืนหรือแค่หวงก้างกันแน่ แต่ฉันว่าอย่างหลัง ส่วนยัยเพื่อนตัวดีของฉันนี่ไม่ต้องพูดถึง พี่โรมเป็นรักแรกของมันสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งมันก็คงยากที่จะตัด แม่หมอหลินลี่มองตาเดียวก็รู้

“เฮ้อ... แล้วกาฬล่ะ แกจะเอายังไง คงไม่คิดจะเก็บไว้ทั้งสองคนใช่มั้ย”

“ฉันไม่กล้าทำร้ายคนที่ดีกับฉันขนาดนั้นหรอก ฉันจะพยายามตัดใจจากพี่โรมให้ได้ ฉันไม่อยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิมอีกแล้ว”

ทุกคนย่อมมีเซฟโซนเป็นของตัวเอง ฉันว่าที่วีว่าพูดมาก็ถูกไม่อยากเจ็บก็อย่าเอาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นอีก

“แล้วถ้าเขาจริงจัง รุกหนักขึ้นมาแกจะไม่แย่เหรอวีว่า”

“ไม่รู้... แต่ฉันไม่อยากทำร้ายกาฬ แกจะว่าฉันเห็นแก่ตัวก็ได้นะเว้ยที่ฉันไม่ยอมปล่อยกาฬไปทั้งที่ตัวเองหวั่นไหวกับแฟนเก่าขนาดนั้น”

“คนเรามีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดอยู่แล้ววีว่า แต่หลายคนที่มีตัวเลือกอยู่ในมือมักจะไม่ยอมปล่อยตัวเลือกอื่น ๆ ไปเพราะคำว่าเสียดาย ฉันหวังว่าแกจะไม่เป็นแบบนั้นนะวีว่า ถึงยังไงเรื่องนี้ก็ต้องมีคนเจ็บอยู่ดี ยิ่งถ้าแกปล่อยไว้นานแกนั่นแหล่ะที่จะเสียใจที่สุด”

“...”

ฉันเตือนวีว่าด้วยความหวังดี เพื่อนในกลุ่มฉันดีกับฉันทุกคนคอยช่วยเหลือฉันทุกอย่าง โดยเฉพาะวีว่ามันช่วยหางานพาสไทม์ให้ฉัน เพราะรู้ว่าที่บ้านฉันค่อนข้างลำบากแถมฉันยังมาเรียนไกลบ้านอีกฉันไม่เหงาเพราะมีเพื่อนทุกคนนี่แหละ

“ดูท่า แกคงมีคำตอบอยู่ในใจแล้วใช่มั้ย?”

“...ฉันไม่แน่ใจ”

“ถ้าเลือกแล้วต้องไม่เสียใจ ถึงยังไงฉันก็อยู่ข้างแกเสมอ”

ฉันยังยืนยันคำเดิม ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องมีคนเสียใจฉันไม่ได้มองว่าวีว่าเห็นแก่ตัวหรืออะไรหรอกนะ เพราะสุดท้ายแล้วคนเราก็ต้องเลือกสิ่งที่ตรงใจมากที่สุด การจะฝืนทำสิ่งที่ตนเองไม่ชอบ อยู่กับคนที่ไม่ได้รัก สุดท้ายมันก็พังอยู่ดี

“ขอเวลาอีกนิดนะหลิน”

.

ห้องพักหลิน

ฉันมองคนที่นั่งทำงานอยู่หน้าโซฟาด้วยความเป็นห่วงอยากให้ทุกอย่างมันดีกว่านี้ แต่คนทุกคนมีทางเดินเป็นของตัวเองเราไม่สามารถจะบังคับใครได้หรอกคงต้องรอให้ทุกอย่างมันชัดเจนกว่านี้

“มาแล้วค่า”

“เสร็จพอดี” กาฬวางปากกาพร้อมกับที่ฉันวางถุงผ้าที่บรรจุกล่องใส่ลอดช่องไว้

“ฝากให้ม๊าด้วยนะ อย่าลืมว่ากะทิสดอยู่ได้แค่วันนี้ ถ้าข้ามคืนจะเสีย”

“รู้น่า”

“ขับรถกลับดี ๆ นะ ห้ามไปเถลไถลที่ไหนล่ะ” ฉันกำชับอย่างทีเล่นทีจริง

“คร้าบคุณหลินลี่ ไปแล้วนะ”

ฉันเดินไปส่งกาฬหน้าห้อง แต่สีหน้ามันไม่ดีจริง ๆ ฉันรู้ว่ากาฬมีเรื่องที่ไม่สบายใจเก็บไว้ แต่มันไม่มีประโยชน์เลยนะถ้าเก็บไว้อย่างนั้น ถึงฉันจะช่วยอะไรไม่ได้ แต้ฉันก็เป็นผู้ฟังที่ดีได้นะ

“กาฬ ถ้าแกมีเรื่องไม่สบายใจระบายมันออกมาบ้างก็ได้นะ”

เท้าหนาที่กำลังจะก้าวพ้นประตูชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาหาฉันนัยตาที่วูบไหวมองฉันอย่างชั่งใจฉันจึงยิ้มให้กำลังใจเขา

“อืม” กาฬเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “เมื่อเช้า... ฉันโทรหาวีว่า”

“...”

“...แต่ไอ้โรมเป็นคนรับสาย”