chapter 1 อกหักเพียงครั้งยังไม่ตาย [7/9]

“...แต่ไอ้โรมเป็นคนรับสาย”

ฉันฟังกาฬเล่าเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาไม่ได้แสดงอารมณ์โกรธหรือเสียใจ แต่ฉันรู้ว่าเขาต้องอดทนกับมัน การที่รู้ว่าแฟนตัวเองยังรักแฟนเก่าอยู่และสุดท้ายวีว่าก็กลับไปหาพี่โรมนั้นมันทำให้กาฬเจ็บปวดมาก วันนี้มันคงเกินจะรับไหวจริง ๆ ฉันก็ไม่รู้จะช่วยเพื่อนยังไงเหมือนกันคงต้องรอให้วีว่ามาเคลียความสัมพันธ์ด้วยตัวเอง

“เคลียให้มันจบดีมั้ย อย่างน้อย ๆ พวกนายก็ยังเป็นเพื่อนกันนะ”

“วีว่าอยู่กับไอ้นั่นคงไม่ยอมรับสายฉันหรอก”

“หรืออยากให้มันคาราคาซังอยู่แบบนี้?” ฉันรู้ดีว่ากาฬไม่ชอบความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ ผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามาก็มีสถานะที่ชัดเจน จบคือจบ แต่กับวีว่าไม่ใช่ กาฬอดทนกับวีว่าได้มากกว่าเรื่องอื่นที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเสียอีก

“...”

“ฉันรู้ว่านายกลัวคำตอบ แต่ก็นั่นแหล่ะกลับบ้านได้แล้วป่ะ”

“หึ ไล่อีกแล้ว” กาฬคงหงุดหงิดฉันมาก

“ฉันแค่ไม่อยากเห็นหน้าหงอย ๆ ของนายแล้ว ไม่เจริญหูเจริญตาเอาซะเลย”

“หึ ถ้าฉันเครียแล้วหนักกว่าเดิมเธอต้องรับผิดชอบ”

“เอ้า เกี่ยวอะไรกับฉันวะ?” ทำไมไม่คิดว่าเครียแล้วมันจะดีขึ้นเล่า

“ถ้าเป็นเธอไอ้โรมอาจจะยอมให้วีว่าคุยก็ได้”

“มีอะไรมาแลกมั้ย?” ฉันถามอย่างเจ้าเล่ห์

“เลี้ยงข้าวแถมไปรับไปส่งเดือนนึงเลย สนใจมั้ย?”

“ดีล”

ข้อเสนอนี้ถือว่าเยี่ยมมากกินข้าวฟรีแถมประหยัดค่าน้ำมันรถด้วยฉันจึงจัดการต่อสายหาวีว่า ที่ฉันอยากให้มันเครียกันให้จบเพราะฉันเองก็อึดอัดที่ต้องเห็นกาฬเป็นแบบนี้ถึงรู้ว่ามันจะต้องเสียใจก็ตาม กาฬคงเข้มแข็งพอที่จะผ่านมันไปได้

‘ว่าไง?’ รอสายไม่นานเจ้าของเบอร์ก็รับสายไม่ลืมเปิดสปีคเกอร์โฟนให้คนข้าง ๆ ได้ยินด้วย

“แกอยู่ไหนอ่ะ” ฉันถามคนในสายในขณะที่คนตัวโตจ้องอย่างคาดหวัง

‘เอ่อ... อยู่บ้านไง แกมีไรเปล่า?’

ฉันไม่สนใจหรอกว่าวีว่าจะอยู่ไหน แต่คนตัวโตข้าง ๆ ฉันนี่สิ

“แกจำที่เคยพูดกับฉันไม่ได้เหรอยะว่า จะเลี้ยงไอติมฉันอ่ะ” ฉันทวงสัญญาที่วีว่าเคยให้ไว้ เพราะฉันทำงานกลุ่มแทนมันและให้ลอกแลกเซอร์ เพราะวีว่าเป็นดีเจเลยมาเรียนสาย และหลับในคาบบ่อย ๆ

‘จำได้ ๆ จะกินวันไหน ร้านไหนเลือกเลย’

“งั้น... เอาร้าน M ที่ห้างแล้วกัน”

‘ได้ค่ะคุณหนูหลิน’

“ออกมาเลยนะ ฉันกำลังจะเลิกงาน” ฉันโกหกคำโต วันนี้เป็นวันหยุดของฉัน ปกติวันธรรมดาจะเข้างานห้าโมงเย็นถึงสี่ทุ่ม วันเสาร์อาทิตย์จะทำตั้งแต่เก้าโมงถึงห้าโมงเย็นส่วนร้านที่ทำก็เป็นร้านชาบูในห้าง M นั้นแหล่ะ

‘จ้า เดี๋ยวเลี้ยงข้าวเพิ่มด้วย’

“น่ารักที่สุด”

หลังจากนัดวีว่าเรียบร้อยแล้วกาฬก็ออกไปทันที หวังว่าวีว่าคงไม่โกรธที่ฉันหลอกให้เธอออกมานะ และหวังว่ามันจะจบลงแบบที่ทั้งสองฝ่ายเจ็บน้อยที่สุด

.

[บันทึกของกาฬ]

ผมขับรถออกจากหอพักของหลินอย่างไม่เร่งรีบไม่ลืมแวะกลับบ้านก่อนเพื่อเอาลอดช่องไปให้ม๊า ถ้าเกิดทิ้งไว้บนรถคงเสียก่อนท่านจะได้ทานแน่ ๆ

“หลินทำเองเลยนะม๊า เห็นบอกว่าม๊าอยากทาน”

“จริงเหรอ เออ น่ารักจริง ๆ เลยเด็กคนนี้”

ท่านเปิดฝากล่องก่อนจะดมลอดช่องไม่ต้องบอกก็รู้ว่าถูกใจแค่ไหน หลินมีวิธีเอาใจผู้ใหญ่เสมอ เธอเคยบอกว่าอยู่ไหนต้องให้ผู้ใหญ่รักและเอ็นดูเข้าไว้คนจะได้เมตตา และผู้ใหญ่บ้านนี้ก็โดนยัยนั้นตกทุกคน มีอะไรก็จะนึกถึงหลินตลอด กลับจากจีนทุกรอบก็มีของฝากให้ไม่ขาด

“มีนาเอ้ย มีนา...”

“ขา คุณท่าน”

“ไปเอาชามกับช้อนมาให้ฉันทานลอดช่องหน่อย”

“ค่ะ คุณท่าน”

ท่านดีใจมากที่ได้ทานลอดช่องกะทิสด พอรู้ว่าเป็นฝีมือของหลินด้วยก็รีบอยากจะทานเดี๋ยวนี้

“อย่าทานเยอะนะครับ เดี๋ยวน้ำตาลขึ้น”

“สูตรของหลินเป็นสูตรหวานน้อยย่ะ นี่แสดงว่าไม่เคยทานล่ะสิ”

เพราะผมไม่ค่อยชอบทานของหวานเลยไม่รู้ว่าหวานน้อยหรือหวานมาก

“เอา ชิมสักคำสิจะได้รู้ว่ามันอร่อย”

ผมไม่ปฏิเสธและอ้าปากรับลอดช่องจากช้อนในมือม๊า มันหอมมันและหวานน้อยอย่างที่ท่านบอก นั่งคุยกับม๊าพักหนึ่งผมก็ขอตัวออกมาตามนัด