chapter 1 อกหักเพียงครั้งยังไม่ตาย [3/9]

พวกฉันจิ้นสองคนนี้ขนาดไหนน่ะเหรอ? ขนาดที่แค่กาฬมองวีว่าพวกฉันก็คิดว่าสายตานั้นสื่ออะไรบางอย่างยังไงล่ะ แรกเริ่มเดิมทีมันเกิดจากไทม์มันว่างแหล่ะมั้ง มันเลยสังเกตพฤติกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของกาฬที่มีต่อวีว่าพวกฉันก็เลยสังเกตตาม อาจจะเพราะกาฬกับวีว่าเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันมาก่อนเลยดูสนิทกันมาก เราก็เลยเอามามโนเอง และสุดท้ายก็เป็นอย่างที่ฉันเคยลั่นวาจาไว้กับเพื่อนคนอื่น ๆ ว่า...

“เดี๋ยวมันก็คบกัน เชื่อแม่หมอหลินลี่เถอะ”

กาฬมันดูมีความสุขมากกกกกก (ก.ไก่สิบล้านตัว) ตอนอยู่กับวีว่า ทำเอาพวกฉันแทบสำลักความหวานตาย แต่เห็นเพื่อนมีความสุขแบบนั้นฉันก็พลอยมีความสุขไปด้วย แต่มันก็ไม่ได้ราบรื่นไปเสียทุกอย่างหรอกนะ เพราะแฟนเก่าของวีว่านั่นแหล่ะดันประกาศว่า ‘จะแย่งวีว่าคืนมาให้ได้’

เลิกกันไปตั้ง 3 ปีแล้วถึงจะมารู้สึกตัวว่า อยากกลับมาคืนดีกับวีว่า และฉันก็ไม่ชอบอีตาพี่โรมเอามาก ๆ ฉันเลยช่วยกาฬอย่างเต็มที่ ทั้งเปิดโอกาสให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน และคอยให้คำแนะนำ รวมถึงให้คำปรึกษาเรื่องต่าง ๆ ราวกับศิราณีประจำตัวเลยก็ว่าได้

แต่ความลับมันไม่มีในโลกไง ฮือ...

“เออ มึงว่าไอ้กาฬกับไอ้วีว่ามันคบกันจริง ๆ เหรอ” เซนท์เริ่มเปิดประเด็นหลังจากที่เดินพ้นตึกเรียนได้ไม่กี่ก้าว

“จริง” ตามด้วยเสียงคริสต์

“กูว่าไม่ใช่หรอกมั้ง ถ้าคบกันพวกมันก็ต้องบอกพวกเราแล้ว” ฉันรู้สึกถึงสายตาไทม์ที่มองมาที่ฉันพยายามทำตัวให้เล็กและเงียบที่สุด อยากจะวาร์ปหายจากตรงนี้แต่พวกมันสามคนกลับไม่ยอมปล่อยให้ฉันไปไหน

“หรือมันเล่าให้บางคนในกลุ่มฟัง แต่ไอ้คน ๆ นั้นมันเก็บเงียบวะ” ฉันรู้สึกเสียวสันหลังกับประโยคถัดมาของคริสต์

“ไม่แน่ว่ะ”

“หลินลี่...”

“หะ หา อะไร?” ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อไทม์ตบบ่าฉัน แถมมันยังเกี่ยวคอฉันไม่ให้วิ่งหนีอีก

“ตกใจอะไรขนาดนั้น” เซนท์ขำในลำคอเหมือนเจอเรื่องสนุก

“นั่นน่ะสิ หรือเธอปิดบังอะไรพวกฉันอยู่” คริสต์ตั้งข้อสงสัย แววตาของมันเหมือนกับเสือที่เห็นเหยื่อและพร้อมจะตะคลุบ

“ไม่มี ไม่มีอะไรปิดบังทั้งนั้นอ่ะ” เสียงฉันยังปกติใช่มั้ย

“หึๆ” พวกมันขำในลำคอพร้อมกัน กรี๊ด... ฉี่ฉันจะราดแล้ว

“ฉันต้องรีบไปทำงาน ไปก่อนนะ”

“เดี๋ยว... เธอเข้างานห้าโมง จะรีบไปไหนนี่พึ่งเที่ยงเอง” เซนท์เตือนความจำ

“...”

พวกมันพาฉันมานั่งที่ม้านั่งใต้ร่มไม้ เรียกว่าบังคับดีกว่า มันเป็นบริเวณข้างตึกที่ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมา แล้วเซนต์กับไทม์ก็นั่งขนาบข้างซ้ายขวา ส่วนคริสต์ก็ยืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้า

“หลินลี่คนสวย มีอะไรจะเล่าให้พวกพี่ฟังมั้ยจ๊ะ” ไทม์เริ่มต้อนฉัน

“มะ ไม่มี” ฉันบอกพวกนายไม่ได้จริง ๆ

“อืม... ถ้ายอมเล่าดี ๆ หลินลี่ก็จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวไงจ๊ะ” นิ้วเรียวยาวของเซนท์เริ่มกรีดกรายลงบนลำคอฉัน มันรู้ว่าฉันบ้าจี้และความรู้สึกสยิวนั้นก็ทำฉันขนลุกไปทั้งตัว

“ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น”

ฉันอ้อนวอนเผื่อพวกมันจะเห็นใจ แล้วคิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างฉันจะสู้อะไรไอ้พวกนี้ได้ หลินอยากตาย

“เธอแน่ใจเหรอว่าไม่รู้เรื่องไอ้กาฬกับวีว่า” คริสต์กดไหล่ฉันลงเพื่อไม่ให้ฉันดิ้นหนีมือของไทม์เริ่มจี้เข้าที่ชายโครง และอาการสยิวก็เปลี่ยนเป็นจั๊กจีเมื่อพวกมันเริ่มไม่อยากเสียเวลากับฉัน

“มะ ไม่รู้ อุ๊บ ฮ่า ๆ”

“หึ นอกจากหลินลี่จะโกหกไม่เก่งแล้วหลินลี่ยังมีพิรุธเต็มไปหมดเลยรู้ตัวมั้ย” ไทม์เอ่ย

“ฮือ... ปล่อยฉันไปเถอะ” ฉันหอบหายใจเอาออกซิเจนเข้าปอดอยางทรมาน

“จะไม่ยอมบอกดี ๆ ใช่มั้ย” เซนท์เอ่ยก่อนจะเริ่มปฏิบัติการล้วงความลับอีกครั้ง ครั้งนี้พวกมันจี้ฉันหนักขึ้นจนเสียงหัวเราะดังไปทั่วบริเวณ มันไม่ใช่เสียงที่เต็มไปด้วยความสุขแต่มันเป็นเสียงโหยหวนของฉันเอง

“ฮ่า ๆ ปะ ฮ่า ๆ ปล่อยฉาน ฮ่า ๆ ๆ”

“ถ้าไม่อยากตายเล่ามาเดี๋ยวนี้” คริสต์ขู่

“ฮือ... ฮ่า ๆ ฉันยอมเล่าแล้ว” ฉันหายใจไม่ทันแล้ว ถ้าฉันไม่พูดฉันต้องตายจริง ๆ แน่

“ก็แค่เนี๊ยะ” เซนท์เสยผมอย่างหงุดหงิด

“ฉันไม่รู้ว่าวีว่าตกลงไปยัง”

“กั๊กเหรอ?” ไทม์ทำท่าจะจี้ฉันอีกครั้งเลยต้องรีบพูด

“เฮ้ย ๆ ฟังก่อนสิ ฉันรู้แค่ว่ากาฬขอมันคบ แต่ฉันไม่รู้ว่ามันตกลงมั้ย” โอ๊ย... ยัยวีว่าต้องฆ่าฉันแน่ ๆ เลยที่บอกพวกมันไป ฮือ วีว่าฉันขอโทษ ฉันรักแกนะแต่ฉันไม่อยากตาย

“เธอจะไม่รู้ได้ไง เธอสนิทกับวีว่าที่สุด” คริสต์เท้าเอวอย่างไม่เชื่อ

“ฉันไม่แน่ใจจริง ๆ อย่าทำอะไรฉันเลย แค่นี้ฉันก็จะตายอยู่แล้ว” ฉันยกมือไหว้พวกมันพร้อมกับทำหน้าตาหน้าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกมันกลับมาฉันถามไอ้กาฬเองก็ได้” ไทม์ตัดบท

“ฉันไปได้ยัง”

“ยัง”

“อะ อะไรอีก” ฉันเลิกลักกับน้ำเสียงดุของคริสต์ก่อนที่เซนต์จะพูดต่อ

“ยังไม่ได้กินข้าวเลยจะรีบไปไหน”

“เดี๋ยวพวกฉันเลี้ยงข้าว” คริสต์ดึงฉันให้ลุกจากม้านั่งแล้วเอามือพาดบ่าอย่างเคยชิน

“แต่ฉันกินไม่ลง”

“ไม่ได้ พวกฉันเลี้ยงหลินลี่ก็ต้องกินนะครับ”

น้ำเสียงที่ไทม์เอาไว้หลอกล่อสาว ๆ มันใช้ไม่ได้ผลกับฉันอยู่แล้ว มันคงแค่อยากจะกวนฉันเท่านั้นแหล่ะ ถึงแม้ทุกคนจะทำตัวป๋าชอบเลี้ยงข้าวฉัน แต่ฉันก็ไม่อยากกินเลยจริง ๆ ฉันอยากกลับห้องแล้ว พวกมันชอบแกล้งฉันเป็นประจำ เพราะฉันเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มนี่สิพวกมันไม่ค่อยแกล้งวีว่า เพราะกลัวมีปัญหากับกาฬ แต่ฉันก็มีวีว่าคุ้มกะลาหัวนะ หึ ชอบแกล้งฉันดีนัก ถ้าวีว่ากลับมาฉันจะฟ้องให้หมด แต่ตอนนี้วีว่าไม่อยู่ก็ทำอะไรไม่ได้ฉันก็ได้แต่ยอมจำนนทำตามที่พวกมันสั่งราวกับทาส