บทที่ 3 ผมรอคุณอยู่น่ะคุณลูกค้า (4)

เมื่อมาถึงบ้านเจ้าตัวเล็กที่หลับมาตลอดทางก็ตื่นมาเล่นตาแป๋ว อธิอยากจะไปเล่นกับคนที่คิดว่ายังไงก็ลูกเขามากแค่ไหน แต่ก็ต้องอดใจไว้ก่อน เพราะมีเรื่องต้องพูดคุยกับยี่หวา และปล่อยหน้าที่ดูแลให้กับยีน ที่ตอนนี้พาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่บนห้อง

“ผมถามจริงๆ นะ น้องอาเธอร์คือลูกผมใช่ไหม” เขาถามคนที่นั่งเบือนหน้าหนีไม่ยอมสบตา

“อะไรทำให้คุณแน่ใจอย่างนั้นคะ”

“หน้าตาของน้องอาเธอร์ บอกเลยว่าถอดแบบผมมาเป๊ะๆ ไม่เชื่อคุณก็ดู” กลับไปถึงบ้านเมื่อทักทายแม่แล้วสิ่งต่อมาคือการถามหาภาพในวัยเด็กของตัวเอง ซึ่งเมื่อดูแล้วยากจะปฏิเสธว่าอาเธอร์ไม่ใช่ลูกของเขา ดีเอ็นเออยู่บนหน้าของแท้

“บังเอิญก็ได้นี่คะ” ยี่หวาถือภาพถ่ายในวัยเด็กของชายหนุ่มด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ไม่คิดว่าเชื้อพ่อมันจะแรงขนาดนี้ ตอนคลอดออกมาแรกๆ หน้าเหมือนเธอนะ แต่พอโตขึ้นเรื่อยๆ นับวันหน้าก็ยิ่งเปลี่ยนไปเหมือนคนเป็นพ่อเสียอย่างนั้น

“หลังจากคืนนั้นคุณก็ไม่มีใคร”

“คุณรู้ได้ยังไงคะ”

“ผมถามเรื่องของคุณจากไอ้ยีนหมดแล้ว”

“คุณอาไม่ได้ตัวติดฉันตลอดสักหน่อยจะรู้ได้ยังไงคะว่าฉันไม่มีใครเลย”

อธิถอนหายใจเพราะยังไงยี่หวาก็ปฏิเสธ “ถ้าน้องอาเธอร์คือลูกผมจริง ผมมีสิทธิ์จะรู้ไม่ใช่เหรอ”

“เป็นลูกแฟน...”

“ถ้าพูดถึงแฟนเก่าคนนั้นไม่มีทาง เพราะไอ้ยีนบอกว่าคุณไม่รู้จักชื่อพ่อของลูก รู้จักแค่หน้าตา และที่มากไปกว่านั้นผมคือผู้ชายคนแรกของคุณ” อธิย้ำพร้อมกับขยับตัวเข้าไปนั่งจนชิด ใช้มือข้างหนึ่งค้ำกับพนักโซฟา ส่วนอีกข้างค้ำกับพนักแขน ทำให้ตอนนี้ยี่หวาตกอยู่ในวงแขนของเขา

“มะ...ไม่ใช่สักหน่อย”

“ไม่คิดจะยอมรับสักเรื่องเลย”

“ทำไมต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ด้วยขยับออกไปเลยนะ เดี๋ยวคุณอามาเห็นเข้าก็เกิดเรื่องหรอก” ยี่หวาที่ใจเต้นไม่เป็นส่ำผลักที่อกเขาแรงๆ แม้จะไม่แรงมากจนสามารถทำให้ขยับได้ แต่เป็นเขาต่างหากที่ยอมกลับลงไปนั่งเหมือนเดิม

“กลัวผมโดนมันอัดอีกหรือไง”

“นี่คุณทะเลาะกับคุณอาเหรอคะ”

อธิชี้ไปที่โหนกแก้มที่มีรอยช้ำจางๆ คิดว่าพรุ่งนี้คงชัดมากขึ้นกับมุมปากที่แตกเล็กน้อย

“พวกคุณก็แก่แล้ว...”

“เด็กน้อยผมยังไม่แก่ เรื่องแก่ยกให้ไอ้ยีนคนเดียวพอ” อธิยื่นมือไปบีบแก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวเบาๆ ให้เธอหยุดยัดเยียดความเท็จให้กับเขา ก่อนจะโดนตีมือและมองค้อน

“ค่ะไม่แก่ก็ไม่แก่ แต่ก็โตๆ กันแล้วจะทะเลาะกันทำไม”

“ถ้าจะด่ารบกวนไปด่าอาคุณเลยเพราะมันซ้อมผมอยู่ฝ่ายเดียว”

“แล้วคุณจะยอมเพื่อ” ยี่หวามองใบหน้าหล่อเหลาที่พอสังเกตดีๆ ก็มีรอยช้ำจางๆ อย่างที่เขาบอกแล้วส่ายหน้า ไม่คิดว่าผู้ชายอายุสี่สิบกว่าๆ นอกจากจะเถียงกันเก่งแล้วยังมาทะเลาะกันเป็นเด็กๆ

“มันหวงและห่วงคุณมาก พอรู้ว่าผมคือคนที่เข้ามายุ่งกับหลานสาวมันเลยอารมณ์ขึ้น ดีที่แค่ต่อยไม่กระทืบ” อธิหัวเราะเบาๆ ราวกับเป็นเรื่องตลก เอาเข้าจริงถ้ามันจะกระทืบเขาก็คงยอม “ผมจะไม่พูดว่าเรื่องนี้ผมหรือคุณผิด เพราะผมเองก็ไม่รู้จริงๆ ว่าคุณท้อง ถ้าคืนนั้นผมบอกชื่อหรือช่องทางติดต่อไว้ให้ทุกอย่างอาจจะไม่เป็นแบบนี้”

“ช่างเถอะค่ะเพราะมันไม่เกี่ยวกับคุณ”

“จะไม่ยอมรับจริงๆ สินะ” อธิดึงเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วยัดใส่มือของยี่หวา

“อะ...อะไรคะ”

“เรื่องอื่นคุณอาจจะปฏิเสธได้แต่เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นคุณปฏิเสธไม่ได้แน่นอน เงินค่าตัวครั้งแรกและครั้งสุดท้ายจากลูกค้าเฉพาะกิจ ผมคืนให้”

“ไม่เอา” ยี่หวาส่งมันกลับคืน แม้ไม่คิดว่าเขาจะยังเก็บไว้ แต่ให้แล้วก็ให้เลยสิ จะคืนเพื่อ อธิกดยิ้มก่อนจะตวัดแขนโอบเอวรั้งร่างหญิงสาวเข้ามาจนเกยอยู่บนตักแล้ว ก้มลงจูบริมฝีปากที่อ้าเตรียมจะโวยวาย มอบความหวานดูดดื่มที่ครั้งหนึ่งเขาและเธอเคยปรนเปรอให้กันและกันอย่างเร่าร้อน

อธิที่ควบคุมตัวเองได้ดีกว่าค่อยๆ ถอนจูบแล้วจ้องหน้าคนที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นเห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเขาแล้วได้สติจึงรีบขยับตัวหนี

“เงินนั่นถือว่าเป็นค่าจูบแล้วกันนะครับ” เขารู้ว่าตอนนี้ควรถอยก่อน เซ้าซี้ถามเรื่องลูกไปคำตอบก็คงเหมือนเดิม ทางที่ดีคือควรเริ่มจากค่อยๆ สานความสัมพันธ์กับทั้งแม่และลูกน่าจะดีกว่า จึงยัดเงินที่ถูกทิ้งไว้บนโซฟากลับไปไว้ในมือของหญิงสาวอีกครั้ง “คราวหน้าผมจะกลับมาใช้บริการใหม่”

“ฉันไม่ได้ขาย...”

“แต่ผมขายนะ ผมรอคุณอยู่น่ะคุณลูกค้า ครั้งที่แล้วผมถือว่าตัวเองทำผลงานไว้ได้ดี คราวนี้ผมขออัพค่าตัวนะ แล้วเจอกันใหม่ครับ”