บทนำ - 2

"ขออนุญาตเข้าไปดูแลนะคะ..." หญิงสาวเอ่ยอนุญาตตามมารยาทพร้อมกับค่อย ๆ ผลักบานประตูไม้เข้าไป ทว่าวินาทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง หัวใจของเธอกลับกระตุกวูบจนเกือบจะลืมหายใจ

ภาพตรงหน้าไม่ใช่ลูกค้าที่สวมชุดเรียบร้อยอย่างที่เธอคาดการณ์ไว้ แต่เป็นร่างสูงสง่าของแขกวีไอพีที่ยังเปลี่ยนเครื่องแต่งกายไม่เสร็จสรรพ ชายหนุ่มรูปร่างสูงยืนอยู่กลางห้องในสภาพที่ท่อนบนเปลือยเปล่า อวดแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยเป็นลอนชัดเจนตามแบบฉบับคนดูแลตัวเองอย่างดี ผิวพรรณของเขาดูสะอาดสะอ้านแต่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่งดั่งรูปสลัก ท่อนล่างมีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวที่สวมใส่อยู่

แสงไฟสลัวจากโคมไฟอโรม่าที่ตกกระทบลงบนมัดกล้ามเนื้อและแผ่นหลังกว้าง ทำให้เขาดูโดดเด่นและมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจจนพลอยชมพูถึงกับหน้าร้อนผ่าว

และเมื่อร่างสูงหันหน้ามา พลอยชมพูยิ่งตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด คิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบสีนิลที่จ้องมองมาอย่างนิ่งเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความดุดันและอำนาจ จมูกโด่งเป็นสันตรงรับกับริมฝีปากหยัก สันกรามคมชัดขับเน้นใบหน้าให้ดูแข็งกร้าวแต่กลับดูมีเสน่ห์จนยากจะละสายตา เป็นความหล่อที่ดูอันตรายและน่าค้นหาไปพร้อม ๆ กัน

"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ...ขอโทษจริงๆ ค่ะคุณลูกค้า!"

พลอยชมพูอุทานเสียงหลงพร้อมกับรีบก้มหน้าลงต่ำ มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นไหว้ขอโทษยกใหญ่ด้วยความตกใจและทำตัวไม่ถูก ใบหน้าหวานแดงซ่านไปถึงใบหู เธอไม่รอให้เขาเอ่ยปากต่อว่าแม้แต่คำเดียว ร่างบางรีบหันหลังกลับแล้วถอยพรวดออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะงับประตูปิดลงตามหลัง

หญิงสาวยืนพิงกำแพงหน้าห้อง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมา

"ทำไมเขายังเปลี่ยนชุดไม่เสร็จนะบ้าจริง"

พลอยชมพูได้แต่ยืนตำหนิตัวเองในใจพลางลูบแก้มที่ยังร้อนผ่าวไม่หาย ภาพแผ่นหลังกว้างและใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างร้ายกาจของชายหนุ่มคนนั้นยังคงติดตา จนเธอต้องพยายามข่มตาลงเพื่อสลัดความประหม่าทิ้งไป

ด้านในห้อง ปรินทร์ ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งหลังจากบานประตูปิดลง เขาไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง แต่กลับมีความรู้สึกชะงักงันไปชั่วอึดใจ ความจริงเขาควรจะเปลี่ยนชุดให้เสร็จภายในห้านาทีแรกตามกฎของร้าน แต่เพราะติดคุยโทรศัพท์เรื่องโปรเจกต์ใหม่ที่เพิ่งวางสายไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้า ทำให้เขาเพิ่งจะได้เริ่มจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง

เขาไม่เคยมาที่แบบนี้มาก่อน...

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองชุดลำลองที่วางอยู่ข้างเตียงด้วยสายตาไม่คุ้นชิน ถ้าไม่ใช่เพราะ นิธิศ ลูกน้องคนสนิทที่เป็นมือขวาของเขาบังคับแกมขอร้องว่า "เจ้านายพักบ้างเถอะครับ" แล้วจัดการจองคิวเพื่อให้เขาไปผ่อนคลายรวดเดียวสี่ชั่วโมง เขาคงไม่มีทางเอาตัวมานอนนิ่ง ๆ ให้ใครก็ไม่รู้มาแตะต้องตัวแบบนี้

ชายหนุ่มพลางนึกถึงใบหน้าหวานที่เพิ่งพรวดพราดเข้ามาเมื่อครู่ ผู้หญิงคนนั้นดูตกใจจนหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก ท่าทางลนลานของเธอทำให้ความตึงเครียดในหัวของเขาคลายลงไปนิดหน่อยอย่างน่าประหลาด ปรินทร์จัดการสวมชุดที่ทางร้านจัดแจงไว้ให้ ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โซฟา เพื่อให้พนักงานคนเมื่อกี้เข้ามาทำหน้าที่ของเธอ

ด้านนอกห้อง พลอยชมพูพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะค่อย ๆ เคาะประตูอีกครั้ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าแต่งตัวเสร็จหรือยังค่ะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูเป็นปกติที่สุด

"ครับ เข้ามาได้" เสียงทุ้มต่ำที่ตอบกลับมาสั้น ๆ ทำให้พลอยชมพูสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้งก่อนจะผลักประตูเข้าไป

ภายในห้องรับรองสุดหรู ปรินทร์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว ชุดที่เขาสวมใส่รับกับรูปร่างกำยำได้อย่างไร้ที่ติ แสงไฟสลัวในห้องยิ่งทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูหล่อเหลาจนน่าใจหาย เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอในทันที แต่กลับจ้องมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูราวกับกำลังนับถอยหลังรออะไรบางอย่าง

"ดิฉันต้องขอประทานโทษด้วยนะคะที่เข้ามาโดยพลการ จนทำให้คุณลูกค้าต้อง..."