ตอนที่ 3 ในวันที่ไม่เหมือนเดิม

ตอนที่ 3

ในวันที่ไม่เหมือนเดิม

เสียงลมพัดแรงกระแทกเข้ากับกระจกบานใหญ่ของล็อบบี้โรงแรมหรูย่านสุขุมวิท ดึงให้อินตายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าระตูทางเข้าอัตโนมัติของโรงแรม ‘เวสเทียร์ แกรนด์’ นานกว่าที่ควรจะเป็น มือเรียวของเธอกำแน่นจนเหงื่อซึมทั่วฝ่ามือ หัวใจในอกเต้นรัวแรงราวกับกลองที่ถูกตีอย่างต่อเนื่อง เป็นจังหวะเต้นที่เหมือนกำลังเตือนภัยบางอย่างที่เธอยังไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลย

อินตายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น โรงแรมแห่งนี้คือสถานที่หรูหราที่เธอเคยเหยียบย่างเข้ามาในฐานะพนักงานเสิร์ฟรับจ้างเมื่อเกือบห้าเดือนก่อน และในคืนนั้นเอง...คืนที่แสนสั้นแต่กลับเปลี่ยนผันชีวิตของเธอไปตลอดกาล เธอก็ได้มอบชีวิตใหม่ให้กับตัวเอง เป็นชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นทุกวันในครรภ์ของเธอ ไม่ใช่เพราะความรัก ไม่ใช่เพราะความตั้งใจ หากแต่เป็นเพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว

วันนี้...อินตากลับมาที่นี่อีกครั้ง แต่ในฐานะที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เธอมาในฐานะ

“ผู้สมัครงาน” ไม่ใช่พนักงานเสิร์ฟรายชั่วโมงผู้ไร้ตัวตน หากแต่เป็นตำแหน่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ ซึ่งเปิดรับพิเศษตามที่รุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยแนะนำมา ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ ไม่มีใครรู้ว่าเธอเคยเข้ามาในโรงแรมแห่งนี้...ในคืนที่ชีวิตของเธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่อาจหวนคืน

อินตาค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไปในอาคารอย่างช้า ๆ สูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้า แล้วเดินตรงไปยังแผนกบุคคลด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

การสัมภาษณ์ดำเนินไปอย่างราบรื่นเกินคาด วุฒิการศึกษาระดับปริญญาโทสาขาสื่อสารที่เธอกำลังศึกษาอยู่ ควบคู่ไปกับบุคลิกที่ดูเรียบร้อย สุภาพ และอ่อนน้อมถ่อมตนของเธอ ทำให้เจ้าหน้าที่สัมภาษณ์รู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก

“คุณอินตามีทักษะด้านภาษาที่ดีเยี่ยมและความอดทนสูงมากเลยค่ะ ถ้าผ่านการสัมภาษณ์รอบนี้ จะมีอีกหนึ่งขั้นตอนนะคะ...คือการสัมภาษณ์กับ ท่านประธานบริษัทโดยตรงค่ะ”

“คะ?” อินตาอุทานออกมาด้วย ความประหลาดใจ

“ค่ะ ท่านประธานจะคัดเลือกพนักงานที่จะต้องติดต่อกับแขก VIP ด้วยตัวท่านเองทุกคนเลยค่ะ เพราะบริษัทของเรายึดหลักการดูแลลูกค้าอย่างใกล้ชิดและเป็นกันเองที่สุด”

อินตานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจวูบไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจนิยามได้ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากปฏิเสธ เพราะเธอไม่มีทางเลือกที่จะถอยหลังกลับได้อีกแล้วในชีวิต

ห้องสัมภาษณ์บนชั้นสูงสุดของโรงแรมเป็นห้องกระจกขนาดใหญ่ที่สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองกรุงเทพฯ ได้อย่างเต็มตา อากาศภายในห้องเย็นจัดจนเธอรู้สึกหนาวไปถึงข้างในหัวใจยิ่งกว่าอุณหภูมิภายนอกเสียอีก

เสียงประตูที่เปิดออกด้านหลังดังขึ้นเบา ๆ อินตาลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพ ดวงตาหลุบต่ำลง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตากับผู้บริหารระดับสูงที่กำลังก้าวเข้ามาในห้อง แต่ในวินาทีที่เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนออก และกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคย...กลิ่นเดียวกับที่เธอเคยได้กลิ่นในคืนนั้น...ลอยมาแตะปลายจมูกของเธอ อินตาก็รู้ได้ในทันทีว่า...

โลกใบนี้ช่างกลั่นแกล้งเธอได้อย่างไร้ปรานีเหลือเกิน

“นทีธาร...”

เขา...ชายผู้นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ คือพ่อของลูกในท้องของเธอ คือชายที่มองเธอในคืนนั้นราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่า และในเช้าวันรุ่งขึ้น...ก็ทิ้งเธอไว้กับคำว่าความผิดพลาด

“คุณชื่ออะไรนะ?” เสียงทุ้มห้วนของเขาดังขึ้นอย่างเย็นชา ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างเต็มตา

“อินตาค่ะ”

นทีธารชะงักไปเล็กน้อย เพียงชั่ววินาที ราวกับชื่อที่ได้ยินนั้นได้กระทบเข้ากับความทรงจำบางอย่างที่เขาเคยคิดว่าถูกกลืนหายไปแล้ว

“คุณเคย...ทำงานเสิร์ฟมาก่อนใช่ไหม” เขาถามกลับ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยแต่แฝงความสงสัย

“ค่ะ...เมื่อหลายเดือนก่อน”

นทีธารค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่คมสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่แววตานั้นจะกลับมาเรียบนิ่งไร้อารมณ์อีกครั้ง

“งั้นคุณก็คือคนนั้น...”

น้ำเสียงของเขาไม่ชัดเจนว่ากำลังโกรธแค้นหรือกำลังประชดประชัน แต่สำหรับอินตาแล้ว มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร

“ดิฉันมาสมัครงานค่ะ ไม่ได้มาทวงอะไร” อินตาตอบกลับอย่างนิ่งสงบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“แน่ใจเหรอ” เขาถามกลับ พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ค่ะ”

“แล้วเด็กในท้องล่ะ”

คำถามนั้นทำให้อินตาชะงักงัน ราวกับถูกตบเข้ากลางอกอย่างแรง ความรู้สึกจุกเสียดแล่นขึ้นมาที่ลำคอ

“ไม่เกี่ยวกับคุณ” เธอตอบเสียงแข็ง

“แน่ใจเหรอว่าเด็กนั่นไม่ใช่ลูกฉัน” เสียงของนทีธารดังขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจ

อินตาหัวเราะในลำคอ หัวเราะทั้งที่น้ำตากำลังเอ่อคลออยู่ข้างใน ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำ

“คนที่เคยพูดว่าเธอกับฉันแค่คนแปลกหน้าที่เคยพลาดจะมาถามแบบนี้ทำไมคะ?”

นทีธารนิ่งไป เขารู้ดี...ว่าคำพูดของเขาในคืนนั้นอาจเป็นเพียงประโยคที่หลุดปากไปตามสัญชาตญาณ หรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เขาไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่สำหรับผู้หญิงตรงหน้าของเขา คำพูดเหล่านั้นมันคือมีดที่กรีดบาดลึกลงไปในหัวใจของเธอทุกคืน ทุกวัน

“คุณจะรับฉันเข้าทำงานไหมคะ?” อินตาถามกลับอย่างนิ่ง ๆ สายตาจ้องมองเขาอย่างท้าทาย

“ทำไมคุณถึงอยากอยู่ใกล้ฉันนัก”

“เพราะฉันไม่ได้มีชีวิตที่เลือกมากพอจะหลีกเลี่ยงใคร” สายตาของอินตาเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับหญิงสาวที่เคยอ่อนแอ เปราะบางในคืนนั้นไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไปแล้ว

“แล้วคุณล่ะคะ...จะให้ฉันอยู่...หรือจะให้ฉันไป...พร้อมกับลูกของคุณ?”

คำถามนั้นไม่ใช่การข่มขู่ ไม่ใช่การอ้อนวอน แต่เป็นคำท้าทายจากผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังแบกรับทั้งชีวิตไว้บนบ่า เธอไม่เคยขอความรักจากเขา แต่สิ่งที่เธอต้องการคือให้เขากล้าพอที่จะรับผิดชอบหัวใจตัวเอง

นทีธารไม่ตอบ เขานิ่งเงียบไปอย่างที่ไม่เคยเงียบมาก่อน ดวงตาคู่คมจ้องมองอินตาอย่างลึกซึ้ง พยายามค้นหาคำตอบในแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเจ็บปวดคู่นั้น

ในวันที่เธอไม่อยากเจอหน้าเขาอีกเลย...

คือวันที่เขาเริ่มจำเธอได้ขึ้นใจ...และรับรู้ถึงการมีอยู่ของบางสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล