ชีวิตของปณต

ตอนที่ 2

ชีวิตของปณต

หญิงสาวหน้าเสียเมื่อปณตทำท่าราวกับว่ารำคาญ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรจึงรวบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ที่พื้นเดินเร็วๆเข้าห้องน้ำ หลังจากสวมเสื้อผ้าจนเรียบร้อยหญิงสาวก็เดินออกมา เธอยังหวังว่าชายหนุ่มจะเปลี่ยนใจเรียกใช้บริการเธออีก แต่เขาก็ไม่สนใจไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอด้วยซ้ำ

“ไปก่อนนะคะ”

ปณตสนใจสมาร์ทโฟนที่อยู่ในมือมากกว่าผู้หญิงที่เขาเพิ่งมีความสัมพันธ์เมื่อครู่ ขนาดคนที่ทำให้เขาพึงพอใจหลังจากเสร็จกิจเขายังไล่กลับ นับประสาอะไรกับคนที่ทำให้เขาไม่ประทับใจ อย่าหวังว่าเขาจะเรียกใช้บริการเป็นครั้งที่สอง

หญิงสาวเดินกระแทกเท้าออกไป ถึงเธอจะเป็นแค่ผู้หญิงขายบริการ แต่ไม่เคยมีลูกค้าคนไหนปฏิบัติกับเธอแบบนี้มาก่อน เธอไม่ชอบใจเลย ก่นด่าชายหนุ่มในใจตลอดทาง

“เดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่ให้นะครับ”

“ค่ะ!”

หญิงสาวกระแทกเสียงใส่วีรยุทธ เธอเดินนำไปพลางเชิดหน้าขึ้น ชายหนุ่มชินแล้วเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกสาวๆเหล่านี้อารมณ์เสียใส่

“ค่ารถนะครับ รบกวนส่งคุณผู้หญิงให้ถึงที่หมายด้วยครับ”

วีรยุทธเอ่ยกับโชเฟอร์แท็กซี่ หลังส่งหญิงสาวขึ้นรถเขาก็รีบขึ้นมาข้างบนทันที เมื่อเข้ามาในห้องเขาก็ถูกปณตบ่นยกใหญ่

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบผู้หญิงพูดมาก คราวหน้าคราวหลังกำชับคุณรุจีให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก ฉันจ่ายเงินไม่ได้นอนกับผู้หญิงพวกนั้นฟรีๆ ฉันอยากได้รับบริการที่ดีที่สุดไม่ใช่เรื่องน่ารำคาญใจแบบนี้”

วีรยุทธพยักหน้า หลังเดินออกมาจากห้องเขาก็รีบต่อสายหารุจีทันที

“สวัสดีครับคุณรุจี ผมไม่ทราบว่าเมื่อช่วงบ่ายผมสื่อสารอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า ทำไมคราวนี้ผู้หญิงที่คุณส่งมาถึงไม่ตรงตามคุณสมบัติที่ ท่านประธานต้องการ”

ปลายสายอุทานด้วยความตกใจ ดูเหมือนว่าเธอจะส่งเด็กไปผิดสลับกับเสี่ยอีกคน

“ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณวีรยุทธ สงสัยว่าจะสับสนก็เลยไปหาลูกค้าผิดที่ ขอโทษจริงๆนะคะ ไว้คราวหน้ารุจีจะให้ส่วนลด”

“เรื่องส่วนลดไม่จำเป็นหรอกครับ ขอแค่ส่งให้ตรงตามที่ท่านประธานต้องการก็พอ”

วีรยุทธตัดสาย เขารู้ว่าปณตต้องการเวลาพักผ่อนจึงได้เดินทางกลับ แต่ก่อนกลับก็ได้แจ้งเจ้านายให้รับรู้ก่อน

“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับท่านประธาน”

“นายไปพักผ่อนเถอะ นายเองก็เหนื่อยมากทั้งวันแล้ว”

วีรยุทธทุ่มเททำงานให้กับเขา ทำทุกหน้าที่ไม่มีเกี่ยงไม่มีบ่น หลังจากที่อีกฝ่ายทำงานกับเขาได้เพียงแค่ไม่กี่เดือน เขาก็ได้ตัดสินใจขึ้นเงินเดือนเป็นเท่าตัว

ปณตรู้สึกว่าเขาควรจะตอบแทนเลขาคนนี้บ้าง เพราะอีกฝ่ายทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง รู้ใจเขาไปเสียทุกอย่าง น้อยมากที่จะทำให้เขาหงุดหงิดหรือไม่พอใจ

ทุกค่ำคืนหลังจากที่เขาได้ปลดปล่อย ความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ปณตมักจะนอนค้างที่โรงแรมเพราะไม่ชอบกลับบ้าน เขายังไม่มีแพลนที่จะซื้อคอนโดเพราะไม่อยากอยู่คนเดียว อีกอย่างคงไม่มีเวลาดูแลมากมายและเขาไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่มย่ามกับพื้นที่ส่วนตัว

ทุกวันนี้เขายังคงอาศัยอยู่กับพ่อแม่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ แต่ที่เขาไม่อยากกลับบ้านเพราะบรรยากาศที่บ้านไม่ค่อยดี มีแต่เรื่องให้น่าหนักใจและน่ารำคาญใจ

ความจริงเขาจะแยกออกไปอยู่ข้างนอกก็ได้ แต่เขาไม่มีเวลามากพอที่จะดูแลบ้านของตัวเอง และเขาไม่ค่อยไว้ใจให้ใครเข้ามายุ่งกับพื้นที่ส่วนตัว จึงตัดสินใจอาศัยอยู่กับพ่อแม่ไปก่อน

นับตั้งแต่วันที่เรียนจบ เขาก็ได้รับสืบทอดกิจการจากผู้เป็นพ่อ พ่อผลักดันให้เขาขึ้นเป็นประธานบริษัทเพื่อที่ตัวเองจะได้หมดภาระ พ่อไม่ได้หวังดีกับเขา แค่อยากออกไปใช้ชีวิตออกไปเที่ยวไม่อยากแบกภาระไว้บนบ่าอีกต่อไป

ทุกคนต่างก็เข้าใจว่าพ่อรักเขามากจึงได้ยกบริษัทให้กับเขา แต่ความจริงแล้วเขาเป็นลูกที่พ่อไม่สนใจด้วยซ้ำ ถึงจะเป็นลูกชายคนโต แต่เขาก็ไม่ใช่ลูกที่พ่อรักมากที่สุด

พ่อของเขามีเมียมากมาย และยังมีลูกกับเมียเหล่านั้นอีกมากมาย เขาไม่รู้หรอกว่าพ่อไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนบ้าง เพราะมันไม่ใช่เรื่องน่าสนใจและมันไม่ใช่เรื่องที่น่าจะเกี่ยวข้องกับเขา ขอเพียงแค่คนเหล่านั้นไม่มาเรียกร้องสิทธิ์อะไรที่เกินตัว เขาก็จะไม่แยแสและใส่ใจ

วันต่อมาปณตจำเป็นต้องเดินทางกลับมาที่บ้าน เนื่องจากว่าเขาได้ข่าวจากแม่บ้านว่าแม่ไม่สบาย ถึงแม้ที่ผ่านมาแม่จะไม่ค่อยสนใจเขา แต่ในความเป็นลูกเขาก็ไม่สามารถทอดทิ้งแม่ได้ ชายหนุ่มเดินทางกลับมาที่บ้านแต่เช้า แต่แล้วเขาก็ต้องปวดหัวเมื่อเดินเข้ามาในบ้านและเห็นว่าพ่อกับแม่กำลังถกเถียงกัน

ด้านหลังพ่อมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนหลบอยู่ ผู้หญิงคนนั้นดูแล้วน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเขา แต่ทำไมถึงได้ยอมลดตัวมาเป็นเมียน้อยให้กับผู้ชายที่แก่คราวพ่อแบบนี้

ปณตยืนกอดอกพิงผนังมองพ่อกับแม่ที่กำลังถกเถียงกัน

“ไม่เข้าไปห้ามหน่อยหรือคะ”

แม่บ้านเก่าแก่อยู่ที่นี่มานานหลายสิบปี เห็นว่าพ่อกับแม่ของชายหนุ่มกำลังถกเถียงกันใหญ่โตถึงขั้นจะลงไม้ลงมือ จึงได้ขอร้องให้อีกฝ่ายช่วยเข้าไปห้าม

“เดี๋ยวเขาก็เลิกเถียงกันเอง ป้าไปทำงานเถอะครับไม่ต้องใส่ใจหรอก”

เขาชินแล้ว เขาเห็นภาพนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ภาพที่พ่อพาผู้หญิงมานอนที่บ้านไม่ซ้ำหน้า ภาพที่แม่ของเขาอาละวาดด่าทอผู้หญิงเหล่านั้นรวมทั้งพ่อ ภาพที่พ่อพยายามปกป้องผู้หญิงคนอื่นจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของตัวเอง เขาเห็นมันมาตลอด เห็นจนชิน แล้วมองว่ามันเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับบ้านนี้ไปแล้ว

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ดูเหมือนแม่จะยังสบายดีเพราะมีแรงตะเบ็งเสียงด่าพ่อกับเมียน้อย หากแม่ไม่ได้เป็นอะไรเขาก็คงไม่จำเป็นต้องอยู่ตรงนี้ ชายหนุ่มหันหลังเดินออกมาจากบ้าน เขาไม่น่ามาที่นี่เลย ถ้ารู้ว่ามาแล้วจะต้องมาเห็นภาพพ่อกับแม่ทะเลาะกัน เขาคงไม่มาตั้งแต่แรก

ปณตไม่ได้อยากเห็นอะไรแบบนี้ ในบางครั้งเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมครอบครัวของเขาถึงไม่อบอุ่นเหมือนครอบครัวของเพื่อน เพื่อนของเขาทุกคนมีครอบครัวที่อบอุ่นแข็งแรง

ในขณะที่ครอบครัวของเขามีแต่ความขัดแย้ง บ้านก็ร้อนเป็นไฟ พ่อก็ไม่เคยทำตัวเป็นพ่อเป็นสามีที่ดี ส่วนแม่ก็ไม่เคยปล่อยวางเรื่องของพ่อจนละเลยความรู้สึกเขา ตั้งแต่เล็กจนโตเขาเติบโตมาได้ด้วย การเลี้ยงดูของป้าแม่บ้าน หากไม่ได้แม่บ้านช่วยดูแลไม่รู้ว่าชีวิตของเขาจะเป็นยังไง ลำพังแค่เงินที่พ่อกับแม่โยนให้ มันไม่ได้ทำให้เขามีความสุขเลยสักนิด

เขาต้องการความรักและความอบอุ่นจากพ่อกับแม่ ไม่ได้ต้องการแค่เงิน