ตอนที่ 3 ฉีกหน้ากากพี่สาวใจโฉด

ภายในงานเทศกาลล่าสัตว์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก ทว่าสำหรับหลินเยว่ฉี ทุกฝีก้าวที่นางเดินผ่านล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายของแผนการที่นางเคยติดกับดัก

"เยว่ฉี! เจ้าอยู่นี่เอง ข้าตามหาเสียตั้งนาน"

เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความเสแสร้งดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋อวี้ ในชุดสีชมพูอ่อนดูอ่อนหวานไร้เดียงสาวิ่งเข้ามาเกาะแขนเยว่ฉีอย่างสนิทสนม ในชาติก่อน เยว่ฉีรักสตรีผู้นี้เหมือนพี่สาวแท้ๆ แบ่งปันทุกอย่างให้ แม้กระทั่งยอมให้ไป๋อวี้เข้ามาอยู่ในจวนในฐานะแขกคนสำคัญ จนสุดท้ายนางก็นำงูเห่าเข้าบ้าน

"พี่อวี้อดีใจที่เห็นท่าน" เยว่ฉียิ้มตอบ ทว่าดวงตากลับไม่ได้ยิ้มตาม "วันนี้ท่านดูงดงามนัก เหมาะกับชุดสีชมพูนี้จริงๆ ดู... อ่อนโยนจนใครๆ ก็อยากปกป้อง"

ไป๋อวี้ชะงักไปเล็กน้อยกับน้ำเสียงแปลกๆ แต่ก็รีบกลบเกลื่อน "เจ้าก็พูดไป วันนี้องค์ชายสามทรงจัดเตรียมม้าฝีเท้าดีไว้ให้เจ้าด้วยนะ เขาใส่ใจเจ้าถึงเพียงนี้ ข้าล่ะอิจฉาจริงๆ"

"อิจฉาหรือ?" เยว่ฉีเลิกคิ้ว "หากพี่อวี้ชอบม้าตัวนั้น ข้ายกให้ท่านก็ได้นะ เพราะวันนี้ข้า... อยากไปเดินเล่นแถวสระบัวมากกว่า"

คำว่า 'สระบัว' ทำให้ไป๋อวี้ดวงตาเป็นประกาย เพราะตามแผนการเดิมที่ไป๋อวี้เตี๊ยมกับองค์ชายสาม คือการล่อให้เยว่ฉีไปที่ริมสระ แล้วไป๋อวี้จะแสร้งผลักนางตกน้ำ เพื่อให้องค์ชายสามลงไปช่วยและกลายเป็น 'ผู้มีพระคุณ' ที่เยว่ฉีต้องแต่งงานด้วยเพื่อรักษาชื่อเสียง

ณ ริมสระบัวหลวง

ทางเดินเลียบสระบัวนั้นเงียบสงบ ไป๋อวี้เดินนำเยว่ฉีไปยังจุดที่ตลิ่งค่อนข้างชัน

"เยว่ฉี ดูบัวกอนั้นสิ สีแปลกตามากเลย" ไป๋อวี้ชี้ชวนพลางขยับตัวเข้าใกล้ข้างหลังเยว่ฉี มือเรียวเล็กค่อยๆ เอื้อมออกมาหมายจะผลักอย่างแรง

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่มือของไป๋อวี้กำลังจะสัมผัสแผ่นหลัง เยว่ฉีกลับแสร้งก้มลงเก็บผ้าเช็ดหน้าที่ทำตกไว้พอดี!

"ว๊ายยย!"

แรงส่งที่ไป๋อวี้ทุ่มมาทั้งหมดทำให้ร่างของนางถลันไปข้างหน้าเสียหลักตกลงไปในสระน้ำเสียงดัง ตู้ม!

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย!" ไป๋อวี้ตะเกียกตะกายน้ำที่ลึกและเย็นจัด

เยว่ฉียืนมองอยู่บนฝั่งด้วยสายตาเรียบเฉย นางไม่ได้ร้องเรียกให้ใครช่วยในทันที แต่กลับหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปัดฝุ่นช้าๆ "พี่อวี้ ท่านรีบร้อนจะลงไปชมบัวใกล้ๆ ขนาดนั้นเชียวหรือ?"

"เยว่... เยว่ฉี ช่วยข้า... อึก... ช่วยข้าด้วย!"

ในจังหวะนั้นเอง โจวหานหมิงที่ซุ่มรออยู่ใกล้ๆ เมื่อได้ยินเสียงคนตกน้ำก็รีบกระโดดพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ทันทีโดยไม่ดูให้ดีว่าเป็นใคร

"เยว่ฉี! ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว!" เขาร้องเรียกชื่อเยว่ฉีพลางกระโดดลงไปอุ้มสตรีที่อยู่ในน้ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ทว่าเมื่อก้าวขึ้นมาบนฝั่งพร้อมร่างที่เปียกโชกในอ้อมแขน โจวหานหมิงก็ต้องหน้าถอดสี เพราะสตรีที่เขาโอบกอดอยู่นั้นไม่ใช่บุตรสาวแม่ทัพผู้มั่งคั่งอย่างหลินเยว่ฉี แต่เป็นเพียง 'ไป๋อวี้' ลูกสาวขุนนางปลายแถวที่ไร้อำนาจ

ยิ่งไปกว่านั้น ขุนนางและฮูหยินหลายคนที่เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์ต่างก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ตายจริง! องค์ชายสามกับแม่นางไป๋... แนบชิดกันถึงเพียงนี้"

"เสื้อผ้าเปียกปอนโอบกอดกันกลางที่แจ้ง เห็นทีตำแหน่งชายาเอกคงไม่พ้นนางแล้ว"

โจวหานหมิงหน้าซีดเผือด รีบปล่อยร่างไป๋อวี้ลงพื้นทันที "มะ... ไม่ใช่! ข้านึกว่าเป็น..."

"นึกว่าเป็นข้าหรือเพคะ?" เยว่ฉีก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มเยือกเย็นประดับบนหน้า "ฝ่าบาททรงมีน้ำพระทัยยิ่งนักที่ช่วยพี่อวี้ไว้ได้ทันท่วงที ในเมื่อท่านทั้งสอง 'ใกล้ชิด' กันถึงขั้นนี้แล้ว หม่อมฉันในฐานะน้องสาวคงต้องขอแสดงความยินดีล่วงหน้า ที่จะได้เห็นพี่อวี้เข้าไปอยู่ในตำหนักของท่าน"

"เยว่ฉี! มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด!" โจวหานหมิงคำรามอย่างหัวเสีย แผนการผูกมัดตระกูลหลินพังทลายลงไม่เป็นท่า แถมเขายังต้องรับผิดชอบสตรีที่ไม่มีประโยชน์ต่อบัลลังก์ของเขาเลยแม้แต่น้อย

เยว่ฉีไม่ได้สนใจคำแก้ตัว นางหันไปมองไป๋อวี้ที่นอนตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น

"พี่อวี้... ของขวัญชิ้นนี้ ท่านพอใจหรือไม่?" นางกระซิบประโยคที่ส่งไปไม่ถึงหูผู้อื่น แต่ทำให้ไป๋อวี้เบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว

จากที่ไกลๆ ท่านอ๋องเก้า โจวอวี้ฉี ที่ยืนกอดอกดูเหตุการณ์อยู่บนเนินเขา กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก เขามองจ้องไปที่หลินเยว่ฉีด้วยความสนใจที่เพิ่มพูนขึ้น

'แม่เสือน้อยตัวนี้... ดูท่าจะไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด'

_____________________