บทที่ 4 ไม่รู้จักพอ (1)

เมื่อส่งวิลันดาไปหาเพลิงแล้ว ไกรศรจึงคิดว่าเรื่องทุกอย่างน่าจะจบ เพราะวิลันดาเป็นคนสวย เชื่อว่าไม่นานเพลิงคงใจอ่อนให้น้องสาวเขา แล้วทีนี้เขาก็จะได้เป็นพี่เขยของมหาเศรษฐี เขายิ้มย่องอย่างพอใจเมื่อคิดถึงอนาคตอันสดใส หนี้ตั้งห้าสิบล้านเมื่อครั้งก่อนเพลิงเข้ามาเคลียร์ให้เขาจนเขาหลุดจากการเป็นหนี้ หากว่าเขาได้เพลิงเป็นน้องเขยเมื่อไร เขานี่แหละจะเหยียบย่ำไอ้พวกที่ไม่เห็นหัวเขาให้จมดินไปเลย

ไกรศรมีเงินติดกระเป๋ามาเกือบสองแสน เดินตรงเข้าไปยังบ่อนของเสี่ยเฮงเจ้าหนี้เดิมของเขา แต่ตอนนี้เสี่ยเฮงทำอะไรเขาไม่ได้แล้วเพราะเขาไม่ได้เป็นหนี้แม้แต่บาทเดียว จึงได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี เพราะลูกน้องของเสี่ยงเฮงรู้ว่าไกรศรมีบ่อเงินบ่อทองที่คอยจัดการเรื่องหนี้ให้อยู่

“สวัสดีครับเสี่ย” ไกรศรเดินเข้าไปหาเสี่ยเฮงที่บาร์เครื่องดื่มก่อนจะทำความเคารพ ถึงยังไงเขาก็มาที่บ่อนเสี่ยเฮงบ่อยกว่าที่อื่น จะทำหมางเมินก็กระไรอยู่

“ไม่ได้เจอเสียหลายวันเลยนะไกรศร คิดว่าจะไม่มาเสียแล้ว” เสี่ยเฮงหันมาหาไกรศรพร้อมยื่นแก้วบรั่นดีค่อนแก้วไปตรงหน้า อีกฝ่ายรับมาดื่มรวดเดียวก่อนจะวางแก้วลงยังเคาน์เตอร์

“ไม่มาได้ไงล่ะครับ เสี่ยก็รู้นี่ว่าผมขาดมันไม่ได้”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามสบาย มีอะไรขาดเหลือให้เสี่ยช่วยก็บอกได้เลย เสี่ยยินดี” เสี่ยเฮงยิ้มตาหยี แล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ จนพุงกระเพื่อม

“ขอบคุณครับ”

“ว่าแต่ ไม่ชวนเพื่อนมาเล่นด้วยกันล่ะ”

“ใครเหรอครับ?”

“ก็พ่อหนุ่มที่มาจัดการเรื่องหนี้ให้ไง หน่วยก้านดีทีเดียว เศรษฐีเมืองไทยด้วย ถ้าได้เขามาเป็นแขกขาประจำที่นี่นะ เสี่ยคงรวยแล้ว”

“โอ๊ย รายนั้นไม่ค่อยชอบเล่นหรอกครับ มันทำงานงกๆ ไม่ค่อยออกไปไหน”

“เสียดายนะ เสี่ยเองก็อยากรู้จักเขาเป็นการส่วนตัวเหมือนกัน บางทีอาจจะได้ลงทุนธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ถ้าคุณติดต่อเขามาคุยกันได้ คุณได้ค่านายหน้าด้วยนะ เอาหรือเปล่า”

“ผมเองก็ลำบากใจครับ อย่างที่บอก ไอ้เพลิงมันงานล้นมือ คงไม่คิดจะขยายงานเพิ่มอีกแล้ว”

“ไม่เป็นไร เสี่ยแค่พูดไปอย่างนั้นเอง รู้หรอกว่าคนหนุ่มคงไม่ค่อยคิดอยากลงทุนกับคนแก่ๆ สักเท่าไรหรอก”

เสี่ยเฮงพูดตัดบทก่อนเดินจากไปพร้อมลูกน้องเดินตามหลังไปติดๆ อีกสามคน เสี่ยเฮงยิ้มเป็นนัยขณะที่โอบกอดสองสาวที่เข้ามาปรนนิบัติรับใช้ถึงเนื้อถึงตัวอยู่ภายในห้องส่วนตัว

“ให้มันหมดเงินสดเสียก่อน แล้วค่อยหยอดเงินให้มันเรื่อยๆ ดูสิมันกับเสี่ยเฮงใครจะแน่กว่ากัน ฮ่าๆ”

ลูกน้องของเสี่ยเฮงทั้งสามหัวเราะขึ้นพร้อมเจ้านายเมื่อคิดถึงแผนการหลอกเอาเงินหลายล้านจากไกรศรชายที่ไม่รู้จักพอก็ครั้งที่แล้วที่ไกรศรเป็นหนี้เสี่ยเฮงห้าสิบล้าน ไกรศรยังหาคนมาช่วยกอบกู้ให้ได้ในเวลาอันรวดเร็ว และที่สำคัญเสี่ยเฮงก็รู้จักชายหนุ่มที่มากอบกู้สถานการณ์ให้ไกรศรดี เพลิง เทพธากร เศรษฐีจิวเวลรี่ รวยติดหนึ่งในห้าของประเทศ แล้วใครจะโง่ปล่อยให้บ่อเงินบ่อทองหลุดมือไปง่ายๆ ล่ะ เสี่ยเฮงรู้มาอีกว่าทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกัน ซึ่งเป็นการง่ายที่จะได้เงินก้อนโตมากอดเล่นๆ ก็เมื่อครั้งที่แล้วเพลิงมาจัดการเงินห้าสิบล้านให้เขาภายในไม่ถึงสามวันด้วยซ้ำ ซึ่งก็พอจะบอกได้ว่าทั้งไกรศรและเพลิงก็สนิทกันในระดับที่พอจะหยิบยื่นเงินกันได้

และแล้วไม่นานเงินที่ไกรศรเอาติดตัวมาด้วยหลักแสนก็หมดลงในพริบตา

“โธ่โว้ย เสียอีกจนได้ เลิก... เซ็งเป็นบ้าเลย”

“ไม่อยู่ต่อหรือไกรศร เสียนิดหน่อยเอง อยู่อีกนิดเถอะนา”

“ฉันไม่มีเงินแล้วไปล่ะ” ไกรศรโบกมือส่งๆ ไป

ลูกน้องของเสี่ยเฮงที่ยืนคุมสถานการณ์อยู่ยิ้มมุมปาก แล้วเดินเข้าไปหาไกรศรที่เดินหน้าเสียออกมาจากวงไพ่ ลูกน้องของเสี่ยเฮงก้มหัวให้ไกรศรนิดเดียวแล้วยื่นเงินบึกหนึ่งมาตรงหน้าของไกรศร ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย

“เสี่ยให้เอามาให้คุณครับ เสี่ยบอกว่าไม่ต้องเกรงใจมีอะไรให้เสี่ยช่วยก็บอกได้ เสี่ยรู้ว่าคุณไม่โกงเสี่ยอยู่แล้ว”

ไกรศรมองเงินก้อนโตอย่างนึกลังเล พลางคิดว่าถ้าเขาเสียอีกเขาก็จะเป็นหนี้เสี่ยเฮงแล้วใครจะมาปลดหนี้ให้เขาได้อีก ก็เพลิงโกรธเขาอยู่ แต่เขาก็อยากแก้มือเพื่อเอาเงินสองแสนของเขาคืนมาให้ได้ แต่มาคิดอีกที วันนี้เขาคงดวงตกไว้วันหลังค่อยมาใหม่ ไกรศรเลยปฏิเสธและออกเดินทันที

“เสียดายแย่เลย เงินก้อนนี้เสี่ยให้คุณฟรีๆ ไม่คิดจะเอาคืน” ไกรศรชะงักเท้าทันทีหันกลับไปมองลูกน้องของเสี่ยเฮงที่ยืนยิ้มส่งมาให้เขา

“นายว่าอะไรนะ เสี่ยให้... ให้เงินฉันฟรีเหรอ เป็นไปไม่ได้”

“เป็นไปได้ครับ เสี่ยเห็นว่าเมื่อครั้งก่อนคุณไม่ผิดสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะหาเงินห้าสิบล้านมาใช้ให้ตามกำหนด เสี่ยก็เลยอยากตอบแทนคุณเล็กๆ น้อยๆ เพื่อความสัมพันธ์อันดีของเราต่อไปไงครับ”

“เสี่ยไม่เอาคืนแน่นะ”

“แน่สิครับ”

ไกรศรรับเงินก้อนโตมากระชับไว้ในมือ ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างพอใจ พร้อมทั้งเดินเชิดหน้ากลับเข้าไปในวงไพ่ตามเดิม

“ว่าไง?” เสี่ยเฮงเคาะนิ้วลงไปบนโต๊ะอย่างไรความหมาย แต่ใบหน้าแย้มยิ้ม

“ตามแผนครับ”

“ฮ่าๆ มันยังโง่ไม่หายจริงๆ ปล่อยให้ได้ใจไปก่อน คนอย่างไอ้ไกรศรมันไม่พอแค่นั้นแน่ หลอกให้มันเล่นมากๆ หมดแล้วก็หยอดเข้าไปเรื่อยๆ”

ไกรศรเล่นต่อจนกระทั่งได้เงินก้อนโตกลับบ้าน พร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้มอวดใครต่อใครไปทั่ว ก่อนจะมาสะดุดเข้ากับหญิงสาวผิวขาวจัด ใบหน้าสวยเฉียบที่นั่งอยู่ข้างเสี่ยแก่ๆ คนหนึ่ง ใบหน้าและท่าทางนั้นบอกว่าไม่สบอารมณ์เท่าไร ไกรศรเลยแกล้งเดินไปกระทบไหล่กับเจ้าหล่อน หญิงสาวหัวเสียแล้วหันมาทำตาเขียวใส่เขา แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ติดจะหล่อเหลาของไกรศรเลยเปลี่ยนเป็นยิ้มให้ ชายหนุ่มเลยก้มลงกระซิบข้างหูโดยที่เสี่ยแก่ไม่ทันเห็น