บทที่ 3 ร้ายมา ร้ายไป (2)

“ฉันจะปากเน่าปากหอมมันก็เรื่องของฉัน”

“ใช่ มันเรื่องของแก ถ้าแกไม่มาด่าฉัน”

“ทางที่ดี ฉันว่าเธออย่ามายุ่งกับฉันดีกว่า ฉันไม่อยากรังแกคนไม่มีทางสู้”

“ชิ ใครกันแน่ที่ไม่มีทางสู้ เอาแต่อ้าปากกัดไม่เลิก ไม่ต้องกินมันแล้วข้าวน่ะ” พูดพร้อมกับคว้าจานข้าวขึ้นมาถือ ใบหน้าเนียนสีน้ำผึ้งสะบัดจนผมกระจาย

“เอาของเธอออกไปเลย ฉันก็ไม่อยากกินนักหรอก” วิลันดาว่าไล่หลัง มือบางยกขึ้นปาดทรายเช็ดรอยทรายบนใบหน้าทิ้ง

ใครว่าวิลันดาไม่หิว หิวจนไส้จะขาด แต่มีแค่ข้าวเปล่ามันจะทรมานกันเกินไป ไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย แค่ที่เขาเอามากักขังอยู่อย่างนี้มันก็มากเกินพอแล้ว

“แม้แต่ข้าวเปล่าก็อย่ากินเลย อีนังโง่” บุปผาเดินกลับมาทางเดิม “ดูสิผมเผ้า ทรายทั้งนั้น ฝากไว้ก่อนเถอะอีนังวิลันดา” บุปผาปากว่ามือไม้ก็ปัดทรายและเศษขยะตามเนื้อตัว

ข้าวเปล่าที่เหลือกว่าครึ่งพร้อมทั้งหยิบถ้วยแกงที่เอาแอบไว้เดินถือกลับไปยังบ้านของนายหัวเพลิง วันนี้เพลิงไม่อยู่ในเกาะ เพราะออกไปในเมืองตั้งแต่เมื่อวานและคงเข้าไปดูงานที่ร้านจิวเวลรี่และโรงงานเจียระไนที่มีเดโชแฝดผู้พี่ของเดชาคอยดูแลอยู่และไม่รู้ว่าจะกลับเข้ามาเมื่อไร

“นังบุปผา นั่นทำไมไม่เอาข้าวไปให้คุณคนนั้นอีกล่ะ เขาจะตายคาเกาะเอานะ” ป้าละอองเห็นบุปผาเดินถือข้าวและแกงกลับมาในลักษณะเดิม หลังจากที่แอบชิมไปบางส่วนแล้ว

“ตายสิดี ฉันไม่ใช่ทาสมันสักหน่อย จะให้ฉันส่งข้าวส่งน้ำทำไม แล้วป้ารู้ไหมมันทำอะไรฉันบ้าง นังนั่นมันปากเน่า กัดฉันยังกับหมาบ้า” บุปผากระแทกก้นนั่งไขว่ห้างลงบนเก้าอี้หินอ่อนในครัว ทำท่าทางไม่สนใจที่ป้าละอองพูดเท่าไรนัก

“แกนี่มันใจจืดใจดำเหมือนใครกันนะ เราเอาเขาไปขังเขาก็ต้องด่า ต้องว่าอะไรแกบ้างนั่นแหละ”

“แล้วทำไมต้องไปใจดีกับผู้หญิงคนนั้นด้วย ป้าละอองก็รู้นี่ว่าไอ้ไกรศรพี่ชายมันทำให้คุณเพลงเธออับอายจนต้องหนีออกจากบ้านไป”

“ฉันไม่ลืมหรอกว่าพี่ชายเขาทำอะไรกับนายหัวและคุณเพลงบ้าง แต่เธอเป็นคนละคนกัน แค่เอาเธอไปขังก็มากพอแล้ว แล้วนี่จะให้อดข้าวอีกเหรอ”

“ถ้าป้ากลัวมันตายก็เอาไปให้มันเองสิ ไม่อยากเห็นหน้าเน่าๆ ปากเน่าๆ ของมัน ฉันจะไปที่ฟาร์ม” บุปผาลุกขึ้นสะบัดก้นงอนงามออกจากห้องครัวไปทันที ป้าละอองได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอากับพฤติกรรมของบุปผาเช่นกัน

“เฮ้ย มีคนอย่างนังบุปผาสักสิบคน ฉันคงต้องปวดหัวตายแน่” ป้าละอองส่ายหน้าน้อยๆ มองตามร่างอวบอัดสมส่วนของบุปผาจนลับตาไป

บุปผาเดินผิวปากออกจากบ้านตรงไปยังส่วนที่เป็นฟาร์มหอยมุก การได้แกล้งวิลันดาเล็กๆ น้อยๆ มันทำให้สบายใจขึ้นมาบ้าง บุปผาเดินไปตามเส้นทางเล็กๆ ผ่านแนวต้นไม้ที่พร้อมใจกันบดบังแสงแดดเป็นอย่างดีเลยไม่ร้อนนัก แต่เมื่อเดินไปได้ไม่ไกลแขนเรียวก็ถูกกระชากเข้าไปข้างทางจนบุปผาหัวคะมำเข้าไปหาเจ้าของมือปริศนา

“มานี่”

“ว้าย! อะไรของแกฉันจะไปที่ฟาร์ม” เมื่อเห็นชัดว่าเป็นใครบุปผากลับสะบัดตัวเต็มแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากวงแขนแข็งแรงที่นึกรังเกียจมาตลอดเวลาหลายปี

“จะไปอ่อยใครอีกล่ะ ชอบนักเหรอมีผัวหลายคนน่ะ”

“ปากแกอย่างนี้ไงฉันถึงได้เกลียดแก” บุปผาผลักใบหน้าของเดชาจนหน้าคร้ามแดดหันไปด้านข้างอย่างแรง ด้วยความที่บุปผาเกลียดที่เดชาเหมือนพูดแทงใจดำ

“เกลียดผัวตัวเองไม่ได้หรอกนะ ถึงยังไงฉันก็เป็นผัวเธอวันยังค่ำ”

“นายหัวต่างหากเป็นผัวฉัน แกไม่มีสิทธิ์ไอ้เดชา รู้จักเจียมตัวเสียบ้าง” บุปผาทำท่าว่าจะผลักหน้าของเดชาอีกครั้งเมื่อเขาก้มลงมาหอมซอกคอเนียนนุ่มสีน้ำผึ้ง แต่เดชารวมมือนั้นไว้ได้ทัน

“เมียนายหัวเหรอ? อยากหัวเราะให้ตายคาเกาะ ถ้านายหัวเขาเอาเธอจริง เขาคงไม่ให้มาทำงานบ้านงกๆ อยู่หรอก ต้องฉันสิผัวตัวจริงและพร้อมที่จะรับเธอเป็นเมียด้วย ไม่ว่าเธอจะผ่านใครมากี่คนก็ตาม”

“อ้าย! ไอ้บ้า ฉันไม่เอาแกหรอก”

“เธอไม่เอาแต่ฉันอยากให้”

เดชาปล้ำกอดจูบบุปผาอยู่ข้างทางซึ่งเป็นทางเดินแคบๆ ที่เดินผ่านจากบ้านของนายเหนือหัวเพลิงไปที่ฟาร์มหอยมุกซึ่งจะไม่มีใครเดินผ่านทางนี้เลยนอกจากเพลิง เดชาและบุปผาเท่านั้น ซึ่งเพลิงนั้นไม่ต้องพูดถึงว่าจะมาเห็นเหตุการณ์ของเกมสวาทครั้งนี้เพราะในขณะนี้เขาไม่ได้อยู่บนเกาะ

“ไอ้เดชาปล่อยนะ!”

เดชาถลกเสื้อกล้ามสีชมพูของบุปผาออกทันที เผยให้เห็นอกอวบอิ่มภายใต้บราเซียร์ตัวเล็กจิ๋วที่ปกปิดเนินเนื้อไม่มิด ตามมาด้วยกางเกงขาสั้นที่บุปผาชอบใส่เป็นประจำ จากนั้นก็อาภรณ์ชิ้นเล็กสองชิ้นที่หลุดออกไปอย่างง่ายดาย เดชาก้มลงไปดูดเม้นปลายยอดดอกบัวอวบอัดนุ่มหยุ่น มือหนาเลื่อนลงไปด้านล่างผ่านหน้าท้องแบนราบ กดต่ำลงไปเรื่อยๆ

“ไอ้เดชา...” บุปผาปรามเดชาเสียงสั่นเมื่อนิ้วมือแข็งแทรกผ่านความบอบบางของดอกไม้บานฉ่ำเข้าไปสำรวจภายในธารธารา

ร่างอวบอัดของบุปผาถูกผ่อนลงไปนอนอยู่กับพื้นหญ้าต้นสั้นๆ โดยเดชาใช้เสื้อผ้าของบุปผารองไว้ก่อนแล้ว ร่างสูงตามมาทาบทับร่างอวบผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียน มือหนายังคงปฏิบัติกับเธออย่างไม่ขาดสาย ถี่เร็วกระชับจนสายธารอาบไปทั้งมือด้วยแรงสวาทที่เขากระทำ

“ไอ้เดชา ปล่อย...”

“มีความสุขอย่างนี้จะให้ปล่อยอีกเหรอ”

เดชามองใบหน้าของบุปผาที่บ่งบอกได้ชัดว่ามีความสุขเสียวกระสันมากแค่ไหน มือเรียวยกขึ้นบีบกระชับหน้าอกอวบของตัวเองเพื่อผ่อนคลายอารมณ์รัญจวน เดชาปลดเข็มขัดกางเกงยีนของตัวเองด้วยมือที่ว่างเพื่อปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างออกมาอวดความผงาดพร้อมทั้งดึงรั้งให้ขอบกางเกงต่ำลงมาแค่พอให้ส่วนนั้นออกมาปฏิบัติการได้