บทที่ 2 นายหัวเพลิง (3)

มือบางกดลงไปที่แขนของเขาซ้ำรอยแผลเดิม แต่เพลิงไม่สนใจมันอีก ความเจ็บของมัน เล็กน้อยมากหากเทียบกับน้องสาวเขา ที่เจ็บปวดใจจนต้องหนีออกจากบ้านเพราะความอับอายที่ท้องไม่มีพ่อ

ไม่ใช่สิ มีพ่อ... แต่พ่อเด็กมันไม่ยอมรับ

มือหนาหยาบยังคงบีบขยี้อกอิ่มจนวิลันดาเจ็บจนน้ำตาร่วงแต่ก็ยังมีแรงพอจะต่อต้านเขา ศีรษะเล็กส่ายไปมาเพื่อไม่ให้เขาจูบได้สะดวก มือบางเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นที่ใบหน้าของเขา แต่เพลิงไหวทัน เขาคว้าข้อมือทั้งสองเอาไว้แล้วจับมันลงแนบกับพื้นทราย เพลิงถอนปากออกชั่วขณะ แต่แล้วก็กลับก้มลงไปจูบใหม่ ลิ้นหนาอวบสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากสาว แต่วิลันดากลับใช้ฟันซี่เล็กงับลงไปเท่าที่สามารถทำได้ ร่างสูงชะงักกึก มือเลื่อนมาบีบปลายคางของวิลันดาให้อ้าปากเพื่อยกฟันซี่เล็กออกจากปลายลิ้นของเขา วิลันดาจำเป็นต้องปล่อยปลายลิ้นของเพลิงเพราะเจ็บปลายคางจากแรงบีบของปลายนิ้วแข็งแรง

เพลิงถ่มน้ำลายทันทีที่ปลายลิ้นของเขาเป็นอิสระเพราะรับรสเค็มของเลือดที่ไหลออกมาเล็กน้อยจากการกัดของวิลันดา หญิงสาวรีบลุกขึ้นถอยห่างจากเขาทันทีจนสุดปลายโซ่ เพลิงสะบัดตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปหาหญิงสาว

“อย่ามาทำกับฉันอย่างนี้อีก ไม่อย่างนั้นเธอได้เจอดีแน่” เพลิงออกจากกระท่อมทันทีพร้อมกระชากบานประตูทรุดโทรมปิดตามหลังเสียงดังลั่น กระท่อมหลังน้อยสั่นไหวเหมือนกับว่าจะพังลงเสียเดี๋ยวนั้น

หลังจากเพลิงกลับไปแล้วไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเดชาก็กลับมาอีกรอบ นำโซ่ที่มีความยาวกว่าอันแรกมาเปลี่ยนให้หญิงสาว แล้วผูกไว้ที่เดิม ก่อนจะเดินมาดึงแขนของวิลันดาให้ลุกขึ้นเดินตามออกมานอกกระท่อม

“จะพาฉันไปไหน” หญิงสาวแผดเสียงดังลั่น

เดชาไม่พูดแต่พาวิลันดาเดินออกมาทางหลังกระท่อม เธอยิ้มออกเมื่อเห็นเป็นห้องน้ำขนาดเล็กและมีตุ่มน้ำวางอยู่ใกล้ๆ กัน 

“ห้องน้ำนี่ใช้ได้ ผมเอาพวกของใช้จำเป็นมาให้เผื่อคุณจะได้อาบน้ำ แต่ไม่มีเสื้อผ้าให้หรอกนะ”

“ฉันขอกระเป๋าฉันคืนเถอะ มันมีเสื้อผ้าอยู่ในนั้น” หญิงสาวลดเสียงลงเมื่อรู้ว่าเดชาไม่ได้พาเธอไปทำเรื่องร้ายๆ อย่างที่นายเหนือหัวของเขาทำเมื่อไม่ถึงชั่วโมงมานี้

“นายหัวโยนลงทะเลไปแล้ว” เดชาหันมาบอกหน้าตาเฉย

“อะไรนะ! ไอ้บ้านั่นจะทำมากไปแล้วนะ แล้วฉันจะเอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่”

“ผมไปล่ะ” เดชาไม่รอฟังคำสาปแช่งมากมายที่รัวใส่เจ้านายของเขาพร้อมทั้งตัวเขาเองด้วย

“เดี๋ยวสิกลับมาก่อน ไม่ได้ยินหรือไง บ้า... บ้าทั้งลูกน้องทั้งเจ้านาย” วิลันดาก่นด่าเดชาไปจนร่างสูงใหญ่นั้นลับหายไปในแนวป่าเชิงเขา

เมื่อวานตอนถูกพามาที่นี่มันมืดแล้ว เลยไม่ทันสังเกตว่าที่กระท่อมแห่งนี้มีห้องน้ำให้ใช้ด้วย แต่มันก็มีสภาพไม่ต่างกับกระท่อมเท่าไร มันไร้หลังคา มีแค่ผนังสี่ด้านที่มีความสูงระดับลำคอของวิลันดาเอง แต่ก็ยังดีกว่าต้องขุดหลุมปลดทุกข์ก็แล้วกัน

หญิงสาวมองจับนิ่งไปที่ของใช้จำเป็นในการอาบน้ำ ความเป็นผู้หญิงก็ยังหลงเหลืออยู่ ไม่ว่าจะลำบากยากแค้นเพียงใดแต่ถ้าไม่ได้อาบน้ำจะยิ่งทรมานกว่าสิ่งใดในโลก วิลันดาถอดเสื้อและกางเกงตรงนั้นเลย หญิงสาวรีบอาบน้ำโดยยังมีชุดชั้นในปกปิดของสงวนเอาไว้ โชคดีอยู่อย่างหนึ่งที่ไม่ต้องไปแบกน้ำเอง เพราะไม่รู้ว่าใครช่างคิดมาต่อท่อน้ำจนมาถึงหน้าห้องน้ำ และมีตุ่มขนาดพอเหมาะมารองรับเอาไว้ซึ่งไม่ต้องเดือดร้อนในการไปแบกหามน้ำมาจากที่อื่นให้เหนื่อย ไม่นานวิลันดาก็อาบน้ำเสร็จเนื้อตัวสะอาดหอมกรุ่นช่วยให้อารมณ์ผ่อนคลายลงเยอะ วิลันดารีบใส่ชุดเดิมแล้วกลับเข้าไปนั่งอยู่ในกระท่อมเพราะแดดด้านนอกเริ่มแรงจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนแสบร้อนเนื้อตัว กระท่อมหลังน้อยนี้อยู่ริมหาด ลมจึงพัดไอแดดเข้ามาปะทะอย่างจัง

“นี่เราจะยอมอยู่อย่างนี้จริงๆ เหรอ” วิลันดาเปรยกับตัวเอง และก็ได้แค่นั้น ในเมื่อเธอถูกกักขังพร้อมตีตรวนเหมือนนักโทษคดีร้ายแรง แล้วใครจะช่วยได้ วิลันดาอดคิดไปถึงนายเหนือหัวของเกาะแสนสวยแห่งนี้แล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ

“ว้าย! นายหัว นั่นเป็นอะไรไปคะทำไมเนื้อตัวแดงเป็นทางยาวอย่างนั้น” บุปผาออกมาจากห้องครัวเห็นเนื้อตัวของเพลิงเต็มไปด้วยริ้วรอยทางยาว บางแห่งมีเลือดไหลซึมออกมาให้เห็น

“มาก็ดีแล้ว ไปเอากล่องยามาหน่อย” เพลิงไม่ได้หันไปทางบุปผาแต่กลับถอดเสื้อออกปาไปบนโซฟาตัวยาวพร้อมทั้งร่างสูงเดินไปทิ้งตัวนั่งลงใกล้ๆ กับเสื้อที่เปื้อนคราบสกปรก

“ไปสิ กล่องยา” เพลิงตวัดตาคมใส่บุปผา

“ค่ะ ค่ะ ไปแล้วค่ะ” บุปผารีบวิ่งหายเข้าไปในห้องครัวและกลับออกมาพร้อมกล่องยาวางลงบนโต๊ะหน้าชุดโซฟา

“บุปผาทำแผลให้นะคะ” เพลิงพยักหน้า บุปผาเลยกุลีกุจอจัดการกับบาดแผลทันที

ยิ่งมาเห็นเจ้านายหนุ่มถอดเสื้ออยู่ตรงหน้าบุปผายิ่งชอบใจใหญ่ ก็เป็นใครก็ต้องชอบเมื่อมีชายหนุ่มหน้าตาดีๆ คนหนึ่งมานั่งถอดเสื้อโชว์หุ่นล่ำจนน้ำลายเกือบหก ยิ่งบุปผาแอบหมายปองเขาอยู่ด้วยยิ่งชอบใหญ่

“นายหัวไปโดนอะไรมาหรือคะ หรือว่าอีนัง... คุณวิลันดา บุปผาจะไปจัดการให้” บุปผาแทบจะเปลี่ยนคำเรียกวิลันดาแทบไม่ทันเมื่อเพลิงหันกลับมาทำตาดุใส่อย่างเอาเรื่อง

“ใครนะทำนายหัวของบุปผาเจ็บถึงขนาดนี้” บุปผาไล่นิ้วเรียวไปตามบาดแผลที่แขนและต้นคอของเพลิง ก่อนจะเลยมาถึงมัดกล้ามหน้าอกจนมันเลยเถิดมาบดเคล้าหน้าอกของเพลิง บุปผาหลงใหลอยากเข้าไปซบอกกว้างนี้มานานนมมากแล้ว แต่เจ้าตัวไม่ได้เปิดโอกาสให้เลยสักครั้ง

“บุปผา!” บุปผาสะดุ้งได้สติ รีบหันกลับมาจัดการกับบาดแผลเล็กๆ นั้นเมื่อเจอเข้ากับสายตาดุจริงจัง