บทที่ 2 นายหัวเพลิง (2)

ปัง!

เสียงทุบฝาผนังกระท่อมทำให้ร่างบางที่นั่งกอดเข่าอยู่บนแคร่ไม้สะดุ้งสุดตัว วิลันดาหันไปหาต้นเสียงทันที เห็นตัวการที่สั่งให้พาเธอมากักขังที่นี่ วิลันดาลุกขึ้นจากแคร่ไม้เดินเข้าไปหาเขาด้วยความรวดเร็วพร้อมฝ่ามือบางที่ฟาดใบหน้าหล่อมาดดุ

เพียะ! 

ใบหน้าสากระคายเต็มไปด้วยหนวดเคราหันไปตามแรงตบของวิลันดาทันที วิลันดาได้ยินเสียงตบนั้นดังมาก แม้กระทั่งมือตัวเองก็ยังรับรู้ถึงแรงที่ฟาดเขาไป เพราะเธอเองต้องเจ็บมือไม่น้อยกับใบหน้าสากนั้น

“เธอกล้ามากนะ” เพลิงหันหน้ากลับมาทันที นัยน์ตาลุกโชนเหมือนไฟที่ถูกสุมกองเอาไว้มีน้ำมันเป็นเชื้ออย่างดี เพลิงคว้าข้อมือบางไว้ก่อนที่หญิงสาวจะฟาดลงมาใหม่อีกครั้ง 

“ฉันจะกล้ามากกว่านี้อีกถ้าไม่ปล่อยฉันออกไปจากกระท่อมสับปะรังเคนี่”

เพลิงผลักร่างบางให้ลงไปนอนกับแคร่ไม้ เหมือนตัวอะไรสักอย่างที่เขารังเกียจหนักหนา

“ฉันเตือนเธอแล้ว แต่เธอไม่ฟังเอง ในเมื่อพี่ชายเธอส่งเธอมาเพื่อชดใช้หนี้ที่เขาติดฉัน เธอก็ต้องอยู่ที่นี่จนกว่าฉันพอใจ”

“บ้าไปแล้ว พี่ฉันนะเหรอติดหนี้คุณ สมองเสื่อมหรือเปล่า พี่ชายฉันให้ฉันมาเจรจาเรื่องที่เขากับคุณจะทำธุรกิจร่วมกันต่างหาก”

“ฮึ รู้ไว้เสียด้วยว่าเธอถูกพี่ชายสุดที่รักหลอกเข้าแล้ว”

เพลิงเดินย่างสามขุมเข้าไปหาร่างบางที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ วิลันดาถอยไปจนชิดฝาผนังด้านในสุดเมื่อเห็นสายตาโลมเลียบอกถึงความไม่ปลอดภัย เพลิงยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ผู้หญิงก็คือผู้หญิงวันยังค่ำ ต่อให้เก่งกล้ามาจากไหนก็ต้องกลัวผู้ชายอยู่ดี เพลิงดึงข้อเท้างามและลากร่างบางเข้ามาหา

“จะทำบ้าอะไร! ปล่อยฉันนะ” ขาเรียวสวยที่ถูกตีตรวนถีบไปยังมือของเขา แต่เพลิงไม่สนกับแรงน้อยนิดนั้น

เพลิงจับแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างกดลงแนบกับแคร่ไม้แล้วร่างหนาขึ้นมาคร่อมทับเรือนร่างบอบบางที่นอนมองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันจะทำอย่างที่พี่ชายเธอเคยทำมาก่อนไง” น้ำเสียงเขาดูเหี้ยมเกรียม เหมือนจะเชือดเฉือนเนื้อหนังเธอทีละชิ้นก็ไม่ปาน

“พี่ชายฉันไปทำอะไรให้คุณ ดูเขาจะยกย่องคุณด้วยซ้ำ”

“จะไม่ยกย่องได้ยังไง ในเมื่อฉันเป็นเจ้าหนี้มัน”

“เจ้าหนี้บ้าบอคอแตกอะไรกัน”

“พี่เธอติดหนี้ฉันห้าสิบล้าน เรื่องเงินแค่นั้นขี้ปะติ๋วมากเมื่อเทียบกับสิ่งที่มันทำกับน้องสาวฉัน” กรามหนาเป็นสันนูนเมื่อพูดถึงตัวการสำคัญที่เขาเกลียดเข้าไส้

“ทำไม น้องสาวคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย”

“มันได้น้องสาวฉัน จนน้องสาวฉันท้อง แต่มันเลวระยำไม่ยอมรับว่าเป็นพ่อเด็ก” เพลิงยื่นหน้าเข้ามาพูดเน้นชัดๆ ให้วิลันดาฟัง แต่หญิงสาวยิ้มเยาะกลับไปบ้าง

“ฮึ น้องสาวคุณไปแรดที่ไหนมาล่ะ ถึงได้ท้องแล้วก็อ้างว่าเป็นลูกของพี่ชายฉัน... อึ... อือ”

ยังไม่จบประโยคของวิลันดา มือหนาหยาบที่กำข้อมือของเธอก่อนหน้านี้เลื่อนมาบีบลำคอระหงด้วยแรงมหาศาลจนวิลันดาตาเหลือก หายใจไม่ออก มือบางทุบตีเขาเพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ

“แรดเหรอ” เขาเค้นคำนั้นออกมา ใบหน้าของเพลิงในขณะนี้บอกได้เลยว่าเขาโกรธมาก เขาสามารถทำอะไรใครก็ได้ที่บังอาจมาว่าน้องสาวเขาเสียๆ หายๆ 

“ปะ... ปล่อย... หายใจไม่ออก อึก”

ร่างบางดิ้นรนสุดแรงเท่าที่มีอยู่ มือเรียวที่ไว้เล็บยาวกดลงไปบนแขนล่ำสันนอกร่มผ้าจนเลือดไหลซึมออกมาแต่เพลิงหาสนใจไม่ วิลันดาแทบจะหมดลมอยู่แล้ว ด้วยแรงฮึดเฮือกสุดท้ายเพื่อชีวิตของตัวเอง มือเรียวเปลี่ยนจากแขนของชายหนุ่มมาเป็นที่ลำคอ เล็บยาวจิกพร้อมทั้งลากยาวๆ จนเรียกเลือดจากชายหนุ่มได้อีกครั้ง และครั้งนี้ทำให้ร่างสูงผละถอยทันทีที่รู้สึกปวดแปลบตรงต้นคอ

“บ้าเอ๊ย!” 

เพลิงยกมือกุมต้นคอใบหน้าหงายเก เมื่อดึงมือกลับมาดู พบว่ามีเลือดจำนวนหนึ่งติดมือเขามาด้วย ด้วยความเจ็บผสมความโกรธ เพลิงตรงปรี่เข้าหาร่างของวิลันดาอีกครั้ง ร่างบางที่นอนหอบหายใจอยู่สะดุ้งขึ้นเมื่อชายหนุ่มฉุดกระชากให้ลงจากแคร่ไม้แล้วเหวี่ยงร่างลงไปนอนกับพื้นทราย เขาตามมาคร่อมทับ มือหนาข้างหนึ่งบีบปลายคางของวิลันดาไว้แน่น นัยน์ตาสีเหล็กลุกโชนราวไฟที่กำลังเผาไหมลามเลียทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

“จำไว้ว่าฉันชื่อเพลิง อย่าได้มาทำกับฉันอย่างนี้อีก” เพลิงพูดเสียงลอดไร้ฟัน เน้นชัดๆ ทีละคำเพื่อให้หญิงสาวได้ยินอย่างชัดเจนและตอกย้ำเธอว่าอย่างมาลองดีกับเขา

วิลันดายันมือกับอกกว้างไว้เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มก้มต่ำลงมาใกล้กับเธอมากนัก

“อย่ามาฤทธิ์มากกับฉัน เธอจะเป็นยังไงกับใครก็ช่าง แต่กับฉัน เธอต้องทำตามทุกอย่าง”

“ไม่! คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนเหรอฉันถึงต้องฟังคุณทุกอย่าง”

“ไม่ฟังเหรอ ได้!”

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราก้มลงต่ำทันที มือบางที่ยันอกเขาเอาไว้ก่อนหน้านี้พับกลับแทบไม่ทันเมื่อเจอน้ำหนักมหาศาลที่ทุ่มลงมาหมายจะจัดการเธอ

ปากหยักฉกลงแนบสนิทกับปากรูปกระจับดูเอิบอิ่ม บดขยี้คลุกเคล้า จนเนื้อบริเวณผิวหน้าของวิลันดารู้สึกแสบร้อนขึ้นมาทันตาเห็น ผิวขาวอมชมพูบัดนี้กลับแดงเถือก และที่ทำให้วิลันดาตกใจเข้าไปอีกเมื่อมือของเขาเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นอกอิ่มของเธอจนมันจะแหลกคามือของเขาไปให้ได้

“อือ... อึ...” วิลันดาร้องประท้วงเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ มือบางปัดป่ายไปทั่ว พยายามป้องกันตัวเองจากอสูรร่างยักษ์ที่กำลังบดขยี้เรือนร่างของเธออย่างมันเมา