บทที่ 3

ตำแหน่งแรกคือเลขาหน้าห้องของเขา นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของบริษัทค้าเพชรรายใหญ่ของประเทศที่แต่ละปีทำกำไรได้มูลค่ามหาศาล ซ้ำยังเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลดังที่พ่อและแม่ของเขาเป็นผู้ซึ่งสืบเชื้อสายผู้ดีเก่า ที่ไม่ว่าใครก็ต่างรู้จักพวกท่านเป็นอย่างดี

เธอมีโอกาสได้เข้าทำงานในบริษัท เซฟ เอนเตอร์ไพร บริษัทชื่อดังที่ใครต่างก็ฝันอยากจะได้ตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่งเพื่อเข้าทำงานแต่อีกตำแหน่งที่เขาเพิ่งจะยัดเหยียดให้กันเมื่อไม่นานมานี้นั้นมันคือตำแหน่ง ที่เธอไม่เคยคาดฝันเลยว่าติณณภพจะมอบมันให้เธอ

นางบำเรอชั่วคราว…เมียเก็บ

นั่นคือตำแหน่งของเธอในยามค่ำคืนที่เขามอบให้พร้อมๆ กับเฉลยความสงสัยว่าทำไมถึงใจดีฉุดเธอขึ้นมาจากนรกนั่นในค่ำคืนนั้น มันไม่ได้เป็นเพราะเขาเมตตากัน หากแต่เป็นเพราะเขาจะได้เป็นคนผลักให้เธอตกกลับลงไปใหม่อีกครั้ง ด้วยสองมือของเขาเสียมากกว่า

‘เธอคงไม่คิดว่าฉันจะช่วยเธอฟรีๆ หรอกใช่ไหม…ทุกสิ่งที่ฉันทำฉันย่อมหวังผลของมันเสมอ และสำหรับเธอนี่คือผลที่ฉันต้องการ’

หน้าที่ที่แม้นอยากปฏิเสธแต่ก็ทำไม่ลง ด้วยคำว่าบุญคุณที่คุ้มหัวอยู่เลยทำให้เขายอมรับมันอย่างคนหมดทางเลือก กลางวันเธอคือเลขาส่วนเขาคือเจ้านาย ในขณะที่กลางคืนนั้นเธอคือนางบำเรอส่วนเขาคือเจ้าชีวิต ผู้ซึ่งสามารถชี้ขาดในทุกเรื่องราวของเธอได้หมด

ไม่ว่าจะเป็นตัวหรือแม้กระทั่งลมหายใจเธอมันก็เป็นของเขา เขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ออกคำสั่ง ว่าวันพรุ่งนี้เธอจะอยู่หรือตาย!

เช้าวันใหม่มาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงให้หลัง ซึ่งเป็นดารินที่ตื่นก่อนคนที่นอนอยู่ข้างๆ โอบกอดเธอเอาไว้ด้วยสองมือที่แสนจะอบอุ่นของเขา หญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะคว้าเอาชุดคลุมอาบน้ำที่ถูกเหวี่ยงลงพื้นมาสวมพร้อมเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการกับตัวเองที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อและน้ำรักทั้งของเขาและของตัวเอง ใช้เวลาไม่นานร่างสมส่วนในความสูงร้อยหกสิบเจ็ดก็เดินออกมาจากห้องน้ำก่อนจะพบว่าติณณภพตื่นแล้ว และกำลังจ้องมองมาที่เธอเหมือนตำหนิ ที่เธอตื่นแล้วไม่ยอมปลุกให้เขาตื่นมาด้วยกัน

“คุณติณณ์จะอาบน้ำเลยไหมคะ” เมื่อเห็นว่าเขายังคงเงียบเฉยไม่พูดอะไรดารินจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบลงเพราะหากรอให้เขาเป็นฝ่ายพูดก่อน เธอคงต้องยืนรอไปอีกนานหลายชั่วโมง

ติณณภพไม่ตอบแต่กลับลุกขึ้นเต็มความสูงในสภาพที่เปลือยเปล่า ทำเอาหญิงสาวแทบจะเบือนหน้าหนีกับภาพเปลือยของเขาแทบไม่ทัน แม้จะเคยเห็นมาหลายต่อหลายครั้งแล้วแต่เธอก็ยังไม่ชินเสียที ต่างจากคนตรงหน้าที่ทำแบบนี้จนเหมือนเป็นเรื่องปกติ

“หึ!” คนที่เดินผ่านหน้ากันไปส่งเสียงเบาๆ ที่คาดเดาไม่ได้เลยว่าเขารู้สึกเช่นไรตอนที่เปล่งน้ำเสียงนั้นออกมา ดารินมองตามไปชั่วครู่จึงหันกลับมาจัดเก็บที่นอนให้เรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าครัวเพื่อชงกาแฟให้เขาเหมือนอย่างทุกวันที่เธอเคยทำมาตลอดตั้งแต่เข้ามาอยู่ในชีวิตของเขา ชายหนุ่มซึ่งใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่ทุกอย่างต้องสะอาดไร้ตำหนิ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ต้องเรียบร้อยห้ามมีข้อผิดพลาด!!

นั่นแหละนิสัยอันน่าเกรงขามของเขา!