4

Bham’s Diary

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพ่อจะเจ้ากี้เจ้าการยัดเยียดให้ผมรับยัยแว่นแสนเฉิ่มนั่นเข้าทำงาน แต่ผมเองก็ปฏิเสธไม่ได้ แม้ว่าจะรักความเป็นส่วนตัวมากแค่ไหนก็ตามเถอะ

เอาเป็นว่าผมจะเล่าเรื่องราวตัวเองให้ฟังคร่าวๆ แล้วกันนะ ผมชื่อภาม ชลทรัพย์ พ่อของผมน่ะเป็นเจ้าของบริษัทอาหารแปรรูปชื่อดังและใหญ่ที่สุดในเอเชีย ใช่... ผมเป็นลูกชายคนโตของนักธุรกิจใหญ่ เกิดมาบนกองเงินกองทอง หลายๆ คนคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าอิจฉา แต่รู้อะไรไหม? บางทีผมเองก็อยากเกิดมาเป็นแค่ลูกชายของคนธรรมดาๆ มากกว่า

ทำไมน่ะหรือ? ก็เพราะตั้งแต่ผมเกิดมาพ่อไม่เคยมีเวลาให้ผมเลยน่ะสิ พ่อทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงานจนลืมสนใจผมกับแม่ แล้วสุดท้าย... แม่ก็หนีไปพร้อมกับชู้ตอนผมอายุได้เจ็ดขวบ ทิ้งให้พ่อเลี้ยงดูผมตามลำพัง แต่จะว่าพ่อเป็นคนเลี้ยงผมก็คงไม่ถูกนัก เพราะคนที่เลี้ยงผมมาคือแม่นมที่เพิ่งล่วงลับไปต่างหาก ส่วนพ่อน่ะก็คอยแต่สนับสนุนทางการเงินเท่านั้นแหละ หลังจากนั้นไม่ถึงสามปี พ่อก็แต่งงานใหม่และมีลูกชายอีกคน น้องชายผมอายุห่างจากผมตั้งสิบปีเชียวนะ

และผมคงต้องยอมรับว่าผมอิจฉาน้องชายมาก เพราะเขาเกิดมาในช่วงที่ธุรกิจของพ่ออยู่ตัวดีแล้ว จึงได้ใช้เวลากับพ่อในทุกๆ วัน ได้รับความรักความอบอุ่นจากพ่อซึ่งเองไม่เคยได้ ผมตัดสินใจที่ออกจากบ้านหลังใหญ่นั้นแล้วซื้อบ้านของตัวเอง ด้วยเงินเก็บที่ได้จากการเล่นหุ้นระหว่างเรียน คือ... ผมไม่อยากจะรบกวนพ่อน่ะ อยากจะแสดงให้พ่อเห็นว่าผมโตพอที่จะดูแลตัวเอง และโตมากพอที่จะเลือกเรียนในสิ่งที่ชอบซึ่งก็คือวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ แทนที่จะเรียนบริหารอย่างที่พ่ออยากให้เรียน

แต่ก็ยังไงก็เถอะ ตอนนี้ผมใช้สิ่งที่รักในการหาเงินได้ไม่น้อยหน้าพ่อ เพราะตอนนี้ผมหุ้นกับเพื่อนเปิดบริษัทรับเขียนโปรแกรม โดยเน้นหนักไปทางโปรแกรมรักษาความปลอดภัยทางคอมพิวเตอร์

แต่เมื่อสองวันก่อน... ผมถูกเรียกตัวให้ไปพบพ่อพร้อมกับคำขาดว่าผมจะต้องรับผู้หญิงคนหนึ่งมาทำงานในฐานะแม่บ้าน แน่นอน... ผมปฏิเสธในตอนแรก แต่คนอย่างพ่อหรือจะฟัง สุดท้ายผมก็ต้องรับปากพ่อไป พร้อมปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยมีคนทำงานบ้านและทำอาหารไว้ให้กินก่อนออกไปทำงานและหลังเลิกงานก็ประหยัดดีเหมือนกัน เพียงแต่ไม่คิดว่าคนที่พ่อส่งมาจะเป็นหญิงสาววัยไม่น่าจะเกินยี่สิบห้า

คือ... ในความคิดผมคนที่เป็นแม่บ้านต้องแก่ๆ รูปร่างท้วมๆ หน่อยไง แต่คนที่ได้เจอวันนี้กลับเป็นยัยแว่นรูปร่างอ้อนแอ้นเสียอย่างนั้น

“หึๆ” ผมหลุดหัวเราะเมื่อนึกถึงสีหน้าของเธอหลังจากที่เห็นผมโป๊อยู่บนเตียงกับคู่ขาคนล่าสุด ยัยนั่นอุทานว่าอะไรนะ? ‘ตาเถรหกตกน้ำป๋อมแป๋ม’? โบราณชะมัด! แถมยังหน้าแดงจัดแล้วรีบหลับตาแน่นก่อนหมุนตัวหนีไม่ยอมมองผมอีก พาลทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า... นี่ร่างกายผมน่าเกลียดขนาดที่เธอทนมองไม่ได้งั้นเชียว?

แต่ผมว่าไม่นะ เพราะรูปร่างผมเนี่ยไม่แพ้นายแบบดังๆ เลย ผมสูงราวๆ ร้อยแปดสิบเซนติเมตร แถมยังขยันเข้ายิมเพื่อความฟิตแอนด์เฟิร์มของร่างกาย ทำให้ตอนนี้รูปร่างผมหนั่นแน่นไปด้วยมัดกล้าม ดูแข็งแรงกำยำไปทั้งตัว นี่ผมไม่ได้ชมตัวเองหรอกนะ แต่สรุปมาจากคำชมที่สาวๆ หลายคนเคยบอกไว้ต่างหากล่ะ

ถ้างั้น... ที่ยัยนั่นรีบหน้าหนีก็เพราะว่าอายอย่างนั้นเหรอ? ยัยนั่นคงไม่เคยเห็นร่างกายผู้ชายเปลือยมาก่อนงั้นสินะ และถ้าให้ผมเดาไปมากกว่านั้น... เธอคงไม่เคยมีแฟนด้วยล่ะมั้ง

น่าสนใจจัง... น่าสนใจจริงๆ

ไม่คิดมาก่อนว่าการจำใจทำตามคำสั่งพ่อในครั้งนี้ จะทำให้ผมได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าดึงดูดใจมารอให้เล่นตั้งชิ้นหนึ่ง แต่ของอย่างนี้คงต้องใช้วิชาเพลย์บอลที่สั่งสมมาจนอายุยี่สิบห้ามาใช้ให้เกิดประโยชน์แล้วล่ะมั้ง เสืออย่างผมคงต้องใจเย็นหลอกล่อให้เหยื่อตายใจ แล้วจากนั้น... ผมจะค่อยๆ ละเมียดละไมกินเนื้อหวานๆ ของกวางน้อยให้สมอยาก

อยากจะรู้จังเลยว่าดวงตากลมโตสีน้ำตาลภายใต้กรอบแว่นหนาๆ นั่นจะมองผมได้หยาดเยิ้มแค่ไหน ในยามที่ผมปลุกเร้าร่างกายของเธอให้ร้อนเป็นไฟด้วยแรงปรารถนา อยากจะรู้ว่าริมฝีปากบางๆ นั้นจะปลดปล่อยเสียงครวญครางได้เร้าอารมณ์แค่ไหนยามที่อยู่ใต้ร่างผม มือเรียวสวยคู่นั้นจะแตะต้องผมอย่างไรยามที่ผมบุกทะยานเข้มข้น พาเธอโผนทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าด้วยกัน

“อู้ว...” ผมเผลอเปล่งเสียงครางทุ้มออกมาอย่างเสียไม่ได้ เมื่อจินตนาการถึงความคับแน่นของเธอที่โอบล้อมรอบผมเอาไว้ ความร้อนพลุ่งพล่านไปทั่วร่างทันทีที่ใบหน้าใสซื่อนั้นปรากฏขึ้นมาในสมอง ยัยนั่นเป็นแม่มดหรือไง ถึงได้ร่ายมนต์ให้ผมหลงใหลเธอแค่เพียงเจอหน้ากันครั้งแรก แถมยังไม่เคยได้แตะต้องตัวเธอมาก่อนอย่างนี้?

ไม่ได้การล่ะ! ผมต้องได้ครอบครองยัยนั่น! ไม่งั้นผมคงเป็นบ้าตายแน่ๆ!